tag:blogger.com,1999:blog-138184082012-02-16T14:41:48.364+02:00thoughts in a messel-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.comBlogger831100tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-75328716032632348652011-09-09T03:32:00.001+03:002011-09-09T03:33:40.620+03:00Εμπνευσις εκ του google autocomplete.<br />Μονο στα δικα μου ματια η τεχνοκρατικη πεζοτητα γινεται ποιηση; Quand meme...<div class="separator"style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh4.googleusercontent.com/-GTQERgqIPOE/TmlenulkHpI/AAAAAAAAAVc/CBSqPjMvjTI/s640/blogger-image--1782709851.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://lh4.googleusercontent.com/-GTQERgqIPOE/TmlenulkHpI/AAAAAAAAAVc/CBSqPjMvjTI/s640/blogger-image--1782709851.jpg" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-7532871603263234865?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-13848737128442644792010-09-13T18:44:00.004+03:002010-09-13T22:32:51.478+03:00<i>Έχω φτιάξει μια λίστα με τα πράγματα που δε σε μαθαίνουν στο σχολείο: Δεν σε μαθαίνουν πώς να αγαπάς κάποιον. Δεν σε μαθαίνουν πώς να είσαι πλούσιος ή φτωχός. Δεν σε μαθαίνουν πώς να αφήσεις κάποιον που δεν αγαπάς πια. Δεν σε μαθαίνουν πώς να ξέρεις τι συμβαίνει στο μυαλό του άλλου. Δεν σε μαθαίνουν τίποτα από αυτά που αξίζει να γνωρίζεις.</i><div><br /></div><div> Τάδε έφη Neil Gaiman και δε θα μπορούσε φράση να έχει κάνει καλύτερα capture τις σκέψεις μου αυτή τη στιγμή: Αχ, και να ξέρα...</div><div><br /></div><div>Καλή μας επιστροφή στα θρανία!</div><div><br /></div><div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/TI58NOUhGPI/AAAAAAAAAUY/j-gHj8HAm58/s1600/Picture+5.png"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/TI58NOUhGPI/AAAAAAAAAUY/j-gHj8HAm58/s400/Picture+5.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5516483160199731442" style="cursor: pointer; width: 400px; height: 319px; " /></a><br /><div><span class="Apple-style-span"><a href="http://www.flickr.com/photos/f8onfilm/1433717752/"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">St Fagans - Old School (literally) </span></a><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> by </span><a href="http://www.flickr.com/people/f8onfilm/"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">VEB Zardoz the Gravyboat</span></a></span></div><div><br /></div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-1384873712844264479?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-87433995586998348892010-07-21T03:04:00.002+03:002010-07-21T03:12:23.623+03:00<div style="float: right; margin-left: 10px; margin-bottom: 10px;"><a href="http://www.flickr.com/photos/viernest/3380560365/" title="photo sharing"><img src="http://farm4.static.flickr.com/3425/3380560365_e007c91946_m.jpg" alt="" style="border: solid 2px #000000;" /></a><br /><span style=" margin-top: 0px;font-size:0.9em;"><a href="http://www.flickr.com/photos/viernest/3380560365/"></a><br />Originally uploaded by <a href="http://www.flickr.com/people/viernest/">Viernest</a></span></div>Αδράνεια σημαίνει απλά ότι «ένα σώμα στην κίνηση τείνει να παραμείνει στην κίνηση, ένα σώμα τείνει σε στάση να παραμείνει σε στάση.»<br />Περι αδρανείας λοιπόν, θα φυσήξω τη σκόνη του blog για να μιλήσω σε λίγες γραμμές για την τάση μας να κινούμαστε απλά προωθούμενοι ομοιόμορφα στη σωστή γραμμή, κατά τον Ισαάκ.<br />Τηρούμε αποφάσεις κεκτιμένες, ακολουθούμε πεπατημένες, παγιδευόμαστε σε λύσεις τετριμένες. Ζούμε μήπως στον αυτόματο πιλότο;<br />Συνεχίζουμε να κινούμαστε ακόμα κι όταν η κινητήριος δύναμη έχει χαθεί. Πόσο συχνά προχωράμε ακάθεκτοι χωρίς πια το κίνητρο να υπάρχει;<br />Που και που ίσως έχει νόημα το φρενάρισμα που θα μας ακινητοποιήσει στην άκρη του δρόμου. Αντίο κεκτημένη ταχύτητα: μπροστά σε ένα ανοιχτό χάρτη, θέλω να κληθώ με μια πινέζα να διαλέξω ξανά προορισμό. Άραγε η πινέζα θα σημειώσει το ίδιο σημείο;<br />Πάμε.<br /><br /><br />Y.Γ. Σε δεύτερη θεώρηση, θα θέλα να γράψω δυο γραμμές για την ακινησία/στάση. Όμως αυτή κι αν τη φοβάμαι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-8743399558699834889?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-37237137725612672192010-01-24T11:08:00.003+02:002010-01-24T11:13:52.077+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/S1wPO9xTQoI/AAAAAAAAAUA/YYlee_gH-pE/s1600-h/DSC02467.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/S1wPO9xTQoI/AAAAAAAAAUA/YYlee_gH-pE/s320/DSC02467.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430232000475906690" /></a><br /><br /><i>μην ψάχνεις πια αλλού</i><div><i>αφού το ξέρεις ήδη</i></div><div><i>εδώ είναι το ταξίδι</i></div><div>...</div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-3723713772561267219?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-27833935738812120362010-01-23T14:55:00.008+02:002010-01-23T16:03:43.166+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/S1r3aUbDvUI/AAAAAAAAAS4/mkt6VLWdAm4/s1600-h/Picture+35.png"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 109px; height: 112px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/S1r3aUbDvUI/AAAAAAAAAS4/mkt6VLWdAm4/s320/Picture+35.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429924332279414082" /></a><br /><b>in the box, the mind.</b><div>Γράφω στην πίσω σελίδα ενός αλγορίθμου (ναι, μπορώ να γράψω και σε χαρτί). Μου φαίνεται σαν να γυρίζω σελίδα στον ορθολογισμό. Τελευταία τα έχω βάλει με την τετράγωνη λογική.</div><div><br /></div><div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/S1r6pFdODdI/AAAAAAAAATw/qTGMm2DRJWQ/s1600-h/Picture+43.png"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/S1r6pFdODdI/AAAAAAAAATw/qTGMm2DRJWQ/s320/Picture+43.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429927884494867922" style="cursor: pointer; width: 105px; height: 109px; " /></a></div><div><br /></div><div><b>in the box, the choices.</b></div><div>Είναι λες κ αυτές τις μέρες μου επιβάλλω να ζω 'in the box'. Πρώτο (και κυριολεκτικό) κουτί ένα δωμάτιο, το οποίο ζήτημα να έχω αφήσει για πάνω από 10 ώρες σύνολο τις τελευταίες (χμμμ) 15 μέρες. Κι ύστερα το μεταφορικό του θέματος (σιγά που δε θα υπήρχε). Η ζωή στο πλαίσιο (που διάλεξα) δεν είναι όπως τη φανταζόμουν.</div><div>'Αυτό που κάνω, να γίνει αυτό που θέλω' - fοr a bit of life in ...motto.</div><div>Κάποτε προβληματιζόμουν (επισταμένα) μεταξύ αυτού που μπορώ και αυτού που θέλω - ποιο να διαλέξω;;;; This, last year.</div><div><br /></div><div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/S1r6LjXHb3I/AAAAAAAAATg/pFHnvboD0U8/s1600-h/Picture+42.png"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/S1r6LjXHb3I/AAAAAAAAATg/pFHnvboD0U8/s320/Picture+42.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429927377126256498" style="cursor: pointer; width: 106px; height: 84px; " /></a></div><div><b>in the box, the screen.</b></div><div>Θυμάμαι τα χρόνια που παθιαζόμουν με το ιντερνετ τρελά. Περνούσα ώρες ατελείωτες και δε χόρταινα τον κόσμο που ξεπηδούσε από το κουτί, το μαγικό κουτι. Τόσο δεν τον χόρταινα που το σπούδασα και το έκανα και μεταπτυχιακό. </div><div>'Υπάρχει ζωή μετά το ιντερνετ;'</div><div>...αναρωτιούμουν ο τουρίστας που κουβαλούσε το λαπτοπ στις διακοπές. </div><div><br /></div><div>Σήμερα ανοίγω το google reader και πατάω βαριεστημένη σε δευτερόλεπτα 'next' στο feed για την ανάσυρση ενός επιζώντα στην Αϊτή μετά απο 8 μέρες. Δε χαλάλισα ούτε ένα κλικ.</div><div>Μα για μισό λεπτό; Αυτό δεν είναι το "παγκόσμιο χωριό", η ζωή στον κυβερνοχώρο και όλα αυτά που ευαγελλίζονταν την επόχη που ανοιξε το "θαυμαστό παράθυρο στον κόσμο" (Θεέ μου πόσο ακόμα κλισε μπορώ να θυμηθώ και να στριμώξω σε μια πρόταση). Αυτό δεν ήταν που με είχε τότε μαγέψει; Ο κόσμος όλος ... εδώ, στην οθόνη. Να μαθαίνω κάθετί που συμβαίνει στην κάθε μεριά της γης. </div><div>Και τώρα το ξέρουμε σε δευτερόλεπτα. Με εικόνα και ήχο (και σε χάι ντεφινίσιον). </div><div>Δεν συγκλονίζομαι με αυτό που πρέπει να συγκλονιστώ. Το συνειδητοποιώ και τρελαίνομαι με τον εαυτό μου και την απάθεια μου, του αναίσθητου πολίτη της ψηφιακής εποχής.