Συμπλήρωσα ένα μήνα χωρίς tv, χωρίς ανσασέρ (στον 4ο), χωρίς φούρνο μικροκυμάτων, χωρίς αυτοκίνητο,χωρίς Σαββατιάτικες εξόδους, χωρίς ούτε ένα ηλιοβασίλεμα (!).

...Απαριθμώ τις μικρές στερήσεις ενός κακομαθημένου κι αισθάνομαι λίγο λιγότερο ελληνίδα.

Περπατάω για πρώτη φορά στη ζωή μου 3 χλμ τη μέρα, ξυπνάω στις 6.45, διαβάζω καθημερινά (ή τουλάχιστον τοποθετώ σημειώσεις μπροστά μου καθημερινά :P), τρώω μεσημεριανό στις 12, περνάω το Σάββατο βράδυ μπροστά στο pc μου.

... Απαριθμώ τα εκνευριστικά moments της καθημερινότητας κι αισθάνομαι -παραδόξως!- λίγο περισσότερο ελβετή.

Μετράω τον καφέ σε dl, τα χρήματα σε CHF,την ακριβή μπύρα γουλιά γουλιά.

Απολαμβάνω μια πόλη πεντακάθαρη, άψογα οργανωμένη. Μια ακαδημαϊκή κοινότητα απρόσμενα ευέλικτη όσο και αυστηρή, όπως επιβάλλει η συνέπεια. Χαζεύω και σαστίζω μπροστά στις εγκαταστάσεις του πανεπιστημίου, που ούτε για μια στιγμή δε νιώθω ότι είναι κτήμα μου. Φωτογραφίζω τοίχους και καρέκλες, εργαστήρια και διαδρόμους - μήπως το πιστέψω όταν τα ξαναδώ στην ψηφιακή τους μορφή ότι αποτελούν μέρος της ζωή μου πια.

Παρακολουθώ διαλέξεις με τα μάτια ορθάνοιχτα, τα αυτιά τεντωμένα και τα χέρια προτεταμένα στο πληκτρολόγιο, μήπως και χάσω μια λέξη του ομιλητή.

Χωρίς να ξέρω τι είναι σημαντικό και τι όχι προσπαθώ να καταγράψω τα πάντα...

Στη μηχανή μου την επιγραφή στο σταθμό του μετρό που συναντώ πρώτη φορά, τη διαστημική στάση λεωφορίου (από πότε μια στάση λεωφορίου κατασκευάζεται από νίκελ, ξύλο και γυαλί?), στο μυαλό μου την άγνωστη εξίσωση.

...βρίσκω το σκληρό δίσκο του λάπτοπ μου γεμάτο. Κάθε τόσο σβήνω το πρώτο αρχείο που θα βρεθεί πρόχειρο και μοιάζει κατ ελάχιστον άχρηστο.

...τη μνήμη μου να αδυνατεί να ανακλήσει με επιτυχία την πληροφορία 5 ακαδημαϊκών χρόνων στο ΕΜΠ και σε δεύτερη ζήτηση 12 ακόμα μαθητικών, πόσον άλλωστε να συγκρατήσει νέα.

...τη φωτογραφική μηχανή που ακόμα κουβαλάει ψηφιακά την καλοκαιρινή ξεγνοιασιά απρόθυμη να ακολουθήσει τον καταγαισμό νέων εικόνων που περνούν από τα μάτια μου.

Πέρασαν 45' από την ώρα που άρχισα να γράφω. Οι άδειες θέσεις γύρω μου στο lobby του κτιρίου BC γέμισαν - είναι ώρα μεσημεριανού. Το ποτήρι με τον cappuccino άδειασε.

Είμαι αυτή που πίνει καφέ όταν όλοι γύρω τρώνε, η πιο ανοργάνωτη στη χώρα της οργάνωσης. Une Grecque en Suisse! :)

