άλλος ονειρεύεται μηδενικά.
άλλος ονειρεύεται το δώρο των διακοπών.
ονειρεύομαι να τουμπάρω το μπαμπά...

ονειρεύομαι το τέλος της εξεταστικής.
άλλος ονειρεύται το πτυχίο.

το παλικάρι στο γκισέ ονειρεύεται το τέλος της βάρδιας.

ονειρευόμαστε διακοπές.
γαλάζιες παραλίες. εξωτικούς κοκοφοίνικες.
...μου αρκεί η τσάντα μου να γεμίσει άμμο από την Αμοργό.

Η κοπέλα δίπλα μου περιγράφει στη φίλη της το ονειρεμένο άσπρο φόρεμα.
ονειρεύεται το σημερινό βράδυ...

ονειρεύομαστε αγάπες.
ονειρευόμαστε την ώρα που στο τηλέφωνο θα εμφανιστεί ο αριθμός του.
καμιά φορά -εκσυγχρονισμένα- στο inbox του Facebook (!) το όνομά του..

Τα όνειρά μας έχουν υπόσταση. Αντανακλούν -λέει- το υποσυνείδητο.
Έχουν σχήμα, χρώμα, γεύση.
Παλιότερα αναρωτιόμουν τι νόημα έχουν τα όνειρα όταν δεν πρόκεται να βγούν αληθινά...Μάλλον τα όνειρα είναι το συντομότερο ταξίδι προς την ευτυχία. Αρκεί να κλείσεις τα μάτια και για μια στιγμή την αγγίζεις... :)

|

life is.
Σαν άλλη Ms Pacman, προχωράμε χωρίς ξεκάθαρο προορισμό, διαλέγοντας από μια πληθώρα εναλλακτικών διαδρομών με μόνο σκοπό να μαζέψουμε όσο το δυνατόν περισσόερες τελίτσες. Όλα αυτά πριν να τελειώσει ο χρόνος ή... πριν να μας προφτάσουν τα φαντάσματα. Πού και πού εμφανίζεται κάποιο κερασάκι που κάνει τη ζωή μας ευκολότερη τα απομακρύνει. Για λίγο όμως. Στο παιχνίδι αυτό πορευόμαστε (μάλλον τρέχουμε) σε έναν λαβύρινθο με δυσεύρετη έξοδο, καταδιωκόμενοι. Σε ένα παιχνίδι που κέρδος είναι "ό,τι προλάβεις". Λαϊκίζω...

Delete.

Η ιδέα της ζωής ως παρτίδας ενός παιχνιδιού μου αρέσει (έχει κάτι από Παπακαλιάτη βέβαια).Η ιδέα όμως του να με κυνηγούν με αγχώνει και την εγκαταλείπω προς χάριν της άλλης οπτικής που έδωσαν χθες βράδυ οι φίλες μου:

Η δική τους οπτική θέλει εμάς ως φαντάσματα να κυνηγάμε τη Ms Pacman αμέσως μόλις μας απελευθερώσουν από τον εγκλεισμό μας. Τρέχουμε πίσω της, μας ξεφεύγει, προχωρά ακάθεκτη και όνειρό μας είναι να την παγιδέψουμε σε κάποια γωνία, στερώντας της κάθε δυνατή διέξοδο.

Κάπως έτσι στριμώχνεις λοιπόν την ευτυχία;

Κυνηγός ή κυνηγημένη, διατηρώ τις επιφυλάξεις μου αν ο παραλληλισμός των φίλων μου αναφερόταν όντως στην ευτυχία.... :p

|

Είχα καιρό να γράψω στο blog, περισσότερο γιατί όσα σκεφτόμουν ένιωθα ότι τα είχα πει και οι επαναλήψεις (όπως και οι υπερβολές!) δεν μ'αρέσουν. Από μαθήτρια τις μισούσα. 'Αύριο επανάληψη', έγραφε το βιβλίο της Γλώσσας και αμέσως έδινε το στίγμα τόσο του απογεύματος που θα ακολουθούσε, όσο και του επόμενου πρωινού.
Τελευταία αναζητώ το στίγμα καταμεσίς της θάλασσας. Διαπιστώνω με χαρά πως ο Αργοσαρωνικός που τόσο μ'αρέσει να χαζεύω από το μπαλκόνι μου μπορεί να είναι ακόμα πιο όμορφος μέσα από ένα σκάφος!
Σε mode ιστιοπλοϊας λοιπόν, προσπαθούσα χθες να καταλάβω τη διαφορά πλεύσης και πορείας. Έμαθα πως πλεύση είναι η γωνία που σχηματίζει η κατεύθυνση του σκάφους με τη διεύθυνση του ανέμου. Στην ιστιοπλοϊα είναι το μοναδικό σταθερό σημείο αναφοράς. πχ. πορεία που σχηματίζει 45ο γωνία με τη διεύθυνση του ανέμου ονομάζεται όρτσα. Ο άνεμος βεβαίως αλλάζει διεύθυνση και κάπου έδω ξεκινάει ο προβληματισμός μου (για την ακρίβεια ξεκίνησε λίγο έξω από τις ακτές της Βούλας):
Οδεύουμε προς τον προορισμό με ζικ-ζακ επιλέγοντας τη βολική πλεύση ή μένουμε πιστοί και ακλόνητοι στην πορεία μας, κόντρα στους ανέμους και τις δυσκολίες αντιμετωπίζοντας κάθε πλεύση;
Τέλος, πόσο δύσκολο και εφικτό είναι να μείνεις σταθερός στην πορεία σου;

Είχα εικόνα -οσκαρική- για το "όσα παίρνει ο άνεμος". Εδώ και κάποιες ώρες έχω και για το "όπου φυσάει ο άνεμος" ...
Ελπίζω την επόμενη βδομάδα να έχω και απαντήσεις... έως τότε χαιρετώ και φεύγω για να χαρώ τη θάλασσα από κόντα! πολύ κοντά! :)

P.S. Έψαχνα τις φωτογραφίες με ιστιοπλοϊκά. Οι περισσότερες απεικόνιζαν ειδυλλιακά ηλιοβασιλέματα, άλλες σκάφη να παλεύουν με τα μποφώρ και αρκετές επιδείκνυαν κινήσεις ιστιοπλοϊας. Διάλεξα μία που επιδικνύει..attitude!