</div><div>Next -></div><div>Τα έχουμε δηλαδή δει όλα; Όχι, όχι δεν είναι αυτό. Φοβάμαι ότι πια δε μπορώ να ξεχωρίσω το ψηφιακό από το πραγματικό, τουλάχιστον όχι στο υποσυνείδητο. </div><div>Here comes visual cognition...</div><div>Δεν υπάρχει ο διαχωρισμός στο οπτικό ερέθισμα ώστε να νιώσω αποτροπιασμό με το πραγματικό και να προσπεράσω το τέλειο ψηφιακό αποτέλεσμα του CGI. </div><div><br /></div><div>'Υπάρχει ζωή στο Ιντερνετ;' </div><div>...κι ας μου πήρε κοντά 15 χρόνια για να αλλάξω μια πρόθεση στην πρόταση.</div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-2783393573881212036?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-20273502570421314072009-09-28T12:48:00.005+03:002009-09-29T15:58:24.491+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SsCPyIa06xI/AAAAAAAAASs/F4OncNSSp7M/s1600-h/ATT232973.gif"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SsCPyIa06xI/AAAAAAAAASs/F4OncNSSp7M/s320/ATT232973.gif" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386463245751347986" /></a><div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SsCPyIa06xI/AAAAAAAAASs/F4OncNSSp7M/s1600-h/ATT232973.gif"></a><br /><div>Συμπλήρωσα ένα μήνα χωρίς tv, χωρίς ανσασέρ (στον 4ο), χωρίς φούρνο μικροκυμάτων, χωρίς αυτοκίνητο,χωρίς Σαββατιάτικες εξόδους, χωρίς ούτε ένα ηλιοβασίλεμα (!). </div><div>...Απαριθμώ τις μικρές στερήσεις ενός κακομαθημένου κι αισθάνομαι λίγο λιγότερο ελληνίδα.</div><div><br /></div><div>Περπατάω για πρώτη φορά στη ζωή μου 3 χλμ τη μέρα, ξυπνάω στις 6.45, διαβάζω καθημερινά (ή τουλάχιστον τοποθετώ σημειώσεις μπροστά μου καθημερινά :P), τρώω μεσημεριανό στις 12, περνάω το Σάββατο βράδυ μπροστά στο pc μου.</div><div><br /></div><div>... Απαριθμώ τα εκνευριστικά moments της καθημερινότητας κι αισθάνομαι -παραδόξως!- λίγο περισσότερο ελβετή.</div><div><br /></div><div>Μετράω τον καφέ σε dl, τα χρήματα σε CHF,την ακριβή μπύρα γουλιά γουλιά. </div><div><br /></div><div></div><div><br /></div><div>Απολαμβάνω μια πόλη πεντακάθαρη, άψογα οργανωμένη. Μια ακαδημαϊκή κοινότητα απρόσμενα ευέλικτη όσο και αυστηρή, όπως επιβάλλει η συνέπεια. Χαζεύω και σαστίζω μπροστά στις εγκαταστάσεις του πανεπιστημίου, που ούτε για μια στιγμή δε νιώθω ότι είναι κτήμα μου. Φωτογραφίζω τοίχους και καρέκλες, εργαστήρια και διαδρόμους - μήπως το πιστέψω όταν τα ξαναδώ στην ψηφιακή τους μορφή ότι αποτελούν μέρος της ζωή μου πια.</div><div>Παρακολουθώ διαλέξεις με τα μάτια ορθάνοιχτα, τα αυτιά τεντωμένα και τα χέρια προτεταμένα στο πληκτρολόγιο, μήπως και χάσω μια λέξη του ομιλητή. </div><div><br /></div><div>Χωρίς να ξέρω τι είναι σημαντικό και τι όχι προσπαθώ να καταγράψω τα πάντα... </div><div><br /></div><div>Στη μηχανή μου την επιγραφή στο σταθμό του μετρό που συναντώ πρώτη φορά, τη διαστημική στάση λεωφορίου (από πότε μια στάση λεωφορίου κατασκευάζεται από νίκελ, ξύλο και γυαλί?), στο μυαλό μου την άγνωστη εξίσωση.</div><div><br /></div><div>...βρίσκω το σκληρό δίσκο του λάπτοπ μου γεμάτο. Κάθε τόσο σβήνω το πρώτο αρχείο που θα βρεθεί πρόχειρο και μοιάζει κατ ελάχιστον άχρηστο.</div><div>...τη μνήμη μου να αδυνατεί να ανακλήσει με επιτυχία την πληροφορία 5 ακαδημαϊκών χρόνων στο ΕΜΠ και σε δεύτερη ζήτηση 12 ακόμα μαθητικών, πόσον άλλωστε να συγκρατήσει νέα. </div><div>...τη φωτογραφική μηχανή που ακόμα κουβαλάει ψηφιακά την καλοκαιρινή ξεγνοιασιά απρόθυμη να ακολουθήσει τον καταγαισμό νέων εικόνων που περνούν από τα μάτια μου.</div><div><br /></div><div>Πέρασαν 45' από την ώρα που άρχισα να γράφω. Οι άδειες θέσεις γύρω μου στο lobby του κτιρίου BC γέμισαν - είναι ώρα μεσημεριανού. Το ποτήρι με τον cappuccino άδειασε. </div><div>Είμαι αυτή που πίνει καφέ όταν όλοι γύρω τρώνε, η πιο ανοργάνωτη στη χώρα της οργάνωσης. Une Grecque en Suisse! :)</div><div><br /></div><div><br /></div><div>...in heaven or in hell? για να συνδέσω το συννημένο που βρέθηκε σήμερα στο mailbox μου ;)</div><div><br /></div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-2027350257042131407?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-17093652693157983752009-06-27T01:25:00.005+03:002009-06-27T20:08:52.165+03:00Θέατρο Βράχων, βράδυ Παρασκευής του Ιουνίου.<br />Στη σκηνή ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Το θέατρο γεμάτο. Όπως πάντα δηλαδή....<br />Ήμουν στον ίδιο χώρο 7 χρόνια πρίν. 17 χρονών τότε... Στα ίδια τραγούδια σιγοτραγουδούσα, ενίοτε φώναζα, όρθια στην αρένα του θεάτρου. Απόψε καθόμουν στις κερκίδες και κάθε τόσο έβρισκα κάτι να με ενοχλεί... Ο ήχος, τα φάλτσα, ο κόσμος...<br />Στα μαλλιά του Αλκίνοου άσπρες τρίχες, που πρώτη φορά πρόσεχα. Στη φωνή του, τα 39 του χρόνια.Στον ήχο του, η δεκαετία του '90. Στα τραγούδια του, η εφηβεία μας.<br />Ένα θέατρο που φώναζει.<br />Απόψε φωνάζει ένα πράγμα και μόνο.. Ότι μεγάλωσα. Κι εγώ, κι ο Αλκίνοος.<br />Πρώτη φορά το συνειδητοποιώ, όρθια πια μπροστά στη σκηνή, περιτριγυρισμένη από 16χρονα. Ένας νεαρός φωνάζει 'τον Κεμάλ, τον Κεμάλ' κι ο Αλκίνοος του κάνει το χατήρι -κατ' εξαίρεση- και η μελωδία του Χατζιδάκι πλημμυρίζει το Θέατρο.<br /><span style="font-style: italic;">Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ...<br /><br /><span style="font-style: italic;"></span></span>Μπροστά μου, ένας νεαρός κρατά αγκαλιά μια κοπέλα, με άκρα που ξεχυλίζουν από αμηχανία. Είναι δεν είναι πάνω από 15. Σε λίγο θα τραγουδά μαζί της <span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"><br /><span style="font-style: italic;"> '</span></span>Όσα η αγάπη ονειρεύεται,</span> <span style="font-style: italic;"> τα αφήνει όνειρα η ζωή. </span> <span style="font-style: italic;"> Μα όποιος στ' αλήθεια ερωτεύεται</span> <span style="font-style: italic;"> κάνει τον πόνο προσευχή,</span> <span style="font-style: italic;"> βαρκούλα κάνει το φιλί</span> <span style="font-style: italic;"> και ξενιτεύεται'<span style="font-style: italic;"></span><br /></span>γελάω.<br />Όσα η αγάπη ονειρεύεται τα αφήνει όνειρα η ζωή; Είστε 16 χρονών! Τι αφήνει όνειρο, πέρα από ... τις διακοπές στην Πάρο;;;<br />Ώπα. Ξαφνικά είμαι εκτός κλίματος. Εκτός κλίματος, εντός... χάσματος.<br />Στ' αλήθεια ταυτιζόμουν με αυτό το τραγούδι -που πρέπει να σκεφτώ ώρα για να συλλάβω τι εννοεί - 8 χρόνια πρίν;;; ΟΚ, σήμερα κάτι καταλαβαίνω-νομίζω. Έχω ερωτευθεί, έχω πονέσει, (ω ναι) έχω ξενιτευθεί. Τότε; Τι καταλάβαινα αλήθεια; Τώρα αυτοί γύρω μου, τι καταλαβαίνουν;<br />Κι όμως... Με θυμάμαι. Ήμουν εκεί, ήμουν η συγκινημένη κοπελίτσα. Ήμουν το κοινό του Αλκίνοου.<br />Όλος αυτός ο κόσμος, τα παιδιά γύρω μου με κάνουν να μη νιώθω πια παιδί... Ο ίδιος ερμηνευτής. Τα ίδια θαμπωμένα βλέμματα των φανατικών του. Ο κόσμος του, οι δεκαεξάριδες.<br />Κι εγώ για πρώτη φορά λοιπόν, μεγάλη ανάμεσά τους. <span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"><br /></span></span></span>Λίγο έως πολύ ξένη. Όσο κι οι άσπρες τρίχες στα μαλλιά του Αλκίνοου...<span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"><br /><br /></span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SkVS4tHYWJI/AAAAAAAAASk/NY6NvQvKclM/s1600-h/%CE%91%CE%9B%CE%9A%CE%99%CE%9D%CE%9F%CE%9F%CE%A3+%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%99%CE%94%CE%97%CE%A3.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SkVS4tHYWJI/AAAAAAAAASk/NY6NvQvKclM/s320/%CE%91%CE%9B%CE%9A%CE%99%CE%9D%CE%9F%CE%9F%CE%A3+%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%99%CE%94%CE%97%CE%A3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351774866336405650" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"><br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-1709365269315798375?