...in heaven or in hell? για να συνδέσω το συννημένο που βρέθηκε σήμερα στο mailbox μου ;)

|

Θέατρο Βράχων, βράδυ Παρασκευής του Ιουνίου.
Στη σκηνή ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Το θέατρο γεμάτο. Όπως πάντα δηλαδή....
Ήμουν στον ίδιο χώρο 7 χρόνια πρίν. 17 χρονών τότε... Στα ίδια τραγούδια σιγοτραγουδούσα, ενίοτε φώναζα, όρθια στην αρένα του θεάτρου. Απόψε καθόμουν στις κερκίδες και κάθε τόσο έβρισκα κάτι να με ενοχλεί... Ο ήχος, τα φάλτσα, ο κόσμος...
Στα μαλλιά του Αλκίνοου άσπρες τρίχες, που πρώτη φορά πρόσεχα. Στη φωνή του, τα 39 του χρόνια.Στον ήχο του, η δεκαετία του '90. Στα τραγούδια του, η εφηβεία μας.
Ένα θέατρο που φώναζει.
Απόψε φωνάζει ένα πράγμα και μόνο.. Ότι μεγάλωσα. Κι εγώ, κι ο Αλκίνοος.
Πρώτη φορά το συνειδητοποιώ, όρθια πια μπροστά στη σκηνή, περιτριγυρισμένη από 16χρονα. Ένας νεαρός φωνάζει 'τον Κεμάλ, τον Κεμάλ' κι ο Αλκίνοος του κάνει το χατήρι -κατ' εξαίρεση- και η μελωδία του Χατζιδάκι πλημμυρίζει το Θέατρο.
Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ...

Μπροστά μου, ένας νεαρός κρατά αγκαλιά μια κοπέλα, με άκρα που ξεχυλίζουν από αμηχανία. Είναι δεν είναι πάνω από 15. Σε λίγο θα τραγουδά μαζί της
'Όσα η αγάπη ονειρεύεται, τα αφήνει όνειρα η ζωή. Μα όποιος στ' αλήθεια ερωτεύεται κάνει τον πόνο προσευχή, βαρκούλα κάνει το φιλί και ξενιτεύεται'
γελάω.
Όσα η αγάπη ονειρεύεται τα αφήνει όνειρα η ζωή; Είστε 16 χρονών! Τι αφήνει όνειρο, πέρα από ... τις διακοπές στην Πάρο;;;
Ώπα. Ξαφνικά είμαι εκτός κλίματος. Εκτός κλίματος, εντός... χάσματος.
Στ' αλήθεια ταυτιζόμουν με αυτό το τραγούδι -που πρέπει να σκεφτώ ώρα για να συλλάβω τι εννοεί - 8 χρόνια πρίν;;; ΟΚ, σήμερα κάτι καταλαβαίνω-νομίζω. Έχω ερωτευθεί, έχω πονέσει, (ω ναι) έχω ξενιτευθεί. Τότε; Τι καταλάβαινα αλήθεια; Τώρα αυτοί γύρω μου, τι καταλαβαίνουν;
Κι όμως... Με θυμάμαι. Ήμουν εκεί, ήμουν η συγκινημένη κοπελίτσα. Ήμουν το κοινό του Αλκίνοου.
Όλος αυτός ο κόσμος, τα παιδιά γύρω μου με κάνουν να μη νιώθω πια παιδί... Ο ίδιος ερμηνευτής. Τα ίδια θαμπωμένα βλέμματα των φανατικών του. Ο κόσμος του, οι δεκαεξάριδες.
Κι εγώ για πρώτη φορά λοιπόν, μεγάλη ανάμεσά τους.
Λίγο έως πολύ ξένη. Όσο κι οι άσπρες τρίχες στα μαλλιά του Αλκίνοου...

|

Κακή μέρα η σημερινή. Πολύ κακή. Κάκιστη.
Μια μέρα διάψευσης. Η πρώτη ή η δεύτερη, ever.
Μου είπαν οτι δε μπορώ. Αδυνατώ, λένε.
Δεν έχω χειρότερο... Να μου λένε οτι δε μπορώ να κάνω οτιδήποτε.
Μου το παν και σε μέιλ μάλιστα. Τέλεια, διαθέτω και γραπτώς την απόλυτη διάψευση των ελπίδων. Καταρράκωσις. Και μετά;
Κανείς και τίποτα.
Κοιτάζω και δε βλέπω. Ψάχνω και δε βρίσκω.
Απαρηγόρητη, οδηγώ στη Βουλιαγμένης, περασμένη 1 π.μ.
Σκέφτομαι μόνο το αδιέξοδο στο οποίο περιήλθα εν μια νυκτή, εν μια στιγμή. Ξέρω πια πως είναι σχεδόν αδύνατο αυτό που ονειρεύτηκα. Ώρα να προσγειωθώ.
Κόκκινο φανάρι...