Calm Waters


As you sail through your life, don't avoid rough waters. Just sail on because calm waters won't make you a skillful sailor
Near Zierikzee, Zeeland. Hans van de Vorst

|

Μπροστά στα εκπαιδευτήρια Θεομήτωρ στην Ηλιούπολη παρακολουθούσα σήμερα το πρωί την αγωνιώδη προσπάθεια ενός Γιαπωνέζου (τουρίστα;) να διασχίσει μέσω διάβασης τη λεωφόρο Ελ.Βενιζέλου. Κοιτούσε έκπληκτος τους βιαστικούς οδηγούς καθώς περίμενε κάποιος από μας να φιλοτιμηθεί να σταματήσει -κάτι που στις περισσότερες χώρες που έχω βρεθεί θεωρείται δεδομένο. Αρκεί να πατήσει κανείς το πόδι του στην άσφαλτο και τα διερχόμενα αυτοκίνητα θα σταματήσουν για να δώσουν προτεραιότητα στον πεζό.

Ποτέ πριν δεν είδαν σην Αθήνα άνθρωπο να είναι τόσο ξένος. Τόσο έξω από τα νερά του. Ποτέ πρίν δεν είδα βεβαίως τουρίστα στην Ηλιούπολη!

Το βλέμμα μου εγκαταλείπει τον τουρίστα, καθώς ένα χαμηλομένο bwm προσπερνά την ουρά των αυτοκινήτων που ένα ένα μπαίνουν υπομονετικά στην πλατεία, αγνοεί την προτεραιότητα των αυτοκινήτων που οδηγούνται στην πλατεία από τους διασταυρώμενους δρόμους και χάνεται στην Κατεχάκη αφήνοντας πίσω χαρακτηριστικό θόρυβο και έκθαμβους οδηγούς.

Συνεχίζω ακάθεκτη, κινούμενη επί της λεωφόρου Κατεχάκη- γνωστή και ως ' η χαρά του οδηγού'. Η ώρα ευτυχώς ήταν περασμένη και οι εργαζόμενοι είχαν τιμήσει τη συγκεκριμένη λεωφόρο συνωστιζόμενοι νωρίτερα το πρωί. Μπροστά μου ένα πράσινο λαχανί αγροτικό 20ετίας που έχει αντικαταστήσει τα πίσω φώτα του με καφέ μονωτική ταινία. Δυστυχώς στο Πολυτεχνείο δεν διδαχτήκαμε για τις ιδιότητες φθορισμού της μονωτικής ταινίας. Σκέφτομαι οτι ουδέποτε στην Αμερική θα διανοούνταν κανείς να κυκλοφορήσει με τέτοιο αυτοκίνητο. Εκεί αρκούσε ένα σπασμένο φανάρι για να οδηγήσει σε άμεσο -και από ότι ακούγεται όχι τόσο φιλικό- έλεγχο από την αστυνομία που έκανε ασθητή την παρουσία της στους δρόμους.

Από αυτές τις σκέψεις με βγάζει ένα παρατεταμένο κορνάρισμα. Δεν προέρχεται από επιβατικό αυτοκίνητο. Ο οδηγός ενός φορτηγού στη δεξιά λωρίδα αποφάσισε κατά τα φαινόμενα να κόψει απότομα αριστέρα το τιμόνι ώστε να προσπεράσει το προπορευόμενο φορτωμένο φορτηγό, αγνοώντας όσους βρίσκονταν μοιραία στο διάβα του. Αποθεώθηκε ως ήτο αναμενόμενο από όσους έπονταν, ένας εκ των οποίων έφερε περήφανα το σήμα GR δίπλα στην πινακίδα του, και τώρα μέσω αυτής της σελίδας θα ζήσει τα δευτερόλεπτα δημοσιότητας που ηρωικά κέρδισε.

Όσο για τους υπόλοιπους ήρωες της ιστορίας, αυτοί ζουν καλά και εμείς ηρωικότερα, παλεύοντας να επιβιώσουμε στην ζούγκλα που δημιουργούν καθημερινά στους αθηναϊκούς δρόμους.

|

Οδηγούσα στην άδεια Βουλιαγμένης και ήταν μια από τις λίγες φορές που ευχαριστήθηκα τόσο τη διαδρομή στο συγκεκριμένο δρόμο. Ώρα 7. Η αγαπημένη μου ώρα. Ο ήλιος δεν τυφλώνει τα μάτια, τα γυαλιά ηλίου είναι προεραιτικά και ο αέρας που μπαίνει στο αυτοκίνητο από το τζάμι του οδηγού μυρίζει για μια φορά περισσότερο άνοιξη παρά καυσαέριο. Οι περισσότεροι Αθηναίοι φαίνεται πως φέτος απολαμβάνουν ένα παρατεταμένο Πάσχα και θα απουσιάσουν από τη σημαία και την Παρασκευή.
Δε θα μου λείψουν.

Περίεργο Πάσχα το φετινό. Δεν νήστεψα ούτε μια μέρα. Πρώτη φορά δεν ένιωσα την παραμικρή κατάνηξη.
Ξύπνημα με χαμόγελα την Μεγάλη Παρασκευή, γελάκια μπροστά στον επιτάφειο με μια φίλη που είχα καιρό να πετύχω, ποπκόρν και ταινία μετά την ...κορύφωση του Θείου Δράματος και ένα Μ. Σάββατο μπροστά στη θάλασσα, παρέα με ένα μεγάλο ποτήρι καφέ.
Το Πάσχα βέβαια είχε και λίγο από χωριό. Λίγο, γιατί δεν είναι το δικό μου χωριό (έχω αλήθεια;), ούτε η δική μου γιαγιά που στέκεται στο κεφαλόσκαλο. Το όμορφο δανεικό χωριό, έδωσε τη μοναδική νότα παράδοσης στη Δευτέρα του Πάσχα.
Μου χε λείψει η μυρωδιά του ξύλου, των δέντρων, των λουλουδιών.

Αγχωμένη γύρισα στην Αθήνα να προλάβω όσα έτρεχαν ενόσο εγώ είχα βάλει τον εαυτό μου σε mode διακοπών. Ξαπλωμένη πλέον, απλά ξεκουράζομαι. Έπρεπε να κουραστώ για να oνομάσω αυτό που έκανα τις τελευταίες βδομάδες 'ξεκούραση' και όχι 'ραθυμία'. Να αναγνωρίζω στον εαυτό μου οτι του αξίζει αυτό το γαλήνιο αίσθημα της χαλάρωσης. Ώστε το πάτημα του On που θα ανοίξει την τηλεόραση και η τοποθέτηση του κορμιού σε οριζόνται θέση να μοιάσουνλίγο σαν λύτρωση.
Μου χε λείψει η ξεκούραση. Ίσως και η κούραση.