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-49567278609588875902009-06-03T01:29:00.007+03:002009-06-11T00:52:15.699+03:00Κακή μέρα η σημερινή. Πολύ κακή. Κάκιστη.<br />Μια μέρα διάψευσης. Η πρώτη ή η δεύτερη, ever.<br />Μου είπαν οτι δε μπορώ. Αδυνατώ, λένε.<br />Δεν έχω χειρότερο... Να μου λένε οτι δε μπορώ να κάνω οτιδήποτε.<br />Μου το παν και σε μέιλ μάλιστα. Τέλεια, διαθέτω και γραπτώς την απόλυτη διάψευση των ελπίδων. Καταρράκωσις. Και μετά;<br />Κανείς και τίποτα.<br />Κοιτάζω και δε βλέπω. Ψάχνω και δε βρίσκω.<br />Απαρηγόρητη, οδηγώ στη Βουλιαγμένης, περασμένη 1 π.μ.<br />Σκέφτομαι μόνο το αδιέξοδο στο οποίο περιήλθα εν μια νυκτή, εν μια στιγμή. Ξέρω πια πως είναι σχεδόν αδύνατο αυτό που ονειρεύτηκα. Ώρα να προσγειωθώ.<br />Κόκκινο φανάρι...<br /><br />Κοιτάζω δεξιά μου, σταματημένη δίπλα μου βρίσκεται μια λευκή vespa. Την παρατηρώ βαριεστημένα. Άντρας οδηγός όπως μαρτυρούν τα πόδια του, τα οποία κοσμούν μάλιστα εκτενή τατουάζ .<br />Μισό λεπτό!<br />Από το αριστερό πόδι του οδηγού εξέχει...μια ουρά. Κι όμως, ο οδηγός έχει συνεπιβάτη μια γάτα! Βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια του, στο πάτωμα της μηχανής ακίνητη καθώς περιμένει νωχελικά να ανάψει το φανάρι. Δευτερόλεπτα αργότερα, η γάτα στέκει ατάραχη καθώς η μηχανή υπακούει στο πράσσινο, ανεμίζοντας την ουρά της στον αέρα καθιστώντας οδηγό και συνεπιβάτη το πιο περίεργο δίδυμο της λεωφόρου κι εμένα αποσβωλομένο παρατηρητή που παλέυει με την αδράνεια του χεριού για να απαθανατίσει το ... απίθανο!<br /><br />Τελικά τι έιναι αδύνατο;<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SiWxM9owYII/AAAAAAAAASc/RX4-djAqmzA/s1600-h/060309011318.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SiWxM9owYII/AAAAAAAAASc/RX4-djAqmzA/s320/060309011318.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342871369207013506" border="0" /></a><br /><br /><br />Υ.Γ. αδύνατο σίγουρα είναι να διακρίνει να κανείς την ουρά στη φωτό που παρατίθεται για λόγους ιστορικούς και μόνο :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-4956727860958887590?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-13791526141800305292009-04-08T19:59:00.004+03:002009-04-08T20:14:42.394+03:00el-ninio graduated!<div><br /></div><div>Επεισοδιακά, με δάκρυα (χαράς και όχι μόνο), πέρασε και το τελευταίο μάθημα!</div><div>Πλέον κοιτάζει μόνο μπροστά και μακρυά και ονειρεύεται ταξίδια και μεταπτυχιακά.</div><div>μακρυά, κυρίως μακρύα....</div><div>...από αυτό το Ίδρυμα όπου τπτ δε φαίνεται να λειτουργεί σωστά, όπου κανείς συναντά περιπτώσεις ανθρώπων με παθήσεις ανίατες.</div><div><br /></div><div>εξέτησε την ποινή του δίπλα σε μυαλά νοσηρά, αρκεί.<br /></div><div><br /></div><div>αντίο ΕΜΠ<br /><br /></div><div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SdzbPPxe6mI/AAAAAAAAASE/RB3jLf7VnnU/s1600-h/pyrforos.gif"><img style="cursor: pointer; width: 201px; height: 199px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SdzbPPxe6mI/AAAAAAAAASE/RB3jLf7VnnU/s320/pyrforos.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322369914623683170" border="0" /></a><br /><br /></div><div><div><br /></div><div>ή μήπως....</div><div><br /></div><div><div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SdzbaNQYGBI/AAAAAAAAASM/COZH0PRgmb8/s1600-h/1km5.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SdzbaNQYGBI/AAAAAAAAASM/COZH0PRgmb8/s320/1km5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322370102926514194" border="0" /></a></div></div></div><div><img src="file:///Users/sofkyr/Downloads/1km5.jpg" alt="" /></div><div><br /><br />enough.<br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-1379152614180030529?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-24150659819109906292009-02-17T15:53:00.005+02:002009-02-17T23:16:29.274+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SZrIJRNOO3I/AAAAAAAAARs/fmMG4ZA3Tg8/s1600-h/Picture+3.png"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 242px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SZrIJRNOO3I/AAAAAAAAARs/fmMG4ZA3Tg8/s320/Picture+3.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303771572745419634" border="0" /></a><br />Η μέρα του Αγ. Βαλεντίνου πέρασε, για άλλους περισσότερο και άλλους λιγότερο αναίμακτα :)<br />Ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός χρόνος γέμισε με σαχλές προτάσεις, ευχές και δώρα.<br />Μήπως πήρα ήδη θέση προς την εορτή;<br />Ελάχιστα με απασχολεί καθ' εαυτή, σε σχέση με την ανάγκη μας να κάνουμε (ή να μην κάνουμε) όσα κάνει το πλήθος.<br />Σκεφτόμουν ότι θα μπορούσαμε να διακρίνουμε 3 στρώματα στη στάση των ανθρώπων:<br />Αυτούς που βρίσκονται <span style="font-style: italic;">"υπό" τη μάζα<span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;">, </span></span></span>άτομα δηλαδή που η καθημερινότητά τους δεν τους επιτρέπει να ακολουθούν τις συνήθειες της μάζας, κοιτάζοντας τις συμπεριφορές της μάζας ως ένα ταβάνι που πολύ θα ήθελαν να φτάσουν.<br />Βεβαίως βεβαίως την ίδια <span style="font-style: italic;">τη μάζα</span> που ενστερνίζεται όλες αυτές τις επιλογές<br />Και τέλος (εδώ ακολουθεί το αγαπημένο μου) αυτούς που βρίσκονται <span style="font-style: italic;">"πάνω" από τη μάζα</span> και παρότι μπορούν να ακολουθήσουν τις επιλογές της επιλέγουν να μην το κάνουν για να διαφοροποιηθούν. Προσπαθώ να περιγράψω μια συμπεριφορά ελιτίστικη, που επιδιώκει τη διαφορετικότητα με τρόπο επιδεικτικό.<br />Πιθανόν όσα έγραψα να παραπέμπουν σε κοινωνικά στρώματα και οικονομικές δυνατότητες. Όμως για όλη αυτή τη σκέψη αφορμή είναι μόνο ο Αγ. Βαλεντίνος, ουχί σχετίζεται λοιπόν.<br />Σκεφτόμουν ανθρώπους μόνους, που πολύ θα επιζητούσαν τις κόκκινες ή ροζ καρδούλες του Αγίου, λουλούδια με κλισέ φράσεις και ρομαντικά δείπνα σε εστιατόρια που σερβίρουν για ένα βράδυ τραπέζια των δύο. Νομίζω ότι αυτοί κοιτάζουν τους "εορτάζοντες" με... ζήλεια (;) και θα ήθελαν να βρίσκονται στη θέση τους. Δεν είναι βεβαίως καμία οικονομική δυνατότητα που τους στερεί τις καρτούλες και τις ανθοδέσμες, αλλά η έλλειψη του αποστολέα από τη ζωή τους. Και από την άλλη, σκέφτομαι αυτους που όντας σε θέση να κάνουν ότι και οι υπόλοιποι -σχέση το λέμε, στο παράδειγμα αυτό- επιλέγουν να μην το κάνουν, σνομπάροντας κάθε υποψία του κόκκινου για μια μέρα.<br /><br />below, in and over the surface.<br />Σκέψεις μπροστά σε ένα στολισμένο ανθοπωλείο....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-2415065981910990629?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-87673054356970799702008-12-12T18:22:00.010+02:002008-12-17T23:25:35.121+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SUKQt3KrvhI/AAAAAAAAAQc/RA6I6cybrwQ/s1600-h/vlsmrn07_L.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 222px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SUKQt3KrvhI/AAAAAAAAAQc/RA6I6cybrwQ/s320/vlsmrn07_L.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278940830808915474" border="0" /></a><br /><br /><br />Έπρεπε να περάσει μία εβδομάδα από το θάνατο (edit: δολοφονία) του 15χρονου Αλέξη (παίζει πολύ- τηλεοπτικά- και το "μικρός Αλέξης" αλλά θα μείνω στον ποσοτικό προσδιορισμό) για να εκφέρω άποψη. Μπερδεύτηκα πολύ όλες αυτές τις μέρες και μαζί με μένα νομίζω αρκετός κόσμος.<br /><br />Στην αρχή σάστισα. "σκοτώθηκε από σφαίρα αστυνομικορύ νεαρός στα Εξάρχεια", ανακοίνωνε το ραδιόφωνο ώρα εξόδου Σάββατο βράδυ. Η Βασιλίσσης Σοφίας κλειστή. Ο κόσμος να κορνάρει και στο βάθος ..βλέπω καλά;;; Ειναι καπνός;;; Ώρα περασμένες 2 γυρίζω το ράδιο στον άλφα. Λαχανιασμένος εκφωνητής βρίσκεται στην Eρμού (στην ποια;;; ) όπου εξαγριωμένοι νεαροί σπάνε ό,τι βρουν μπροστά τους και γράφουν με σπρέι "αυτή η νύχτα ανήκει στον Αλέξη". Ο Αλέξης ακόμα δεν έχει εικόνα στο μυαλό μου.