Κοιτάζω δεξιά μου, σταματημένη δίπλα μου βρίσκεται μια λευκή vespa. Την παρατηρώ βαριεστημένα. Άντρας οδηγός όπως μαρτυρούν τα πόδια του, τα οποία κοσμούν μάλιστα εκτενή τατουάζ .
Μισό λεπτό!
Από το αριστερό πόδι του οδηγού εξέχει...μια ουρά. Κι όμως, ο οδηγός έχει συνεπιβάτη μια γάτα! Βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια του, στο πάτωμα της μηχανής ακίνητη καθώς περιμένει νωχελικά να ανάψει το φανάρι. Δευτερόλεπτα αργότερα, η γάτα στέκει ατάραχη καθώς η μηχανή υπακούει στο πράσσινο, ανεμίζοντας την ουρά της στον αέρα καθιστώντας οδηγό και συνεπιβάτη το πιο περίεργο δίδυμο της λεωφόρου κι εμένα αποσβωλομένο παρατηρητή που παλέυει με την αδράνεια του χεριού για να απαθανατίσει το ... απίθανο!

Τελικά τι έιναι αδύνατο;



Υ.Γ. αδύνατο σίγουρα είναι να διακρίνει να κανείς την ουρά στη φωτό που παρατίθεται για λόγους ιστορικούς και μόνο :)

|

el-ninio graduated!

Επεισοδιακά, με δάκρυα (χαράς και όχι μόνο), πέρασε και το τελευταίο μάθημα!

Πλέον κοιτάζει μόνο μπροστά και μακρυά και ονειρεύεται ταξίδια και μεταπτυχιακά.

μακρυά, κυρίως μακρύα....

...από αυτό το Ίδρυμα όπου τπτ δε φαίνεται να λειτουργεί σωστά, όπου κανείς συναντά περιπτώσεις ανθρώπων με παθήσεις ανίατες.

εξέτησε την ποινή του δίπλα σε μυαλά νοσηρά, αρκεί.

αντίο ΕΜΠ

ή μήπως....

enough.

|

Η μέρα του Αγ. Βαλεντίνου πέρασε, για άλλους περισσότερο και άλλους λιγότερο αναίμακτα :)
Ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός χρόνος γέμισε με σαχλές προτάσεις, ευχές και δώρα.
Μήπως πήρα ήδη θέση προς την εορτή;
Ελάχιστα με απασχολεί καθ' εαυτή, σε σχέση με την ανάγκη μας να κάνουμε (ή να μην κάνουμε) όσα κάνει το πλήθος.
Σκεφτόμουν ότι θα μπορούσαμε να διακρίνουμε 3 στρώματα στη στάση των ανθρώπων:
Αυτούς που βρίσκονται "υπό" τη μάζα, άτομα δηλαδή που η καθημερινότητά τους δεν τους επιτρέπει να ακολουθούν τις συνήθειες της μάζας, κοιτάζοντας τις συμπεριφορές της μάζας ως ένα ταβάνι που πολύ θα ήθελαν να φτάσουν.
Βεβαίως βεβαίως την ίδια τη μάζα που ενστερνίζεται όλες αυτές τις επιλογές
Και τέλος (εδώ ακολουθεί το αγαπημένο μου) αυτούς που βρίσκονται "πάνω" από τη μάζα και παρότι μπορούν να ακολουθήσουν τις επιλογές της επιλέγουν να μην το κάνουν για να διαφοροποιηθούν. Προσπαθώ να περιγράψω μια συμπεριφορά ελιτίστικη, που επιδιώκει τη διαφορετικότητα με τρόπο επιδεικτικό.
Πιθανόν όσα έγραψα να παραπέμπουν σε κοινωνικά στρώματα και οικονομικές δυνατότητες. Όμως για όλη αυτή τη σκέψη αφορμή είναι μόνο ο Αγ. Βαλεντίνος, ουχί σχετίζεται λοιπόν.
Σκεφτόμουν ανθρώπους μόνους, που πολύ θα επιζητούσαν τις κόκκινες ή ροζ καρδούλες του Αγίου, λουλούδια με κλισέ φράσεις και ρομαντικά δείπνα σε εστιατόρια που σερβίρουν για ένα βράδυ τραπέζια των δύο. Νομίζω ότι αυτοί κοιτάζουν τους "εορτάζοντες" με... ζήλεια (;) και θα ήθελαν να βρίσκονται στη θέση τους. Δεν είναι βεβαίως καμία οικονομική δυνατότητα που τους στερεί τις καρτούλες και τις ανθοδέσμες, αλλά η έλλειψη του αποστολέα από τη ζωή τους. Και από την άλλη, σκέφτομαι αυτους που όντας σε θέση να κάνουν ότι και οι υπόλοιποι -σχέση το λέμε, στο παράδειγμα αυτό- επιλέγουν να μην το κάνουν, σνομπάροντας κάθε υποψία του κόκκινου για μια μέρα.