Αύριο θα γιορτάσουμε την 1η του Μάη. Θυμάμαι πόσο πολύτιμη ήταν η γιορτή αυτή όσο ήμουν μαθήτρια και πόσο -πιθανότατα- απαρατήρητη θα μου περάσει φέτος. Ίσως αύριο δεν αρκεστώ να χαζεύω τη θάλασσα από το παράθυρό μου και φτάσω ως εκεί που σκάει το κύμα. Μου χει λείψει η άμμος. Τελευταία φορά που περπάτησα στην άμμο ήταν Χριστούγεννα κι ο ήλιος ήταν δυο φορές πιο λαμπρός από ότι τώρα στην Ελλάδα, σε μια από τις πιο όμορφες παραλίες της Καλιφόρνιας.
Μου χει λέιψει η Καλιφόρνια.
4 μήνες μετά μου φαίνεται λες και δεν ήμουν ποτέ εκεί...

Μου χε λείψει να γράφω για μένα.

|

βλέπω να με διακατέχει μια ατονία πρωτόγνωρη, μια κόπωση διαρκής και ανυπόφορη.

βλέπω την κίνηση στη Βουλιαγμένης και απελπίζομαι.

βλέπω την βλακεία προσωποποιημένη στα ελληνικά απογευματινά σήριαλ.

βλέπω πτυχές της ζωής μου σε κάθε σχεδόν ταινία.

βλέπω την καταστροφή να έρχεται, με την πρώτη δυσκολία.

βλέπω την μέση μικροαστική ελληνική οικογένεια στο τρικάβαλο που προηγείται στο φανάρι.

βλέπω γνωστούς στα πρόσωπα των περαστικών.

βλέπω σύριγγες (συχνά τελευταία) και ετοιμάζομαι να λιποθυμίσω.

βλέπω αεροπλάνα και ονειρεύομαι ταξίδια.

βλέπω θολά...και υποψιάζομαι οτι η μυωπία μου έχει αυξηθεί.

βλέπω συνταγές για μαγειρίτσα και ανακατεύομαι.

βλέπω τον κόσμο γκρί και τον φωτογραφίζω έγχρωμο.

βλέπω το ηλιοβασίλεμα (και πάλι) και κάθε φορά ορκίζομαι ότι είναι ο,τι πιο ωραίο έχω δει.

χμμ....δε με βλέπω καλά.

|

Σήμερα είμαι στη Θεσσαλονίκη. Ζω στην εστία και δίνω μαθήματα-πότε διαβάζω δεν ξέρω. Αλλά έχω πολλά προβλήματα, κυρίως αισθηματικά και δεν έχω και πολλά λεφτά. Πίνω όμως καφέδες, ψωνίζω και γενικά περνάω καλά.

Το streaming με έβαλε στη μηχανή του χρόνου και ξέθαψα από τη σκόνη το σήριαλ '504 χλμ βόρεια της Αθήνας'. Τώρα πώς η Θεσσαλονίκη προσδιορίζεται γεωγραφικά σχετικά με την Αθήνα δεν το κατάλαβα. Ίσως φταίει ότι είμαι ακόμα στο τρίτο επεισόδιο.

σήμερα είμαι επίσης πολίτης του κόσμου. Tου διαδικτυακού πλανήτη-συγκεκριμένα. Θλίβομαι που η Lilly Allen έχει κατάθλιψη (και που διαθέτει δικό της show: "Lilly Allen & Friends", όπως έμαθα από σπόντα), μηδιώ που νέο μοντέλο της Louis Vuiton είναι ο Keith Richards, εκπλήσσομαι που απαγορεύτηκε η προβολή του νέου βιντεοκλίπ των Gnarls Barkley από το φόβο πρόκλησης επιληπτικών κρίσεων.

Σερφάρω (φςςςςς) ακατάπαυστα και επί ώρες πίνω καφέ ανάμεσα σε δεκάδες tab.

Κοινώς, σήμερα είμαι παντού εκτος από τα ΣΗΕ. Αυτά που πρέπει δηλαδή να διαβάζω. Την επόμενη Κυριακή τέτοια ώρα θα μπορώ άνετα να βλέπω 16 επεισόδια σερί χωρίς τύψεις. Να ξενυχτάω ανελέτητα χωρίς να κοιτάω την ώρα. Όμως το χάζεμα έχει άλλη χάρη όταν είναι καταστροφικό. Έχει κάτι από απαγορευμένο. Επιπλέον, θα οδηγήσει μαθηματικά στη δημιουργία άγχους και νομίζω ότι υποσυνείδητα επιδιώκω να δώσω στα ΣΗΕ μια δόση αδρεναλίνης.

Ο βραδυνός απολογισμός της μέρας κλείνει με την καταμέτρηση των σελίδων που πρόφτασαν να περάσουν μπροστά από τα μάτια μου -όχι απαραίτητα και από το μυαλό μου- και τον υπολογισμό της απόκλισης από τον στόχο της ημέρας. Τελευταία η απόκλιση είναι διψήφιο νούμερο.

Έξω ξημέρωσε εδώ και ώρες ο λαμπρότερος ήλιος που λούζει στο φως το Σαρωνικό και μαζί το δωμάτιό μου. Στον ορίζοντα μια διαύγεια ανεπανάληπτη.

Σήμερα είμαι εκτός τόπου και χρόνου.

|

Πρωινό Τετάρτης στα Starbucks επί της Κηφισίας.
Σε διπλανά τραπέζια αγχωμένα στελέχη εταιριών που ξέκλεψαν λίγο χρόνο για ένα frappucino, είτε αποφάσισαν να συνδυάσουν το meeting με λίγο από maciato. Πλάι τους νοικοκυρές -σε απόγνωση;- λένε πλέον τα νέα της ημέρας -και της γειτονιάς- με ένα μεγάλο ποτήρι white mocha.
Ώρα τώρα κοιτάζω -αγενέστατα- το ηλικιωμένο ζευγάρι πλάι στη βιτρίνα. Κάθε τόσο σηκώνω τα μάτια μου από τα θεοβάρετα Συστήματα Ηλεκτρικής Ενέργειας που έχω απλώσει μπροστά μου και τους παρατηρώ...
Εκείνος γύρω στα 75. Περιποιημένος, φρεσκοξυρισμένος, περιεργάζεται τις επιφυλλίδες της Καθημερινής. Εκείνη λίγο νεότερη, χαζεύει έξω από το τζάμι την κίνηση. Ίσως τους περαστικούς που έχουν βγει για τα πρωινά ψώνια.
Δεν γνωρίζονταν, έχω καταλήξει. Κάθονται στην ίδια θέση μία ώρα τώρα και θα κάτσουν άλλο τόσο. Δύο αντικρυστές πολυθρόνες που τις χωρίζει ένα τραπέζι. Οι καφέδες πάνω του έχουν τελειώσει εδώ και ώρα.
Νιώθω το χρόνο να κυλάει αργά ανάμεσά τους.
Όσο αργά κυλούν οι σελίδες του βιβλίου μου.