Ή μάλλον, ήταν ψηλός, με μαντήλι στο πρόσωπο, μαύρη μπλουζα, μαύρο τζην και εξαρχιώτικη φιγούρα που με τρομάζει. Ομοίως με τρομάζουν όσα ακούω και στρίβω στο Χίλτον λίγο πριν τα δακρυγόνα εισχωρήσουν από το παράθυρο του αυτοκινήτου μου. Γυρίζω σπίτι από τη φλεγόμενη αθήνα με διάχητη αίσθηση πως η πόλη μου είναι σε πόλεμο. Ανοίγω την tv, αναμένοντας τους ρεπόρτερ στους δρόμους και το πρόγραμμά να έχει βεβαίως αντικατασταθεί από έκτακτο δελτίο. Τπτ. Μάταια κάνω ζάπινγκ στα κανάλια.<br />Κυριακή πρωί, η τηλεόραση έχει μείνει ανοιχτή...Ανοίγω και τα δύο μου μάτια και ακόμα κρατάω το τηλεκοντρόλ. Αντανακλαστικά τα δάκτυλά μου πιέζουν τα κουμπιά του σε μια προσπάθεια να αντισταθούν στο φως. Ο Παυλούπολος κάνει δηλώσεις ώρα 10, καθόλου πυροσβεστικές... Στο pc διαβάζω πως λίγο αργότερα θα υπάρξει πορεία στην Αλεξάνδρας. Πίστευα ακόμα πως πρόκεται για πολιτική κηδεία του μικρού παιδιού (που ακόμα δεν είχε εικόνα, είχε όμως προφίλ). Έπρεπε να περάσουν μερικές ακόμα ώρες για να καταλάβω πως κηδεύεται η δημοκρατία...<br />Όπως οι περισσότεροι πέρασα βράδια μπροστά στην τηλεόραση, ανέχτηκα ανίδεους δημοσιογράφους που έχοντας χιλιοεπαναλάβει στο παρελθόν τη φράση "καίγεται η Αθήνα"και "πρωτοφανείς συγκρούσεις διαδηλωτών με αστυνομικούς" αδυνατούσαν να βρουν τώρα δυνατότερες λέξεις για να περιγράψουν τα γεγονότα.<br />Δευτέρα βράδυ και παρακολουθούσα αμήχανη την Αθήνα να καίγεται στους δέκτες μας, από άκρο σε άκρο. Νιώθοντας ασφαλής σαν να μην έβλεπα την Αθήνα, αλλά το Βελιγράδι των βομβαρδισμών ή το Κίεβο της πορτοκαλί επανάστασης. Η μαθητική πορεία με είχε συγκινίσει αλλά όχι οδηγήσει σε ταύτιση. Δεν ήμουν 15. Άκουγα πως την Τρίτη προγραμμάτιζε πορεία η ΓΣΣΕ. Δεν ήμουν εργαζόμενος σε συνδικάτο. Άκουγα και διάβαζα. Blog και ιστοτόπους ενημέρωσης.<br /><span style="font-style: italic;">"Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. "Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωση μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει.", </span>έγραφε πολλά χρόνια πριν ο Ν. Δήμου.<br />Μερικές ώρες, αρκετούς πυροβολισμούς, ακόμα περισσότερους ξυλοδαρμούς από αστυνομικούς κι αμέτρητα ψέμματα, αργότερα είχα ταυτιστεί με τον τελευταίο διαδηλωτή. Ήθελα κι εγώ να φωνάξω απλά δεν ήξερα τι. Καλέσματα σε συγκεντρώσεις κατεύθαναν από παντού...έως και στο inbox του FB, όμως κανένα δε ένιωσα όντως να καλεί εμένα την ανένταχτη φοιτήτρια που έχω απηυδήσει με το παρόν της χώρας και ανησυχώ για το μέλλον της. Μάταια ψάχνω κάποιον να μου υποδείξει μια λύση να πιαστώ, να μου προσφέρει ελπίδα. ΟΚ, να τα σπάσουμε όλα. Στη θέση τους όμως τι θα χτίσουμε; Φοβάμαι ότι θα μας μείνουν οι καμμένες βιβλιοθήκες, τα καμμένα ιδρύματα...<br />Χθες βράδυ περπατούσα μετά από μέρες και πάλι στην Αθήνα. Δεν ήταν η ίδια που είχα αφήσει ακριβώς μια βδομάδα πριν. Στο δρόμο περπατούσε κόσμο που με φόβιζε. Όλοι με φόβιζαν. Ξένοι, έλληνες, νεαροί, μαθητές, με κουκούλες, χωρίς. Ήταν "αναρχικοί", "προβοκάτορες", "πλιατσικολόγοι", "χρυσαυγίτες", "εξαγριωμένοι"; Τι από όλα αυτά ήταν ο καθένας τους; Το πιθανότερο τίποτα. Στη γωνία μια διμοιρία αστυνομικών. Δε μου προκαλούσε καμία ασφάλεια, μόνο περισσότερο φόβο. Μπήκα στο αμάξι μου για να πάω στο "σπιτάκι μου". Φοβάμαι είναι η αλήθεια τα δακρυγόνα, τις πέτρες, τις συγκρούσεις, όμως νιώθω έτοιμη να αφήσω την ασφάλεια του σπιτιού μου για να αγωνιστώ για κάτι. Αρκεί αυτό να αποκτήσει συγκεκριμένη υπόσταση.... Να ξέρω γιατί παλεύω!<br />Εύχομαι όλη η αυτή η αγανάκτηση να γίνει μία απαίτηση, ένα σύνθημα που να ζητά κάτι καλύτερο. Μία πρόταση, ένα σχέδιο. Και τότε κι εγώ θα βγω στο δρόμο να το φωνάξω...<br />Δε φοβάμαι πια την πτώση. Την πτώση την ζήσαμε. Πλέον φοβάμαι την προσγείωση....<div><br /></div><div>Υ.Γ. το 'ζητείται ελπίς' του αιώνιου έφηβου Αντώνη Σαμαράκη ήταν το αγαπημένο μου βιβλίο των μαθητικών χρόνων. Αυτό το σαββατοκύριακο, 10(?) χρόνια μέτα, θα το ξαναδιαβάσω...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-8767305435697079970?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-49252004039313167712008-12-09T12:28:00.000+02:002008-12-09T12:29:21.937+02:00<span style="font-weight: bold;">Κάποτε θα 'ρθουν</span><br /><br />Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν<br />Πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν<br />Και πως σε θένε<br /><br />Έχε τον νου σου στο παιδί<br />Κλείσε την πόρτα με κλειδί<br />Ψέματα λένε...<br /><br />Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί<br />Λογάδες και γραμματικοί<br />Για να σε πείσουν<br />Έχε τον νου σου στο παιδί<br />Κλείσε την πόρτα με κλειδί<br />Θα σε πουλήσουν...<br /><br />Κι όταν θα έρθουν οι καιροί<br />Που θα 'χει σβήσει το κερί στην καταιγίδα<br />Υπερασπίσου το παιδί<br />Γιατί αν γλυτώσει το παιδί<br />Υπάρχει ελπίδα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-4925200403931316771?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-8254610931865686632008-12-05T12:11:00.005+02:002008-12-05T12:44:02.650+02:00Development, Introduction, Growth, Maturity, Decline.<br /><div>ο κύκλος ζωής ενός προϊόντος.</div><div> </div><div>Επουδενί δεν περιορίζεται μόνο στα προϊόντα. Άλλωστε αφορμάται από την ανθρώπινη ζωή.</div><div> </div><div>Εάν έπρεπε να διαλέξουμε ένα στάδιο όπου θα παραμείνουμε, ποιό θα ήταν αυτό;</div><div> </div><div>Σκέφτομουν τα social networks. Έτυχε να βρεθώ στη silicon valley στο μεταίχμιο του 'introduction' σταδίου τους. Λίγο πρίν το μεγάλο boom. Τότε που η λίστα φίλων μου περιλάμβανε ένα μικρό διψήφιο αριθμό ανθρώπων. Κάναμε 'poke' ο ένας τον άλλο και ενίοτε στέλναμε 'hugs'. Στέλναμε invitation για χαζά applications που στην ουσία δεν έκαναν τίποτα και χαζεύμε ένα ενυδρείο ή μια γλάστρα που μεγάλωνε στο profile κάποιων. </div><div>Κι ύστερα, τα profile έγιναν 'private' ώστε να αποτρέπονται ορισμένοι από το να χαζεύουν και ...προσωπικές στιγμές, πια αποτυπωμένες σε φωτογραφίες.</div><div>Το facebook έγινε κομμάτι της καθημερινότητας όλων, αντικείμενο αναφοράς τηλεοπτικών σκουπιδο-εκπομπών και κλειδαρότρυπα της ιδιωτικότητας μας. Το 70% των interviews για εργασία περιλαμβάνουν, λέει, μια γρήγορη αναζήτηση του διαδικτυακού είναι μας. Λογικό, αφού σε ένα μικρό χώρο στριμώχνουμε όλα όσα μας χαρακτηρίζουν καλύτερα, όσο το δυνατόν πιο μακρυά από οποιοδήποτε προσωπείο:</div><div>οι διακοπές μας, οι πιο ξέγνοιαστες στιγμές μας, τα ταξίδια μας, τα πειράγματα των φίλων μας, ακόμα και οι επιδόσεις μας στα διαδικτυακά παιχνίδια είναι όλα εκεί. Αρκεί ένα friend request για να ξεκλειδωθούν.</div><div>Νοσταλγώ τις μέρες που το FB ήταν μόνο ένα παιχνίδι.</div><div> </div><div>Κι ύσερα...σκέφτομαι τις ανθρώπινες σχέσεις. Μήπως περνούν τα ίδια ακριβώς στάδια; </div><div>Από την εμβρυώδη περίοδο, στην ανάπτυξη, την ωρίμανση και τελικά στο τέλμα. </div><div>Μήπως τελικά είναι ξεκάθαρο σε ποιό στάδιο θα θέλαμε όλοι (και όλα) να μένουν;</div><div> </div><div> </div><div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/STkFhHplDUI/AAAAAAAAAQU/SxO8w3WzlNw/s1600-h/CaptureWiz.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/STkFhHplDUI/AAAAAAAAAQU/SxO8w3WzlNw/s320/CaptureWiz.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276254504988511554" border="0" /></a><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-825461093186568663?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-38108591108636122522008-10-20T17:04:00.008+03:002008-10-20T18:38:25.298+03:00εμείς και ο κόσμος.<br />εξαιρετικά ενδιαφέρον μάθημα της κατώτερης βαθμίδας εκπαίδευσης.<br />μας απασχόλησε, τότε, ...ελάχιστα.<br /><br />ίσως αν ο τίτλος αντιστοιχούσε σε άλλο περιεχόμενο, να είχε νόημα να μας απασχολεί ακόμα.