below, in and over the surface.
Σκέψεις μπροστά σε ένα στολισμένο ανθοπωλείο....

|

Έπρεπε να περάσει μία εβδομάδα από το θάνατο (edit: δολοφονία) του 15χρονου Αλέξη (παίζει πολύ- τηλεοπτικά- και το "μικρός Αλέξης" αλλά θα μείνω στον ποσοτικό προσδιορισμό) για να εκφέρω άποψη. Μπερδεύτηκα πολύ όλες αυτές τις μέρες και μαζί με μένα νομίζω αρκετός κόσμος.

Στην αρχή σάστισα. "σκοτώθηκε από σφαίρα αστυνομικορύ νεαρός στα Εξάρχεια", ανακοίνωνε το ραδιόφωνο ώρα εξόδου Σάββατο βράδυ. Η Βασιλίσσης Σοφίας κλειστή. Ο κόσμος να κορνάρει και στο βάθος ..βλέπω καλά;;; Ειναι καπνός;;; Ώρα περασμένες 2 γυρίζω το ράδιο στον άλφα. Λαχανιασμένος εκφωνητής βρίσκεται στην Eρμού (στην ποια;;; ) όπου εξαγριωμένοι νεαροί σπάνε ό,τι βρουν μπροστά τους και γράφουν με σπρέι "αυτή η νύχτα ανήκει στον Αλέξη". Ο Αλέξης ακόμα δεν έχει εικόνα στο μυαλό μου.Ή μάλλον, ήταν ψηλός, με μαντήλι στο πρόσωπο, μαύρη μπλουζα, μαύρο τζην και εξαρχιώτικη φιγούρα που με τρομάζει. Ομοίως με τρομάζουν όσα ακούω και στρίβω στο Χίλτον λίγο πριν τα δακρυγόνα εισχωρήσουν από το παράθυρο του αυτοκινήτου μου. Γυρίζω σπίτι από τη φλεγόμενη αθήνα με διάχητη αίσθηση πως η πόλη μου είναι σε πόλεμο. Ανοίγω την tv, αναμένοντας τους ρεπόρτερ στους δρόμους και το πρόγραμμά να έχει βεβαίως αντικατασταθεί από έκτακτο δελτίο. Τπτ. Μάταια κάνω ζάπινγκ στα κανάλια.
Κυριακή πρωί, η τηλεόραση έχει μείνει ανοιχτή...Ανοίγω και τα δύο μου μάτια και ακόμα κρατάω το τηλεκοντρόλ. Αντανακλαστικά τα δάκτυλά μου πιέζουν τα κουμπιά του σε μια προσπάθεια να αντισταθούν στο φως. Ο Παυλούπολος κάνει δηλώσεις ώρα 10, καθόλου πυροσβεστικές... Στο pc διαβάζω πως λίγο αργότερα θα υπάρξει πορεία στην Αλεξάνδρας. Πίστευα ακόμα πως πρόκεται για πολιτική κηδεία του μικρού παιδιού (που ακόμα δεν είχε εικόνα, είχε όμως προφίλ). Έπρεπε να περάσουν μερικές ακόμα ώρες για να καταλάβω πως κηδεύεται η δημοκρατία...
Όπως οι περισσότεροι πέρασα βράδια μπροστά στην τηλεόραση, ανέχτηκα ανίδεους δημοσιογράφους που έχοντας χιλιοεπαναλάβει στο παρελθόν τη φράση "καίγεται η Αθήνα"και "πρωτοφανείς συγκρούσεις διαδηλωτών με αστυνομικούς" αδυνατούσαν να βρουν τώρα δυνατότερες λέξεις για να περιγράψουν τα γεγονότα.
Δευτέρα βράδυ και παρακολουθούσα αμήχανη την Αθήνα να καίγεται στους δέκτες μας, από άκρο σε άκρο. Νιώθοντας ασφαλής σαν να μην έβλεπα την Αθήνα, αλλά το Βελιγράδι των βομβαρδισμών ή το Κίεβο της πορτοκαλί επανάστασης. Η μαθητική πορεία με είχε συγκινίσει αλλά όχι οδηγήσει σε ταύτιση. Δεν ήμουν 15. Άκουγα πως την Τρίτη προγραμμάτιζε πορεία η ΓΣΣΕ. Δεν ήμουν εργαζόμενος σε συνδικάτο. Άκουγα και διάβαζα. Blog και ιστοτόπους ενημέρωσης.
"Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. "Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωση μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει.", έγραφε πολλά χρόνια πριν ο Ν. Δήμου.
Μερικές ώρες, αρκετούς πυροβολισμούς, ακόμα περισσότερους ξυλοδαρμούς από αστυνομικούς κι αμέτρητα ψέμματα, αργότερα είχα ταυτιστεί με τον τελευταίο διαδηλωτή. Ήθελα κι εγώ να φωνάξω απλά δεν ήξερα τι. Καλέσματα σε συγκεντρώσεις κατεύθαναν από παντού...έως και στο inbox του FB, όμως κανένα δε ένιωσα όντως να καλεί εμένα την ανένταχτη φοιτήτρια που έχω απηυδήσει με το παρόν της χώρας και ανησυχώ για το μέλλον της. Μάταια ψάχνω κάποιον να μου υποδείξει μια λύση να πιαστώ, να μου προσφέρει ελπίδα. ΟΚ, να τα σπάσουμε όλα. Στη θέση τους όμως τι θα χτίσουμε; Φοβάμαι ότι θα μας μείνουν οι καμμένες βιβλιοθήκες, τα καμμένα ιδρύματα...
Χθες βράδυ περπατούσα μετά από μέρες και πάλι στην Αθήνα. Δεν ήταν η ίδια που είχα αφήσει ακριβώς μια βδομάδα πριν. Στο δρόμο περπατούσε κόσμο που με φόβιζε. Όλοι με φόβιζαν. Ξένοι, έλληνες, νεαροί, μαθητές, με κουκούλες, χωρίς. Ήταν "αναρχικοί", "προβοκάτορες", "πλιατσικολόγοι", "χρυσαυγίτες", "εξαγριωμένοι"; Τι από όλα αυτά ήταν ο καθένας τους; Το πιθανότερο τίποτα. Στη γωνία μια διμοιρία αστυνομικών. Δε μου προκαλούσε καμία ασφάλεια, μόνο περισσότερο φόβο. Μπήκα στο αμάξι μου για να πάω στο "σπιτάκι μου". Φοβάμαι είναι η αλήθεια τα δακρυγόνα, τις πέτρες, τις συγκρούσεις, όμως νιώθω έτοιμη να αφήσω την ασφάλεια του σπιτιού μου για να αγωνιστώ για κάτι. Αρκεί αυτό να αποκτήσει συγκεκριμένη υπόσταση.... Να ξέρω γιατί παλεύω!
Εύχομαι όλη η αυτή η αγανάκτηση να γίνει μία απαίτηση, ένα σύνθημα που να ζητά κάτι καλύτερο. Μία πρόταση, ένα σχέδιο. Και τότε κι εγώ θα βγω στο δρόμο να το φωνάξω...
Δε φοβάμαι πια την πτώση. Την πτώση την ζήσαμε. Πλέον φοβάμαι την προσγείωση....

Υ.Γ. το 'ζητείται ελπίς' του αιώνιου έφηβου Αντώνη Σαμαράκη ήταν το αγαπημένο μου βιβλίο των μαθητικών χρόνων. Αυτό το σαββατοκύριακο, 10(?) χρόνια μέτα, θα το ξαναδιαβάσω...

|

Κάποτε θα 'ρθουν

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν
Πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν
Και πως σε θένε

Έχε τον νου σου στο παιδί
Κλείσε την πόρτα με κλειδί
Ψέματα λένε...

Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί
Λογάδες και γραμματικοί
Για να σε πείσουν
Έχε τον νου σου στο παιδί
Κλείσε την πόρτα με κλειδί
Θα σε πουλήσουν...

Κι όταν θα έρθουν οι καιροί
Που θα 'χει σβήσει το κερί στην καταιγίδα
Υπερασπίσου το παιδί
Γιατί αν γλυτώσει το παιδί
Υπάρχει ελπίδα...

|