Το break των κουστουμαρισμένων κυρίων δίπλα μου φτάνει στο τέλος του. Σηκώνονται.
Σε λίγο θα τους ακολουθήσω και εγώ...

Το ζευγάρι της βιτρίνας είναι ακόμα εκεί. Νομίζω κάποια στιγμή αντάλλαξαν μια κουβέντα. Έπειτα εκείνος ξαναγύρισε στην εφημερίδα του. Εκείνη βυθίστηκε στις σκέψεις της, περιστοιχισμένη από trendy καφέδες.

Σκέφτομαι πόσο διαφέρουμε.
Εμείς σκεφτόμαστε τη ζωή που έχουμε μπροστά μας και αυτοί τη ζωή που πέρασε.
Εμείς σπρώχνουμε τις καθημερινές μας υποχρεώσεις που αδυνατούν να συρρικνωθούν για να χωρέσουν στο 24ωρο, αυτοί σπρώχνουν το χρόνο.
εμείς και αυτοί.
και η μοναξιά.
Αυτή είναι κοινή.
Μόνη μας διαφορά ότι εμείς δεν έχουμε το χρόνο να τη συνειδητοποιήσουμε....

|

She may be the beauty or the beast
May be the famine or the feast
..

Μάλλον με άλλο νόημα τα λέει ο Costello.

αλλά τα λέει ωραία -και ακόμα καλύτερα τα τραγουδάει- και ώρα περασμένη με βάζει σε σκέψεις.

για αυτό που είμαστε. Γι αυτό που δείχνουμε ότι είμαστε. γι αυτό που στην πορεία ανακαλύπτουμε ότι ειμαστε, και τέλος..

τέλος, αυτό που θέλουμε να γίνουμε.

Φοράμε προσωπεία, συμορφωνόμαστε σε κανόνες κοινωνικού κομφορισμού, προσαρμοζόμαστε σε κοινωνικές δομές. Δεχόμαστε στερεότυπα. Υπακούμε σε νόμους. Υιοθετούμε πρότυπα.

Γινόμαστε -ποτέ- αυτό που θέλουμε πραγματικά να γίνουμε;

Μήπως είναι ευκολότερο να γίνουμε αυτό που οι άλλοι θέλουν να γίνουμε;

Μασκαρευόμαστε;

Υπακούμε/συμβιβαζόμαστε ή μήπως...ευησυχαζόμαστε;

Μήπως να...αγχωνόμαστε;

Ίσως γιατί στο βάθος ούτε εμείς οι ίδιοι ξέρουμε τι θέλουμε....

Κι (ότ)αν το ανακαλύψουμε, σβήνουμε ό,τι είμαστε; απορρίτπυμε την μέχρι τώρα πορεία μας;

Θα γίνω από όσα μπορώ να γίνω, αυτό που θέλω.

Θα γίνω από όσα θέλω να γίνω, αυτό που μπορώ.

και τελικά...

...τι θα απογίνω?

παρενέργειες των 20' λεπτών του Into the Wild...

Παροδικές ελπίζω.

και καληνυχτίζω.

|

νομίζουμε πως είμαστε αιώνιοι.

άφθαρτοι.

Μάλλον είμαστε απλά τυχεροί.

...ή μήπως περαστικοί;

Είμαστε -λέει- νέοι.

Όμως σήμερα είμαστε κατά έναν λιγότεροι...

Να (μας) προσέχεις Αντώνη.

|

"don't cry because it's over, smile because you lived it"
φεύγοντας...
λίγο πριν κλείσει η πόρτα, λίγο πριν σβήσει η γεύση της chimay, λίγο πριν ξεχάσω τη διαδρομή από το downtown Palo Alto για τo σπίτι.
Το skouliki, το Caltrain, η βόλτα με τα ποδήλατα στη Bryant.
Τα burger...κ πόσα ακόμα που ζαλισμένη δεν μπορώ να θυμηθώ.
'it don't matter, no' μοναδικό τραγούδι στην playlist.
δολάρια στις τσέπες και οι τσάντες γεμάτα με quarters. Η Ελλάδα να κοιμάται και να ξυπνάει στο msn και στο wifi.
Τα ρολόγια μας να τρέχουν μπροστά.
Οι σκέψεις μας πότε μπροστά και πότε πίσω. Πότε στο μέλλον και στα απίστευτα σχέδια και πότε σε αυτά που έμειναν πίσω. Και σε όλα όσα θα μπορούσαμε να αφήσουμε πίσω.
Θα μπορούσαμε; Θα το κάνουμε;
Κι εμείς λοιπόν για το American Dream?

written 11/1/2008 , @ CA
published 18/1/2008, in Greece

|

mporoun oi anthrwpoi na zoun katw apo enan ololampro ilio 365 meres to xrono?
na odigoun se lewforous san tis dikes mas ethnikes odous apla gia na agorasoun efimerida?
na pernane ta xristougena kanontas surf?
na pswnizoun parea me tous star tou Hollywood?
na theoroun paidiki xara tin Disneyland?
na pswnizoun (aythentikous) Rembrandt k Dalli apo tin local art gallery?

mporw na kopsw ena komati apo ton ilio pou louzei to Orange County?
na kleisw ta matia mou k na thymamai panta to iliovasilema stin paralia tou San Clementin?
na zw me moni egnoia to teleio kyma?

mporw na meinw gia panta sto LA?

The waves obey His voice

|

< ? php
Πανηγυρίζω
κάθε αύξηση των χρηστών μας κατά μια τάξη μεγέθους < /br>
Ισχυρίζομαι
ότι μπορώ να γράψω σε PHP και οτι ξέρω τι είναι SQL Query < /br>
Χαζογελάω
όταν βλέπω το όνομα μου στη λίστα με τους TOP developers του Facebook (γιατί έχω επίγνωση!) < /br>
Ανυπομονώ
για την επόμενη φορά που θα βρεθώ στις εγκαταστάσεις της Google < /br>
Αναγνωρίζω
τους ανθρώπους τα ονόματα των οποίων φιγουράρουν κάτω από τις εφαρμογές που χρησιμοποιώ < /br>
Ευχαριστώ
(το Θεό ?) που βρέθηκα εδώ, όπου όσα θα δούμε αύριο στις οθόνες των υπολογιστών μας προβάλλονται σήμερα στις γιγανοοθόνες ανά τη Silicon Valley
< /br>
?>

|

Η California μας περίμενε επί μέρες πίσω από το φεγγίτη του living room, που έχει εξελιχθεί σε βασικό χώρο εργασίας. Η Silicon Valley μας συντόνισε πολύ γρήγορα σε ένα συνεχές ωράριο from dawn till dusk. Τα πρώτα 24ώρα του εγκλιματισμού ακολούθησε ένα ακατάληπτο brainstorming, για να οργανωθούμε τελικά χθες και να ξεκινήσουμε να δουλεύουμε ομαδικά. Με ρωτούσαν πώς μου φαίνεται η Αμερική και η μόνη Αμερική που είχα δει περνούσε στην οθόνη μου με streaming, από το FOX και το ABC που κατέχουν πια εξέχουσα θέση στη λίστα με τα Αγαπημένα.