<br />Στο πολυτεχνείο τον τελευταίο καιρό, όπως έχω ματα-ξάνα-πεί ασχολούμαι με το semantic web. Το project στο οποίο δουλεύω αφορά το semantic desktop. Επιλέγουμε ένα κομμάτι του υπολογιστή μας -θεωρητικά- που γίνεται διαθέσιμο σε ένα peer-to-peer δίκτυο.<br />Ελληνικά:<br />κείμενα, έγγγραφα και εν γένει πληροφορία που διαθέτει κανείς μπορεί να τη μοιράζεται με επιλεγμένους ανθρώπους, στα πλαίσια της συνεργασία μαζί τους Επειδή η πληροφορία φέρει σημασιολογικό περιεχόμενο -μη σας τα ξαναλέω για τα Semantic web, αρκετά geek είναι ήδη το κείμενο- όοοολο αυτό το φωνάζουμε Social Semantic Desktop.<br /><br />Για λίγο ξεφεύγω από τις γραμμές κώδικα, και η χρήση του sharing επεκτείνεται από τον υπολογιστή, στην καθημερινότητά μου-αγαπημένο μοιυ χόμπυ κ αυτό !! :)<br /><br />Σκέφτομαι πόση από την πληροφορία που με αφορά είμαι διαετεθημένη να μοιραστώ με τους γύρω μου. Δημιουργώ στο μυαλό μου workspaces όπου καλώ ανθρώπους για να μοιραστούμε απόψεις και εμπειρίες. Κομμάτια της ζωής μας που γίνονται για λίγο...social.<br /><br />Υπό ποιές προϋποθέσεις καλούμε κάποιον να εισέλθει στον κύκλο των έμπιστων που μας περιβάλλει;<br />Εμπιστευόμαστε ανθρώπους μετά από χρόνια γνωριμίας ή μπορεί να αρκέσουν μερικά λεπτά με κάποιον για να μοιραστούμε κομμάτια του εαυτού μας.<br /><br />Κι όταν κάποιος εισέλθει, πόσο έυκολα ή δύσκολα μπορεί να αρθεί η εμπιστοσύνη μας προς το πρόσωπό του;<br />Ο γνωστός που ελέω αλκοόλ έγινε γνώστης των ατασθαλειών του πρώην, των ιδιαίτερών του προτιμήσεων, των κρυφών μυστικών μιας αίθουσας συσκέψεων της εταιρίας, θα χριστεί senior member στο group των έμπιστων ή η παρουσία του ήταν περιστασιακή και..αναιρέσιμη;<br /><br />Πόσο εύκολο μας είναι να βάλουμε τη ζωή μας σε ένα public or semi-private workspace;<br />Να αποφασίσουμε να μοιραστούμε τους μεγαλύτερούς μας φόβους, τις ανασφάλειες (υπάρχουν λέει και τέτοιες!), τις ενδόμυχες επιθυμίες. Θεωρούμε εδώ δεδομένο ότι η πληροφορία είναι αληθινή και δεν μπαίνω καν στη διαδικασία εξακρίβωσης της ορθότητας των δεδομένων :p. Oι χρήστες μου δεν θα φορούν προσωπεία!<br /><br />Και τέλος πόσο εύκολο (ή ευχάριστο) μας είναι να ακούσουμε αυτά που έχουν να μοιραστούν οι άλλοι. Πόσο αλλάζουν αυτά που μαθαίνουμε τη στάση μας προς αυτούς και με πόσο διαφερετικό βλέμμα θα τους αντικρύζουμε πλέον;<br /><br />Διαθέτω συρτάρι (ορθότερα ντουλάπι) με καταχωνιασμένα αντικείμενα που κρατάω΄μακρυά από τα βλέμματα. Μάλλον δεν είμα η μόνη. Φαντάζομαι το αντίστιχό του στο μυαλό μας, με περιεχόμενο αυτού σκέψεις, επιθυμίες, αμαρτίες (!), μυστικά και απωθημένα.<br />Αναρωτιέμαι πόσο εύκολο είναι να ανοίγουμε το συρτάρι αυτό κάθε τόσο και πόσο έτοιμοι είμαστε να δούμε όσα κρύβουν οι άλλοι στα συρτάρια τους....<br /><br />Τα κοινά μυστικά.<br />Ένα εξεζητημένο σύστημα knowledge management.<br />...ή οι παρενέργειες ένος εξαμήνου μελέτης αυτών.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SPyl27fVvSI/AAAAAAAAAQM/rFjFXP12bJQ/s1600-h/mys.bmp"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SPyl27fVvSI/AAAAAAAAAQM/rFjFXP12bJQ/s320/mys.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259260827962555682" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-3810859110863612252?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-18179970946838541442008-09-19T18:30:00.010+03:002008-09-19T19:25:07.160+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SNPQ3uiEn6I/AAAAAAAAAPM/w42MS96Y_70/s1600-h/Kill-Bill-Uma-in-Car.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SNPQ3uiEn6I/AAAAAAAAAPM/w42MS96Y_70/s320/Kill-Bill-Uma-in-Car.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247767646619082658" border="0" /></a><br /><br />alternative title: πώς φεύγεις.<br /><br />φεύγεις με <span style="font-weight: bold;">αυτοκίνητο</span>,<br />με τα λάστιχα του αυτοκινήτου να τσιρίζουν στην άσφαλτο, καθώς το δεξί σου πόδι βρίσκει το πάτωμα πιέζοντας το γκάζι. Εξαφανίζεσαι αφήνοντας πίσω σου ένα σύννεφο σκόνης και καπνού, ενώ ο αέρας χτυπάει το πρόσωπό σου από το ανοιχτό παράθυρο. Φεύγεις σαν τον Dastin Hoffman στον πρωτάρη, την Uma Thurman στο Kill Bill. Φεύγεις σαν μοναχικός ήρωας που πρωταγωνιστεί όμως σε ταινία του Holywood.<br /><br />φεύγεις με <span style="font-weight: bold;">αεροπλάνο</span>,<br />με εισιτήριο που πιάνεις στα χέρια σου δευτερόλεπτα πριν η κυρία στη φυσούνα σφραγίσει την πόρτα. Κάθεσαι αλαφιασμένος στο κάθισμα δίπλα στο παράθυρο και χαζεύεις από ψηλά την πόλη και τους ανθρώπους της που αφήνεις πίσω. Ή -ορθότερα- κάτω...<br /><br />εκδοχή 2η και..οργανωμένη:<br />προχωράς στο check in καθώς συγγενείς και φίλοι κουνούν τα χέρια σε ένδειξη αποχαιρετισμού και φωνάζουν 'θα μας λείψεις'. Προλαβαίνεις καθώς απομακρύνεσαι να ρήξεις ένα τελευταίο βλέμμα στα πρόσωπά τους για να διακρίνεις τη λύπη τους ή για να τα κρατήσεις στη μνήμη σου. Φεύγεις συμβατικά.<br /><br />φεύγεις με <span style="font-weight: bold;">τρένο</span>,<br />σαν άλλος ήρωας του μεσοπολέμου -ή μήπως της Αγκάθα Κρίστυ. Το πορτοκαλί-μπλέ του ΟΣΕ δε ταιριάζει πολυ στο γκρίζο σκηνικό ένος αστυνομικού μυθιστορήματος. Αν βρεις θέση, θα μπορείς τουλάχιστον να ελπίζεις ότι δε θα σκέφτεσαι τη ζωή που αφήνεις πίσω υπό το βάρος της ορθοστασίας. Φεύγεις οικονομικά.<br /><br />φεύγεις αιφνιδίως ή προγραμματισμένα. Φεύγεις έχοντας αποχαιρετίσει τους πάντες ή απροειδοποίητα. Φεύγειες ανακουφισμένος ή κυνηγημένος. Φεύγεις ενθουσιασμένος ή απογοητευμένος, γελαστός ή λυπημένος. Φεύγεις για να φύγεις ή για να πας.<br /><br />να φεύγουμε;<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SNPQ3uiEn6I/AAAAAAAAAPM/w42MS96Y_70/s1600-h/Kill-Bill-Uma-in-Car.jpg"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-1817997094683854144?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-1095194101793322022008-09-02T00:26:00.006+03:002008-09-02T01:37:38.783+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SLxuoSfIP8I/AAAAAAAAAO8/2O9d68c01Tw/s1600-h/semantic.png"><img style="cursor: pointer; width: 396px; height: 396px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SLxuoSfIP8I/AAAAAAAAAO8/2O9d68c01Tw/s320/semantic.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241185704788639682" border="0" /></a><br /><br />To semantic web, ήτοι Σημασιολογικός Ιστός έδω και κάποιους μήνες άνοιξε διάπλατα τις πόρτες του και σχεδόν με κατάπιε.<br />Όλη η πληροφορία του internet σήμερα δεν απευθύνεται παρά μόνο στους ανθρώπους, χωρίς να έχει καμία 'σημασία' για τον υπολογιστή. Το semantic web επιδιώκει η πληροφορία να αποκτήσει ένα ορισμένο νόημα, που θα επιτρέψει οι μηχανές να κατανοούν τα δεδομένα που μας παρέχουν. Η περιγραφή των δεδομένων γίνεται μάλιστα με τέτοιο τρόπο που μπορεί να γίνει κατανοητή από οποιονδήποτε σε οποιαδήποτε γλώσσα.<br />Oντότητες (άνθρωποι, τοποθεσίες, οργανισμοί, κλπ) γίνονται semantic tags που με τη σειρά τους συνδέονται με άλλα καθώς και με οντολογίες. Ένας χρήστης μπορεί να συμμετέχει ή όχι στο taging. Kαθώς δημιουργούνται νέες έννοιες και tags, το σύστημα ανακαλύπτει με αυτόματο τρόπο συσχετίσεις μεταξύ των εννοιών και γίνεται 'εξυπνότερο' στην πορεία καθώς τα νοήματα διασυνδέονται μεταξύ τους για να δημιουργήσουν ένα καθολικό ιστό στα πλαίσια μιας 'λογικής γλώσσας'.<br />Καλωσήρθατε στο Web 3.0!<br />Ο Γίωργος, η Μαρία παύουν να είναι λέξεις με 6 και 5 χαρακτήρες (ή byte για τους πληροφορικάριους) και γίνονται instances μιας οντότητας 'person' που μπορεί να συνδέεται με ένα statement 'has friend' με ένα άλλο person, τη Σοφία.