Στην κοιλάδα του πυριτίου.
Εδώ οι ιδέες γίνονται εφαρμογή σε 24ωρα. Οι εταιρίες γεννιούνται και γιγαντώνονται μέσα σε διάστημα λίγων μηνών. Μιλάμε για εκατομμύρια δολλάρια σαν συνήθη τάξη μεγέθους. Υπολογίζουμε τους χρήστες με νούμερα ίσα με τον πληθυσμό της Ελλάδας.
Εδώ έργο τέχνης αποτελεί μια σύνθεση από πλακέτες που κοσμεί την κεντρική πλατεία του Palo Alto, εμπορικό πόλο έλξης το κατάστημα της Apple και αξιοθέατο τα γραφεία της εταιρίας Facebook.
Εδώ χτυπάει η καρδία της Πληροφορικής. Κλισέ ατάκα στις στήλες των ελληνικών περιοδικών για υπολογιστές η καθημερινότητα όσων ζουν στη Βόρεια Καλιφόρνια.

Τρέχουν. Οι εξελίξεις. Οι developpers για να προηγηθούν. Αλλοι για να τις προλάβουν και να προσαρμοστούν. Σήμερα σκέφτεσαι κάτι, την επόμενη διαβάζεις ότι ήδη υλοποιήθηκε. Σε έχουν προλάβει.
Η δεύτερη πιο τρομακτική ιδέα στην Αμερική μετά το μέγεθος είναι η ταχύτητα.

Στην κάτω δεξιά γωνία της οθόνης σέρνω κάθε τόσο το ποντίκι για να φανερωθεί το πλαίσιο με την ώρα στην Ελλάδα. Εκεί η μέρα ξεκινά όταν εγώ πια ξαπλωμένη στο κρεβάτι χαζεύω την οθόνη του laptop χωρίς πλέον τα παράθυρα των application, λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου. Σκέφτομαι οτι η Κυριακή που ξημέρωσε θα βρει όλους με τις εφημερίδες αγκαλία να παραγγέλνουν καφέ. Λεω να μην χαραμίσω την αγαπημένη μου κυριακάτικη συνήθεια που θα εκφυλιστεί στην ανάγνωση των πρωτοσέλιδων στο in.gr για το περασμένο σαββατόβραδο. Ας κρατήσει τουλάχιστον τη γεύση του καφέ, αυτή τη φορά των starbucks.

Καλημέρα Ελλάδα!

|

Ένα ταξίδι ατέλειωτο. Το ξημέρωμα της Τρίτης μας βρήκε στο check-in της Lufthansa στο Ε.Βενιζέλος. Μόλις 3 ώρες μετά τρώγαμε πρωινό χαζεύοντας τράπεζες και χρηματιστήρια στην εμπορική Φρανκφούρτη περιμένοντας τη μεσημερινή ανταπόκριση για San Francisco. 11 ώρες στο αεροπλάνο και ήταν ακόμα απόγευμα τρίτης όταν προσγειωθήκαμε, at US ground.

Ό ένας έλεγχος διαβατηρίων διαδεχόταν τον προηγούμενο

Το ίδιο και τα γεύματα εν πτήσει.

Το ίδιο και η νύχτα τη μέρα.

Βόρεια, προς Γροιλανδία, ο ήλιος χάθηκε για να ανατείλει και πάλι πάνω από τον Καναδά.

Η μακρύτερη μέρα της ζωής μου.

Στην California λοιπόν.

Είδαμε και πάθαμε να πείσουμε τους Αμερικάνους να μας δεχτούν στην πατρίδα τους. Από τον υπάλληλο στην Αμερικάνικη πρεσβεία που ενέκρινε τη βίσα, ως τον terminal inspector στο αεροδρόμιο που επέδειξε αξιοζήλευτη περιέργεια για το σκοπό του ταξιδιού μας, τη διάρκεια της διαμονής μας, το τόπο κατοικίας μας ως και για τις σπουδές μας.

Να μαι λοιπόν, να σέρνω το trolley με τις αποσκευές στους διαδρόμους του SFO Airport, να δοκιμάζω τα μαξιλάρια στα ράφια του Walmart και να αναζητώ εις μάτην κρέμα γάλακτος στο αχανές Costco.

Εδώ που όλα βγαίνουν σε size XL. Από τις family συσκευασίες μπισκότων oreo ως τα γαλόνια χυμών και από τις ατέλειωτες μερίδες buritos των Taco Bell ως τους αχανείς αυτοκινητοδρόμους των αριθμημένων US routes.

Το ρολόι μου δείχνει 4.30 a.m.

Η ώρα προστάζει ύπνο, οι βιορυθμοί όμως αρνούνται να συντονιστούν στο GMT-8

Οι φίλοι μου, ανθρωπάκια στις επαφές του msn, κάνουν sign out και sign in, ξυπνάνε και κοιμούνται, δουλεύουν και σχολάνε, βγαίνουν και επιστρέφουν. Χιλιάδες μίλια μακριά, στην Ελλάδα η ζωή τρέχει 10 ώρες μπροστά από εμάς και προσπαθούμε να την προλάβουμε με instant messages και online calls.

Ξημερώνει.

California, here we've come!

:)

|

Πολυτεχνειούπολη ώρα 9.30

Πασχίζω να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά. Αφίχθηκα στις 8, ήπια καφέ με τους πρωινότερους των υπαλλήλων της πρυτανείας, με το θυρωρό και έναν εργολάβο (!). Δεν έχω εν γένει πρόβλημα με το πρωινό ξύπνημα, τόσο και τόσα πρωινά με βρίσκουν αγουροξυπνημένη μεν, εν πλήρη λειτουργία δε στη δουλειά.

Το σημερινό πρωινό απαιτεί σύντομο και υπερ-αποδοτικό διάβασμα ως τις 3 που γράφω.

Ή έτσι πίστεψα την ώρα που πείστηκα να υπακούσω στο ξυπνητήρι στις 6.30.

Την τελευταία ώρα την πέρασα κοιτάζοντας τη σελίδα 165. Τα μάτια μου περνούν ξανά και ξανά από τις ίδιες γραμμές όμως κανένα νόημα δεν πιστεύω οτι φτάνει στο μυαλό μου. Υπολειτουργώ.