<br /><br />Πιστεύω κάπου στο 'statement' έχασα όσους αναγνώστες δεν έδιωξε το 'instance'. Ιδιαίτερα η διαδικασία του 'annotation', της επισήμανσης δηλαδή μιας οντότητας μου φαίνεται μεγάλη πρόκληση. Πόσο έυκολο είναι να δώσουμε μια σαφή σημασία σε κάθε τι γύρω μας; Μια 'ταμπέλα'. Θα μπορούσε κάποτε ο υπολογιστής να μάθει να το κάνει και αυτό για μας; Ίσως σε κάποιο n.0 Web<br /><br />Η αλήθεια είναι η διαδικασία του annotation θα μας βοηθούσε να ξεκαθαρίσουμε πολλά από όσα συμβαίνουν και δεν καταλαβαίνουμε. Απλά γιατί μπερδευόμαστε από τις λέξεις και δεν αντιλαμβανόμαστε, ως άλλοι χαζοί υπολογιστές, το νόημα που κρύβεται πίσω από τις λέξεις που μπαίνουν στη σειρά για να σχηματίσουν προτάσεις.<br />Συμβουλές, προτροπές, επεξηγήσεις, ανακοινώσεις, ψέματα, αλήθειες.<br /><br /><br />Ειδικά για τα δύο τελευταία, πόσο θα βοηθούσε ένα σωστό tag?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-109519410179332202?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-13312360845034907982008-08-19T20:44:00.004+03:002008-08-20T03:42:10.905+03:00Περίεργο να βλέπω 'ψιτ' γραμμένο στα ελληνικά. Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν ότι είναι από τα αγαπημένα μου greeklish salutations.<br />Psit, είμαι και πάλι εδώ.<br />Καλώς ή κακώς.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Καλώς</span>, γιατί μπορώ να παρακολουθώ τους ολυμπιακούς (επιτέλους!) στην οθόνη μου και όχι να αρκούμαι στο στέρεο ήχο της erasport από τα ακουστικά μου - που ενιότε ήταν καλυμένα από άμμο που οδηγούνταν με μαθηματική ακρίβεια στα αυτιά μου<br />...γιατί ανυπομονώ να βρεθώ ξανά σε θερινό κινηματογράφο και να χορτάσω τη γεύση του ποπκόρν κάτω από τα αστέρια (τώρα πού θα βρω αστέρια είναι άλλο θέμα!)<br />...γιατί οι 2.5" της μηχανής μου ήταν πολύ λίγες για να επιβεβαιώσουν το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα των εκατοντάδων φωτογραφιών που τράβηξα, σε μια προσπάθεια να αιχμαλωτίσω ψηφιακά το καλοκαίρι<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Κακώς</span>, γιατί είναι αδύνατο να αιχμαλωτιστεί -με κανένα τρόπο- το καλοκαίρι.<br />...γιατί οι πλέον longlasting -πειράζει που η λέξη μου προκαλεί πονηρούς συνειρμούς; :P - διακοπές μου έφτασαν στο τέλος τους.<br />...γιατί με περιμένει ένας Σεπτέμβρης γκρίνιας και άγχους-λέγε με εξεταστική<br />...γιατί βλέπω τον κόσμο να τελειώνει τις σπουδές του και νιώθω ότι μένω πίσω<br />...γιατί δεν θέλω τελικά ούτε και εγώ (ακόμα!) το κεφάλαιο σπουδές να κλείσει<br />...γιατί βιάζομαι να ξεκινήσει ένα νέο κεφάλαιο<br /><br />...γιατί όπως πάντα, ούτε και εγώ δεν ξέρω τι θέλω!<br /><br />ψιτ, επέστρεψα!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SKsL1u50pyI/AAAAAAAAALA/FF2SyZhRFp8/s1600-h/skopelitis.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SKsL1u50pyI/AAAAAAAAALA/FF2SyZhRFp8/s320/skopelitis.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236292009499862818" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-1331236084503490798?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-90695522351075790602008-06-27T19:07:00.002+03:002008-11-13T11:31:32.562+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SGUTnG0wPkI/AAAAAAAAAK4/QLFvKpgbvM4/s1600-h/1441022184_9a6782204e.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SGUTnG0wPkI/AAAAAAAAAK4/QLFvKpgbvM4/s320/1441022184_9a6782204e.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5216597305946291778" border="0" /></a><br />άλλος ονειρεύεται μηδενικά.<br />άλλος ονειρεύεται το δώρο των διακοπών.<br />ονειρεύομαι να τουμπάρω το μπαμπά...<br /><br />ονειρεύομαι το τέλος της εξεταστικής.<br />άλλος ονειρεύται το πτυχίο.<br /><br />το παλικάρι στο γκισέ ονειρεύεται το τέλος της βάρδιας.<br /><br />ονειρευόμαστε διακοπές.<br />γαλάζιες παραλίες. εξωτικούς κοκοφοίνικες.<br />...μου αρκεί η τσάντα μου να γεμίσει άμμο από την Αμοργό.<br /><br />Η κοπέλα δίπλα μου περιγράφει στη φίλη της το ονειρεμένο άσπρο φόρεμα.<br />ονειρεύεται το σημερινό βράδυ...<br /><br />ονειρεύομαστε αγάπες.<br />ονειρευόμαστε την ώρα που στο τηλέφωνο θα εμφανιστεί ο αριθμός του.<br />καμιά φορά -εκσυγχρονισμένα- στο inbox του Facebook (!) το όνομά του..<br /><br />Τα όνειρά μας έχουν υπόσταση. Αντανακλούν -λέει- το υποσυνείδητο.<br />Έχουν σχήμα, χρώμα, γεύση.<br />Παλιότερα αναρωτιόμουν τι νόημα έχουν τα όνειρα όταν δεν πρόκεται να βγούν αληθινά...Μάλλον τα όνειρα είναι το συντομότερο ταξίδι προς την ευτυχία. Αρκεί να κλείσεις τα μάτια και για μια στιγμή την αγγίζεις... :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-9069552235107579060?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-59117288787476315402008-06-15T19:09:00.007+03:002008-11-13T11:31:32.793+02:00life is.<br />Σαν άλλη Ms Pacman, προχωράμε χωρίς ξεκάθαρο προορισμό, διαλέγοντας από μια πληθώρα εναλλακτικών διαδρομών με μόνο σκοπό να μαζέψουμε όσο το δυνατόν περισσόερες τελίτσες. Όλα αυτά πριν να τελειώσει ο χρόνος ή... πριν να μας προφτάσουν τα φαντάσματα. Πού και πού εμφανίζεται κάποιο κερασάκι που κάνει τη ζωή μας ευκολότερη τα απομακρύνει. Για λίγο όμως. Στο παιχνίδι αυτό πορευόμαστε (μάλλον τρέχουμε) σε έναν λαβύρινθο με δυσεύρετη έξοδο, καταδιωκόμενοι. Σε ένα παιχνίδι που κέρδος είναι "ό,τι προλάβεις". Λαϊκίζω...<div>Delete.<br /><div>Η ιδέα της ζωής ως παρτίδας ενός παιχνιδιού μου αρέσει (έχει κάτι από Παπακαλιάτη βέβαια).Η ιδέα όμως του να με κυνηγούν με αγχώνει και την εγκαταλείπω προς χάριν της άλλης οπτικής που έδωσαν χθες βράδυ οι φίλες μου:</div><div>Η δική τους οπτική θέλει εμάς ως φαντάσματα να κυνηγάμε τη Ms Pacman αμέσως μόλις μας απελευθερώσουν από τον εγκλεισμό μας. Τρέχουμε πίσω της, μας ξεφεύγει, προχωρά ακάθεκτη και όνειρό μας είναι να την παγιδέψουμε σε κάποια γωνία, στερώντας της κάθε δυνατή διέξοδο. </div><div> </div><div>Κάπως έτσι στριμώχνεις λοιπόν την ευτυχία;<br /><br /></div><div> </div><div>Κυνηγός ή κυνηγημένη, διατηρώ τις επιφυλάξεις μου αν ο παραλληλισμός των φίλων μου αναφερόταν όντως στην ευτυχία.... :p<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SFVCzht7cKI/AAAAAAAAAKw/7qCKUqggBtg/s1600-h/pacman.gif"><img style="cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SFVCzht7cKI/AAAAAAAAAKw/7qCKUqggBtg/s320/pacman.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5212145596742987938" border="0" /></a><br /></div><div> </div><div> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-5911728878747631540?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-63722063634517000352008-05-31T12:54:00.007+03:002008-11-13T11:31:32.940+02:00Είχα καιρό να γράψω στο blog, περισσότερο γιατί όσα σκεφτόμουν ένιωθα ότι τα είχα πει και οι επαναλήψεις (όπως και οι υπερβολές!) δεν μ'αρέσουν. Από μαθήτρια τις μισούσα. 'Αύριο επανάληψη', έγραφε το βιβλίο της Γλώσσας και αμέσως έδινε το στίγμα τόσο του απογεύματος που θα ακολουθούσε, όσο και του επόμενου πρωινού.<br />Τελευταία αναζητώ το στίγμα καταμεσίς της θάλασσας. Διαπιστώνω με χαρά πως ο Αργοσαρωνικός που τόσο μ'αρέσει να χαζεύω από το μπαλκόνι μου μπορεί να είναι ακόμα πιο όμορφος μέσα από ένα σκάφος!<br />Σε mode ιστιοπλοϊας λοιπόν, προσπαθούσα χθες να καταλάβω τη διαφορά πλεύσης και πορείας. Έμαθα πως πλεύση είναι η γωνία που σχηματίζει η κατεύθυνση του σκάφους με τη διεύθυνση του ανέμου. Στην ιστιοπλοϊα είναι το μοναδικό σταθερό σημείο αναφοράς. πχ. πορεία που σχηματίζει 45ο γωνία με τη διεύθυνση του ανέμου ονομάζεται όρτσα. Ο άνεμος βεβαίως αλλάζει διεύθυνση και κάπου έδω ξεκινάει ο προβληματισμός μου (για την ακρίβεια ξεκίνησε λίγο έξω από τις ακτές της Βούλας):<br />Οδεύουμε προς τον προορισμό με ζικ-ζακ επιλέγοντας τη βολική πλεύση ή μένουμε πιστοί και ακλόνητοι στην πορεία μας, κόντρα στους ανέμους και τις δυσκολίες αντιμετωπίζοντας κάθε πλεύση;<br />Τέλος, πόσο δύσκολο και εφικτό είναι να μείνεις σταθερός στην πορεία σου;<br /><br />Είχα εικόνα -οσκαρική- για το "όσα παίρνει ο άνεμος". Εδώ και κάποιες ώρες έχω και για το "όπου φυσάει ο άνεμος" ...<br />Ελπίζω την επόμενη βδομάδα να έχω και απαντήσεις... έως τότε χαιρετώ και φεύγω για να χαρώ τη θάλασσα από κόντα! πολύ κοντά! :)<br /><br />P.S. Έψαχνα τις φωτογραφίες με ιστιοπλοϊκά. Οι περισσότερες απεικόνιζαν ειδυλλιακά ηλιοβασιλέματα, άλλες σκάφη να παλεύουν με τα μποφώρ και αρκετές επιδείκνυαν κινήσεις ιστιοπλοϊας. Διάλεξα μία που επιδικνύει..attitude!<br /><br />Calm Waters<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SEEq7yNqGNI/AAAAAAAAAKo/F_w9R9K6RAs/s1600-h/Picture+1.png"><img style="cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SEEq7yNqGNI/AAAAAAAAAKo/F_w9R9K6RAs/s320/Picture+1.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206489850796710098" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-style: italic;">As you sail through your life, don't avoid rough waters. Just sail on because calm waters won't make you a skillful sailor</span><br />Near Zierikzee, Zeeland. Hans van de Vorst<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-6372206363451700035?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-71906816990519799772008-05-08T12:40:00.009+03:002008-11-13T11:31:33.109+02:00Μπροστά στα εκπαιδευτήρια Θεομήτωρ στην Ηλιούπολη παρακολουθούσα σήμερα το πρωί την αγωνιώδη προσπάθεια ενός Γιαπωνέζου (τουρίστα;) να διασχίσει μέσω διάβασης τη λεωφόρο Ελ.Βενιζέλου. Κοιτούσε έκπληκτος τους βιαστικούς οδηγούς καθώς περίμενε κάποιος από μας να φιλοτιμηθεί να σταματήσει -κάτι που στις περισσότερες χώρες που έχω βρεθεί θεωρείται δεδομένο. Αρκεί να πατήσει κανείς το πόδι του στην άσφαλτο και τα διερχόμενα αυτοκίνητα θα σταματήσουν για να δώσουν προτεραιότητα στον πεζό. <div>Ποτέ πριν δεν είδαν σην Αθήνα άνθρωπο να είναι τόσο ξένος. Τόσο έξω από τα νερά του. Ποτέ πρίν δεν είδα βεβαίως τουρίστα στην Ηλιούπολη!<br /></div><div><br /></div><div>Το βλέμμα μου εγκαταλείπει τον τουρίστα, καθώς ένα χαμηλομένο bwm προσπερνά την ουρά των αυτοκινήτων που ένα ένα μπαίνουν υπομονετικά στην πλατεία, αγνοεί την προτεραιότητα των αυτοκινήτων που οδηγούνται στην πλατεία από τους διασταυρώμενους δρόμους και χάνεται στην Κατεχάκη αφήνοντας πίσω χαρακτηριστικό θόρυβο και έκθαμβους οδηγούς.<br /><br /></div><div> </div><div>Συνεχίζω ακάθεκτη, κινούμενη επί της λεωφόρου Κατεχάκη- γνωστή και ως ' η χαρά του οδηγού'. Η ώρα ευτυχώς ήταν περασμένη και οι εργαζόμενοι είχαν τιμήσει τη συγκεκριμένη λεωφόρο συνωστιζόμενοι νωρίτερα το πρωί. Μπροστά μου ένα πράσινο λαχανί αγροτικό 20ετίας που έχει αντικαταστήσει τα πίσω φώτα του με καφέ μονωτική ταινία. Δυστυχώς στο Πολυτεχνείο δεν διδαχτήκαμε για τις ιδιότητες φθορισμού της μονωτικής ταινίας. Σκέφτομαι οτι ουδέποτε στην Αμερική θα διανοούνταν κανείς να κυκλοφορήσει με τέτοιο αυτοκίνητο. Εκεί αρκούσε ένα σπασμένο φανάρι για να οδηγήσει σε άμεσο -και από ότι ακούγεται όχι τόσο φιλικό- έλεγχο από την αστυνομία που έκανε ασθητή την παρουσία της στους δρόμους. </div><div> </div><div>Από αυτές τις σκέψεις με βγάζει ένα παρατεταμένο κορνάρισμα. Δεν προέρχεται από επιβατικό αυτοκίνητο. Ο οδηγός ενός φορτηγού στη δεξιά λωρίδα αποφάσισε κατά τα φαινόμενα να κόψει απότομα αριστέρα το τιμόνι ώστε να προσπεράσει το προπορευόμενο φορτωμένο φορτηγό, αγνοώντας όσους βρίσκονταν μοιραία στο διάβα του. Αποθεώθηκε ως ήτο αναμενόμενο από όσους έπονταν, ένας εκ των οποίων έφερε περήφανα το σήμα GR δίπλα στην πινακίδα του, και τώρα μέσω αυτής της σελίδας θα ζήσει τα δευτερόλεπτα δημοσιότητας που ηρωικά κέρδισε. </div><div> </div><div>Όσο για τους υπόλοιπους ήρωες της ιστορίας, αυτοί ζουν καλά και εμείς ηρωικότερα, παλεύοντας να επιβιώσουμε στην ζούγκλα που δημιουργούν καθημερινά στους αθηναϊκούς δρόμους.<br /><br /><img style="cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SCLVvWQXI2I/AAAAAAAAAKg/7FI62L1oFcE/s320/DSC00365.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5197951929343746914" border="0" /><br /></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-7190681699051979977?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-5104756318237515572008-04-30T20:21:00.007+03:002008-11-13T11:31:33.238+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SBizAQPHa6I/AAAAAAAAAKY/eIiy17BOpBo/s1600-h/373874438_1161511d96.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SBizAQPHa6I/AAAAAAAAAKY/eIiy17BOpBo/s320/373874438_1161511d96.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195098987111607202" border="0" /></a><br /><br /><br />Οδηγούσα στην άδεια Βουλιαγμένης και ήταν μια από τις λίγες φορές που ευχαριστήθηκα τόσο τη διαδρομή στο συγκεκριμένο δρόμο. Ώρα 7. Η αγαπημένη μου ώρα. Ο ήλιος δεν τυφλώνει τα μάτια, τα γυαλιά ηλίου είναι προεραιτικά και ο αέρας που μπαίνει στο αυτοκίνητο από το τζάμι του οδηγού μυρίζει για μια φορά περισσότερο άνοιξη παρά καυσαέριο. Οι περισσότεροι Αθηναίοι φαίνεται πως φέτος απολαμβάνουν ένα παρατεταμένο Πάσχα και θα απουσιάσουν από τη σημαία και την Παρασκευή.<br />Δε θα μου λείψουν.<br /><br />Περίεργο Πάσχα το φετινό. Δεν νήστεψα ούτε μια μέρα. Πρώτη φορά δεν ένιωσα την παραμικρή κατάνηξη.<br />Ξύπνημα με χαμόγελα την Μεγάλη Παρασκευή, γελάκια μπροστά στον επιτάφειο με μια φίλη που είχα καιρό να πετύχω, ποπκόρν και ταινία μετά την ...κορύφωση του Θείου Δράματος και ένα Μ. Σάββατο μπροστά στη θάλασσα, παρέα με ένα μεγάλο ποτήρι καφέ.<br />Το Πάσχα βέβαια είχε και λίγο από χωριό. Λίγο, γιατί δεν είναι το δικό μου χωριό (έχω αλήθεια;), ούτε η δική μου γιαγιά που στέκεται στο κεφαλόσκαλο. Το όμορφο δανεικό χωριό, έδωσε τη μοναδική νότα παράδοσης στη Δευτέρα του Πάσχα.<br />Μου χε λείψει η μυρωδιά του ξύλου, των δέντρων, των λουλουδιών.<br /><br />Αγχωμένη γύρισα στην Αθήνα να προλάβω όσα έτρεχαν ενόσο εγώ είχα βάλει τον εαυτό μου σε mode διακοπών. Ξαπλωμένη πλέον, απλά ξεκουράζομαι. Έπρεπε να κουραστώ για να oνομάσω αυτό που έκανα τις τελευταίες βδομάδες 'ξεκούραση' και όχι 'ραθυμία'. Να αναγνωρίζω στον εαυτό μου οτι του αξίζει αυτό το γαλήνιο αίσθημα της χαλάρωσης. Ώστε το πάτημα του On που θα ανοίξει την τηλεόραση και η τοποθέτηση του κορμιού σε οριζόνται θέση να μοιάσουνλίγο σαν λύτρωση.<br />Μου χε λείψει η ξεκούραση. Ίσως και η κούραση.<br /><br />Αύριο θα γιορτάσουμε την 1η του Μάη. Θυμάμαι πόσο πολύτιμη ήταν η γιορτή αυτή όσο ήμουν μαθήτρια και πόσο -πιθανότατα- απαρατήρητη θα μου περάσει φέτος. Ίσως αύριο δεν αρκεστώ να χαζεύω τη θάλασσα από το παράθυρό μου και φτάσω ως εκεί που σκάει το κύμα. Μου χει λείψει η άμμος. Τελευταία φορά που περπάτησα στην άμμο ήταν Χριστούγεννα κι ο ήλιος ήταν δυο φορές πιο λαμπρός από ότι τώρα στην Ελλάδα, σε μια από τις πιο όμορφες παραλίες της Καλιφόρνιας.<br />Μου χει λέιψει η Καλιφόρνια.<br />4 μήνες μετά μου φαίνεται λες και δεν ήμουν ποτέ εκεί...<br /><br />Μου χε λείψει να γράφω για μένα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-510475631823751557?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-53253954821602489822008-04-24T20:25:00.007+03:002008-11-13T11:31:33.484+02:00<span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">βλέπω</span> να με διακατέχει μια ατονία πρωτόγνωρη, μια κόπωση διαρκής και ανυπόφορη.<div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">βλέπω</span> την κίνηση στη Βουλιαγμένης και απελπίζομαι.</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">βλέπω</span> την βλακεία προσωποποιημένη στα ελληνικά απογευματινά σήριαλ.</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">βλέπω</span> πτυχές της ζωής μου σε κάθε σχεδόν ταινία.</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">βλέπω</span> την καταστροφή να έρχεται, με την πρώτη δυσκολία.</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">βλέπω</span> την μέση μικροαστική ελληνική οικογένεια στο τρικάβαλο που προηγείται στο φανάρι.</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">βλέπω</span> γνωστούς στα πρόσωπα των περαστικών.