Πώς μπορώ να γυρίσω το διακόπτη στο on?

Το μυαλό μας είναι ένα σύστημα τόσο ασταθές και αναξιόπιστο. Άλλωτε μας καταπλήσσει με την ευστροφία του, με τις πληροφορίες που συχνά ακούσια έχει συγκρατήσει και άλλωτε μας εγκαταλείπει-συνήθως τις στιγμές που το χρειαζόμαστε πιο πολύ. Πώς μπορούμε να εξασφαλίσουμε ότι το σύστημα θα δουλεύει πάνω από μια στάθμη απόδοσης;

Η σελίδα 165 μοιάζει εξαιρετικά με τη σελίδα 164 που χθες βράδυ ξεπέρασα με περισσή ευκολία. Πόσο διαφορετικά ανταποκρίνεται σε εντελώς παράμοια δεδομένα ο μηχανισμός αντίληψης. Μία ώρα-μία σελίδα. Απόδοση λιγότερο εγγυημένη και από αυτή της τελευταίας φούσκας του χρηματιστηρίου. Συλλογίζομαι -όσο μπορώ τις δύσκολες αυτές ώρες- ότι πάνω σε αυτό τον ασταθή μηχανισμό στηρίζουμε όλη μας την ύπαρξη. Όλη μας η αντίληψη επί της πραγματικότητας, η ανάλυση, η εκτίμηση, η κρίση βασίζεται στη νοητική λειτουργία. Πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε ότι ο μηχανισμός δούλεψε σωστά; Ή ..χειρότερα, πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε ότι όταν θα χρειαστεί θα είναι σε εγρήγορση, ικανός να ανταπεξέλθει μπροστά στα κρίσμα ερωτήματα ..της κόλλας!

Αυτές τις μέρες νιώθω μετά από την παρατεταμένη εξεταστική περίοδο τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν. Και ως δυνάμεις εννοώ την εξής μια: το μυαλό μου.

Αγοράζουμε κρέμες για το πρόσωπο, γραφόμαστε σε γυμναστήρια, ονειρευόμαστε θεραπευτικά spa και τι κάνουμε τελοσπάντων για να συντηρήσουμε τον πιο πολύτιμο από τους μυς μας; Αυτόν από τον οποίο εξαρτάται η επικοινωνία μας με το περιβάλλον, αυτόν που αν μας προδώσει χάνουμε την ίδια μας την ταυτότητα.

Αύριο θα απευθυνθώ στο φαρμακοπoιό, θα του πω ότι ψάχνω τρόπο να ντοπάρω το μηχανισμό αντίληψής μου που είμαι σίγουρη οτι υπολειτουργεί και για το καλό του να μην μου αναφέρει τη λέξη sudoku!

Σήμερα εύχομαι να μην..το είχα αντιληφθεί!

|

600+ σελίδες συστημάτων διαμόρφωσης, τεχνικών εξάλειψης θορύβου, μετρήσεων παραμόρφωσης και άλλων τόσων που για να αναφέρω πρέπει να κοιτάξω τα περιεχόμενα ενός ασήκωτου, βαρετού, ασυγχώρητα αδιάβαστου βιβλίου. Κι όμως, βρήκα μια λέξη ικανή να ξυπνήσει το ενδιαφέρον μου.
Δεν αφορούσε την πολυπλεξία, δεν αφορούσε καμία κωδικοποίηση.
"Εντροπία".
Αναφερόταν βεβαίως στη θεωρία της πληροφορίας και στις τυχαίες μεταβλητές του Shannon όμως δεν με πτωεί.
Ενα "μέτρο αβεβαιότητας" που διακατέχει ένα σύστημα.

Είναι το μέγεθος της τάξης-αταξίας της ύλης που παρατηρείται σε ένα σύστημα. Όσο μικρότερη εντροπία έχει ένα σώμα, τόσο πιο χρήσιμη ενέργεια διαθέτει και τόσο μεγαλύτερη είναι η τάξη που εμφανίζει μικροσκοπικά η ύλη του. Στη φύση επικρατεί η πορεία προς την αύξηση της εντροπίας του Σύμπαντος.

Το σύμπαν λοιπόν ρέπει προς την αταξία; Όλες αυτές οι δυνάμεις που πάντα ανά ζεύγη δρούσαν μαγικά ώστε να αποκαθιστούν την ισορροπία που είναι; Η δράση που δεν έμενε στιγμή χωρίς την αντίδραση. Το ηλεκτρόνιο που πάντα βρίσκει στο δρόμο του το πρωτόνιο, μην μπορώντας να ξεφύγει. Οι μαγνητικές γραμμές που εξέρχονται από το Νότιο μαγνητικό πόλο για να βρούν το Βόρειο. Ένας κόσμος παγιδευμένος στην Αδράνεια. Στη διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης. Στις τέλειες αναλογίες.
Ήμουν πεπεισμένη πως ο κόσμος -στη σκοπιά της φυσικής του Berkley και του Young ή μήπως του Τράκα και του Ράπτη;- ζει την τέλεια αρμονία.

Ο κόσμος φτιάχτηκε 'τέλειος' και θα συνέχιζε την πορεία του στο χρόνο, πίστευα ανέκαθεν,αν η παρέμβαση, του αμαρτωλού ξεπεσμένου - που προκαλεί σπαταλά, απομυζεί και καταστρέφει κάθε φυσικό πόρο- ανθρώπου δεν ερχόταν να ανατρέπει τις ισορροπίες.

Κι όμως. Το σύμπαν τείνει προς την αταξία και χωρίς εμάς. Δεν μας έχει ανάγκη για να εμφανίσει παρεκκλίνουσα συμπεριφορά. Τα σωματίδια στο δοχείο θέλουν να απομακρυνθούν από το σημείο όπου τοποθετήθηκαν συγκεντρωμένα. Το ηλεκρόνιο θέλει να σπάσει τα δεσμά με τον πυρήνα. Πού και πού, το περιστρεφόμενο σωμάτιο καταφέρνει και ξεφεύγει από την ασφυκτική έλξη της κεντρομόλου.
Όλα γύρω μας ατακτούν.
Ατακτούν και φθείρουν. Τελικώς οι καταστάσεις όπου επικρατεί η τάξη είναι ελάχιστες. Και εμείς, οι ανθρώπινες ψυχές δεν αντικατοπτρίζουμε τελικά παρά αυτή την τάση.

Η παρέκκλιση αυτή της Φύσης πόσο καλύτερα με κάνει να νιώθω.Η απειθαρχία της Φύσης μου χαρίζει την ίδια ανακούφιση με αυτή που νιώθω όταν και οι φίλοι μου χαζεύουν όταν δε διαβάζω, όταν και στον αδερφό μου δεν αρέσει το μεσημεριανό.

Η εντροπία σήμερα με κάνει να νιώθω καλά. Πολύ καλά, που διερωτόμαι και ..νοερά διατυπώνω στο μυαλό μου όλες αυτές τις σκέψεις η ώρα 7 ενώ εξετάζομαι στη 'Διαμόρφωση, Φώραση και Εκτίμηση Σημάτων'.

"Πόσο χρόνο έχουμε ακόμα;", θα ρωτήσω 1 λεπτό μετά και θα γυρίσω σελίδα..Ψάχνω το Θεώρημα Δειγματοληψείας. Το 3ο θέμα θα μείνει κενό, ο χρόνος λήγει. Ο νους μου έχει ξεφύγει από τα Σήματα. Who cares? Ποιά είμαι εγώ να τα βάλω με τους νόμους της φύσης;

Τι κρίμα που ο κος Καζατζάκης δε διάλεξε σήμερα την Εντροπία και αναγκάστηκα να αυτοσχεδιάσω πάνω στην Παλμοκωδική Διαμόρφωση...

|

παράλογο είναι

...να ξυπνάς στις 8 τις Κυριακές και με δυσκολία στις 9 τις καθημερινές;
...να λες 'εγώ' στο boss όταν ζητάει βοήθεια τη στιγμή που πήζεις και δε βλέπεις την ώρα να φύγεις;
...να σου λείπουν όλα εκείνα που σε εκνευρίζουν;
...να τα βάζεις με αυτούς που προσπαθούν να σε βοηθήσουν;
... 8 ώρες δουλειά και 8 ώρες διάβασμα (!) να μην αφήνουν 8 ώρες ύπνο;
...να γκρινιάζεις -συνεχώς,ξέρω!- για τα μικρά και να ξεχνάς τα μεγάλα (Περαστικά Κ.!) ;
...να μπλογκάρεις απλά για καλύψει ο Explorer τα pdf του εξεταζόμενου μαθήματος;

Παράλογο;
Δεν απαντά.

|

Η εξεταστική είναι πάντα εκεί. Παραμονεύει απειλητικά πίσω από τους δείκτες που θα σημάνουν Τετάρτη-σε 2' δηλαδή.

Εκεί ήταν και το Σάββατο, που χαζογέλαγα. Εκεί ήταν και την Κυριακή που έτρεχα στην Καλαμάτα για το καθήκον της ψήφου. Εκεί ήταν χθες, που μαγείρευα για φίλους.

Σήμερα όμως με διαλύει. Με αγχώνει. Με κάνει να αισθάνομαι ανεπαρκής.

Ένα βουνό μαθημάτων έχει προβάλει μπροστά μου και σήμερα περισσότερο από ποτέ μου φαίνεται ότι δεν πρόκειται να το ξεπεράσω. Πιο πολύ φοβάμαι τον εαυτό μου, που τα παρατάει στη μέση. Πόσα μαθήματα δεν εγκατέλειψα λιγο πριν τα δώσω (τα 'έκαψα' όπως λέγεται) μόνο και μόνο επειδή πίστευα ότι δεν θα τα κατάφερνα. Δεν θα κατάφερνα να τελειώσω την ύλη εγκαίρως κι αν τα κατάφερνα δεν θα μπορούσα να ανταπεξέλθω στο επίπεδο των θεμάτων. Δεν θα γραφα 'τέλεια'. Λες και έγραψα τελικά ποτέ!

Μπροστά στην ενδεχόμενη αποτυχία νιώθω πολύ καλύτερα αν δεν προσπαθήσω καν. Περιέργο. Δεν επιβραβεύω ουδόλως τον εαυτό μου για την προσπάθεια σε περίπτωση αποτυχίας. Ήμουν πάντα λιγάκι τελειομανής-αλλά και τεμπέλα. Τώρα πως συνδυάζονται τα δυο, θα το μάθω σε κάποια μελλοντική συνεδρία με.. αποφασισμένο ειδικό. Η αποτυχία είναι σίγουρα κάτι που δεν αντέχω. Και απαλλάσω τον ευατό μου από το να τη βιώσει -τουλάχιστον τη δεδομένη στιγμή- , ελπίζοντας απλά ότι την επόμενη φορά θα μαι καλύτερα προετοιμασμένη.

'Η έτσι νομίζω...

Παράτησα το τέννις, μικρή. Δεν με βόλευαν οι ώρες μες στο μεσημέρι- είπα. Ήταν εριστικός ο προπονητής-επιπλέον. Στην πραγματικότητα, δεν μπορούσα να σταυρώσω σερβίς-λίγα χρόνια μετά θα αποδεικνύονταν ότι δεν θόλωναν τα μπαλάκια εξαιτίας της υπερβολικής ταχύτητα που τους έδινε ο κακός κος Αντώνης, αλλά εξαιτίας της μυωπίας που είχα και δεν το γνώριζα!

Δέκα χρόνια μετά εγκατέλειψα το πιάνο. Αποφάσισα ότι το φορτωμένο ωράριο της...3ης Γυμνασίου δεν επέτρεπε κενό στο πρόγραμμα για εξωσχολικές δραστηριότητες. Η αλήθεια; Οι μονότονες ασκήσεις του Hannon απαιτούσαν κοπιώδη μελέτη που φυγόπονη ούσα απέφευγα. Ποτέ άλλωστε δε διάβαζα πολύ, ήμουν εκείνο το παιδάκι που τα 'έπιανε'. Το πιάνο όμως επιβράβευε μόνο την πολύωρη μελέτη -ή το ταλέντο που κακά τα ψέματα δεν είχα!- κι εγώ δεν υπέφερα την ενασχόληση με κάτι στο οποίο δεν αρίστευα.

Στις δικιολογίες πάντως, ανέκαθεν αρίστευα.

Ένα χρόνια πίσω, διάβαζα επί 5 μέρες Στοχαστικά συστήματα. Μάθημα το οποίο στην πορεία αποδείχτηκε ότι δεν χρειαζόταν καν ιδιαίτερο διάβασμα παρά...τύχη. Την Τρίτη εκείνη έφυγα από το σπίτι αργά, ένας φίλος θα μου κρατούσε θέση και δεν χρειαζόταν να είμαι ώρα πριν την εξέταση στη σχολή -ναι ναι, στο Πολυτεχνείο η θέση είναι όπως μαθαίνει κανείς από το 1ο έτος μεγάλη υπόθεση! Στρίβοντας στην πλατεία της Ηλιούπολης αντίκρυσα ένα ατέλειωτο πάρκιν αυτοκινήτων. Δεν κουνιόταν τίποτα. Κινήθηκα σημειωτόν για 1 ώρα επί της Κατεχάκη, για να βρίσκομαι τελικά μόλις στα μισά της διαδρομής την ώρα που στο αμφιθέατρο θαμοιράζονταν θέματα. Το ραδιόφωνο πληροφορούσε για την 'ταλαιπωρία' -έτσι το λέμε;- λόγω τροχαίου. Φανερά ανακουφισμένη έστριψα στον Καρέα. Δεν χρειαζόταν να πάω στη Σχολή. Δεν έφταιγα εγώ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ. Δεν χρειαζόταν να βρεθώ ενώπιον του μισοδιαβασμένου Κεφαλαίου 5, να παιδευτώ με ολοκληρώματα που δεν μπορώ να λύσω, να προβληματιστώ από στατιστικές κατανομές που δεν καταλαβαίνω. Ήμουν σχεδόν ευτυχισμένη.

Φέτος έδωσα το μάθημα-πέρασα ναι, με ελάχιστο κόπο. Κατέλαβε όμως μια θέση στη δήλωση μαθημάτων και αναγκάστηκα να αφήσω εκτός ένα άλλο. Χρειάστηκα μια μέρα άδεια και έχασα μια μέρα μελέτης από σοβαρό μάθημα που ακολουθούσε αμέσως μετά. Εκείνη δε τη μέρα, που εγώ δεν πήγα ο καθηγητής μοίρασε θέματα με μισή ώρα καθυστέρηση και αν συνέχιζα ενδεχομένως θα προλάβαινα. Από όσους έδωσαν εκείνη τη μέρα δεν ξέρω κανέναν που να μην πέρασε.

Σαν άλλη..στρουθοκάμηλος, δεν αντιμετώπησα ποτέ την 'Ηλεκτρονική'. Στο 2ο μόλις post στο blog αυτό γκρίνιαζα για τις διόδους zeiner. Κάθε φορά, μία ή δύο μέρες πριν την εξέταση 'κάτι' προκύπτει και τελικά ποτέ δεν δίνω το μάθημα. Σε μερικές μέρες και πάλι τα ίδια θα γράφω για τα βαρετά γραμμικά κυκλώματα...γιατί από τότε τίποτα δεν άλλαξε στο σύγγραμα των Sedra Smith.

Ελπίζω μόνο ότι άλλαξα λιγάκι εγώ. Βγάζοντας το κεφάλι από την άμμο και αντικρύζοντας το ...βουνό των μαθημάτων συνειδητοποιώ ότι έχει έρθει μάλλον ο καιρός να σταματήσω να ζω στη σκιά που δημιουργεί! Στη σκιά αυτών που αποφεύγω να αντιμετωπίσω...

Κλείνω την αναδρομή που ξεκίνησε από τα παιδικά μου χρόνια με μια σκέψη (μάλλον απορία) επίσης παιδική:

Μας αρέσουν εκείνα στα οποία είμαστε καλοί ή είμαστε καλοί σε εκείνα που μας αρέσουν;

Ες αύριον τα σπουδαία

|

6 Σεπτεμβρίου

6 πολιτικοί αρχηγοί

6 δημοσιογράφοι

Οι προληπτικοί και οι ...ψηφοφόροι ενός υποψηφίου κόμματος έχουν ίσως ήδη εγκαταλείψει την ανάγνωση. Πονηρό το νουμεράκι που σχηματίζεται! (όχι, δεν θα πολιτικολογήσω, αυτά σε άλλα blog!).Δεν μπορώ βέβαια να υπερηφανευτώ ότι αποτελεί τεκμήριο της παρατηρητικότητάς μου, τα εύσημα ανοίκουν στον πρωινό Αnt1...

Από χθες έχω χαθεί στο παιχνίδι των αριθμών. Μισώ και τρέμω την πραγματικότητα όπως απεικονίζεται σε νούμερα. Πάντα.Προτιμώ την ποιοτική παρά την ποσοτική αντίληψη των πραγμάτων-μηχανικός σου λέει μετά!

Αδυνάτησα ή πάχυνα, μετράω το βάρος με ..τα τζην και ουχί στο δείκτη της ζυγαριάς.

Μύωψ χρόνια, δεν συγκράτησα ποτέ την ακριβή τιμή της μυωπίας σε κάθε μάτι, παρά αρκέστηκα στην πληροφορία ότι δεν θα γίνω πιλότος και καλύτερα να αποφύγω τη σκοποβολή.

Φοιτήτρια αμελής, ξέρω ότι από το πτυχίο με χωρίζουν τα..μισά μαθήματα της σχολής αλλά αγνοώ τον αριθμό.

Δεν ξέρω πόσο ύψος έχω ακριβώς-βεβαίως αντιλαμβάνομαι ότι το κεφάλι μου δεν ακουμπά στην κάσα καμίας πόρτας (χμμ..ίσως υποβρυχίου!) και ότι ο λόγος που δεν έπαιζα σέντερ στην ομάδα μπάσκετ δεν ήταν η προσωπική εμπάθεια του προπονητή.

Δεν θα ξεχάσω ότι μια μέρα υπολόγισα με αφαίρεση 2006-1985 την ηλικία μου γιατί...δεν θυμόμουν αν ήμουν 20 ή 21-τόσες φορές που δήλωσα 19 τα..τελευταία χρόνια, κόντεψα να το πιστέψω!

Χθες βράδυ η ζωή με έφερε αντιμέτωπη με έναν αριθμό αδυσώπητο: το μέσο όρο πτυχίου στη σχολή. Είχαμε ξανασυναντηθεί με τον αμείληκτο αριθμό πριν μήνες και τότε είχα επιβιώσει. Αυτή τη φορά δεν κατάφερα να σταθώ εξίσου δυνατή.

Λύγισα στη θέα του.Έπεσα σε κατάθλιψη, λίγο έλειψε να πέσω και..στον Τηλεμαραθώνιο για το Δάσος αλλά την τελευταία στιγμή το θέαμα Ελενίτσα-Γρηγόρης αγκαζέ ήταν αρκετό για να με επαναφέρει!

Οι αριθμοί δεν σερβίρουν μια απάντηση με προλόγους, ντρίπλες, φραστικά τεχνάσματα. Για να τους αλλάξεις γνώμη θέλουν παζάρια και μαγειρέματα. Κόπο και προσπάθεια. Δεν τουμπάρονται, δεν μπερδεύονται. Οι ρητορίες μου, τα επιχειρήματα δεν περνούν στη γλώσσα των αριθμών.

7,2
Πόση αλήθεια μπορεί τελοσπάντων να συνοψίσει ένας αριθμός; Μήπως είναι η αλήθεια τελικά που τρέμω;

|