</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">βλέπω</span> σύριγγες (συχνά τελευταία) και ετοιμάζομαι να λιποθυμίσω.</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">βλέπω</span> αεροπλάνα και ονειρεύομαι ταξίδια.</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">βλέπω</span> θολά...και υποψιάζομαι οτι η μυωπία μου έχει αυξηθεί.</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">βλέπω </span>συνταγές για μαγειρίτσα και ανακατεύομαι.<br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">βλέπω</span> τον κόσμο γκρί και τον φωτογραφίζω έγχρωμο.</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">βλέπω</span> το ηλιοβασίλεμα (και πάλι) και κάθε φορά ορκίζομαι ότι είναι ο,τι πιο ωραίο έχω δει.<br /><br />χμμ....δε με βλέπω καλά.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SBDRGQPHa5I/AAAAAAAAAKQ/3du_WmQxwF4/s1600-h/Picture+3.png"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/SBDRGQPHa5I/AAAAAAAAAKQ/3du_WmQxwF4/s320/Picture+3.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192880275725970322" border="0" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-5325395482160248982?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-14260497181561092642008-03-09T14:30:00.004+02:002008-11-13T11:31:33.639+02:00Σήμερα είμαι στη Θεσσαλονίκη. Ζω στην εστία και δίνω μαθήματα-πότε διαβάζω δεν ξέρω. Αλλά έχω πολλά προβλήματα, κυρίως αισθηματικά και δεν έχω και πολλά λεφτά. Πίνω όμως καφέδες, ψωνίζω και γενικά περνάω καλά.<div>Το streaming με έβαλε στη μηχανή του χρόνου και ξέθαψα από τη σκόνη το σήριαλ '504 χλμ βόρεια της Αθήνας'. Τώρα πώς η Θεσσαλονίκη προσδιορίζεται γεωγραφικά σχετικά με την Αθήνα δεν το κατάλαβα. Ίσως φταίει ότι είμαι ακόμα στο τρίτο επεισόδιο.</div><div><br /></div><div>σήμερα είμαι επίσης πολίτης του κόσμου. Tου διαδικτυακού πλανήτη-συγκεκριμένα. Θλίβομαι που η Lilly Allen έχει κατάθλιψη (και που διαθέτει δικό της show: "Lilly Allen &amp; Friends", όπως έμαθα από σπόντα), μηδιώ που νέο μοντέλο της Louis Vuiton είναι ο Keith Richards, εκπλήσσομαι που απαγορεύτηκε η προβολή του νέου βιντεοκλίπ των Gnarls Barkley από το φόβο πρόκλησης επιληπτικών κρίσεων.</div><div>Σερφάρω (φςςςςς) ακατάπαυστα και επί ώρες πίνω καφέ ανάμεσα σε δεκάδες tab.</div><div><br /></div><div>Κοινώς, σήμερα είμαι παντού εκτος από τα ΣΗΕ. Αυτά που πρέπει δηλαδή να διαβάζω. Την επόμενη Κυριακή τέτοια ώρα θα μπορώ άνετα να βλέπω 16 επεισόδια σερί χωρίς τύψεις. Να ξενυχτάω ανελέτητα χωρίς να κοιτάω την ώρα. Όμως το χάζεμα έχει άλλη χάρη όταν είναι καταστροφικό. Έχει κάτι από απαγορευμένο. Επιπλέον, θα οδηγήσει μαθηματικά στη δημιουργία άγχους και νομίζω ότι υποσυνείδητα επιδιώκω να δώσω στα ΣΗΕ μια δόση αδρεναλίνης. </div><div><br /></div><div>Ο βραδυνός απολογισμός της μέρας κλείνει με την καταμέτρηση των σελίδων που πρόφτασαν να περάσουν μπροστά από τα μάτια μου -όχι απαραίτητα και από το μυαλό μου- και τον υπολογισμό της απόκλισης από τον στόχο της ημέρας. Τελευταία η απόκλιση είναι διψήφιο νούμερο.</div><div><br /></div><div>Έξω ξημέρωσε εδώ και ώρες ο λαμπρότερος ήλιος που λούζει στο φως το Σαρωνικό και μαζί το δωμάτιό μου. Στον ορίζοντα μια διαύγεια ανεπανάληπτη.</div><div><br /></div><div>Σήμερα είμαι εκτός τόπου και χρόνου.</div><div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/R9Pgr2SBOZI/AAAAAAAAAKA/6KFb7rxYciE/s1600-h/DSC00156_1.JPG"><img style="cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/R9Pgr2SBOZI/AAAAAAAAAKA/6KFb7rxYciE/s320/DSC00156_1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5175727440688920978" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-1426049718156109264?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-7977995332594583502008-03-06T20:50:00.005+02:002008-11-13T11:31:33.767+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/R9A95jiuXiI/AAAAAAAAAJ4/Hta8rWKRWVM/s1600-h/Picture+2.png"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/R9A95jiuXiI/AAAAAAAAAJ4/Hta8rWKRWVM/s320/Picture+2.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5174704030851423778" border="0" /></a><br />Πρωινό Τετάρτης στα Starbucks επί της Κηφισίας.<br />Σε διπλανά τραπέζια αγχωμένα στελέχη εταιριών που ξέκλεψαν λίγο χρόνο για ένα frappucino, είτε αποφάσισαν να συνδυάσουν το meeting με λίγο από maciato. Πλάι τους νοικοκυρές -σε απόγνωση;- λένε πλέον τα νέα της ημέρας -και της γειτονιάς- με ένα μεγάλο ποτήρι white mocha.<br />Ώρα τώρα κοιτάζω -αγενέστατα- το ηλικιωμένο ζευγάρι πλάι στη βιτρίνα. Κάθε τόσο σηκώνω τα μάτια μου από τα θεοβάρετα Συστήματα Ηλεκτρικής Ενέργειας που έχω απλώσει μπροστά μου και τους παρατηρώ...<br />Εκείνος γύρω στα 75. Περιποιημένος, φρεσκοξυρισμένος, περιεργάζεται τις επιφυλλίδες της Καθημερινής. Εκείνη λίγο νεότερη, χαζεύει έξω από το τζάμι την κίνηση. Ίσως τους περαστικούς που έχουν βγει για τα πρωινά ψώνια.<br />Δεν γνωρίζονταν, έχω καταλήξει. Κάθονται στην ίδια θέση μία ώρα τώρα και θα κάτσουν άλλο τόσο. Δύο αντικρυστές πολυθρόνες που τις χωρίζει ένα τραπέζι. Οι καφέδες πάνω του έχουν τελειώσει εδώ και ώρα.<br />Νιώθω το χρόνο να κυλάει αργά ανάμεσά τους.<br />Όσο αργά κυλούν οι σελίδες του βιβλίου μου.<br /><br />Το break των κουστουμαρισμένων κυρίων δίπλα μου φτάνει στο τέλος του. Σηκώνονται.<br />Σε λίγο θα τους ακολουθήσω και εγώ...<br /><br />Το ζευγάρι της βιτρίνας είναι ακόμα εκεί. Νομίζω κάποια στιγμή αντάλλαξαν μια κουβέντα. Έπειτα εκείνος ξαναγύρισε στην εφημερίδα του. Εκείνη βυθίστηκε στις σκέψεις της, περιστοιχισμένη από trendy καφέδες.<br /><br />Σκέφτομαι πόσο διαφέρουμε.<br />Εμείς σκεφτόμαστε τη ζωή που έχουμε μπροστά μας και αυτοί τη ζωή που πέρασε.<br />Εμείς σπρώχνουμε τις καθημερινές μας υποχρεώσεις που αδυνατούν να συρρικνωθούν για να χωρέσουν στο 24ωρο, αυτοί σπρώχνουν το χρόνο.<br />εμείς και αυτοί.<br />και η μοναξιά.<br />Αυτή είναι κοινή.<br />Μόνη μας διαφορά ότι εμείς δεν έχουμε το χρόνο να τη συνειδητοποιήσουμε....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-797799533259458350?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-38737306552124378872008-02-28T23:34:00.006+02:002008-11-13T11:31:33.859+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/R8cw-ctaT3I/AAAAAAAAAJw/LAsDkURPLtA/s1600-h/Picture+4.png"><img style="cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/R8cw-ctaT3I/AAAAAAAAAJw/LAsDkURPLtA/s320/Picture+4.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172156546474987378" border="0" /></a><br /><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"><br /><br />She may be the beauty or the beast<br />May be the famine or the feast<br />..</span><div><br />Μάλλον με άλλο νόημα τα λέει ο Costello.</div><div>αλλά τα λέει ωραία -και ακόμα καλύτερα τα τραγουδάει- και ώρα περασμένη με βάζει σε σκέψεις.</div><div><br /></div><div>για αυτό που είμαστε. Γι αυτό που δείχνουμε ότι είμαστε. γι αυτό που στην πορεία ανακαλύπτουμε ότι ειμαστε, και τέλος..</div><div>τέλος, αυτό που θέλουμε να γίνουμε.</div><div><br /></div><div>Φοράμε προσωπεία, συμορφωνόμαστε σε κανόνες κοινωνικού κομφορισμού, προσαρμοζόμαστε σε κοινωνικές δομές. Δεχόμαστε στερεότυπα. Υπακούμε σε νόμους. Υιοθετούμε πρότυπα. </div><div><br /></div><div>Γινόμαστε -ποτέ- αυτό που θέλουμε πραγματικά να γίνουμε;</div><div>Μήπως είναι ευκολότερο να γίνουμε αυτό που οι άλλοι θέλουν να γίνουμε;</div><div>Μασκαρευόμαστε;</div><div>Υπακούμε/συμβιβαζόμαστε ή μήπως...ευησυχαζόμαστε;</div><div>Μήπως να...αγχωνόμαστε;</div><div>Ίσως γιατί στο βάθος ούτε εμείς οι ίδιοι ξέρουμε τι θέλουμε....</div><div>Κι (ότ)αν το ανακαλύψουμε, σβήνουμε ό,τι είμαστε; απορρίτπυμε την μέχρι τώρα πορεία μας;</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Θα γίνω από όσα μπορώ να γίνω, αυτό που θέλω.</div><div>Θα γίνω από όσα θέλω να γίνω, αυτό που μπορώ.</div><div><br /></div><div>και τελικά...</div><div>...τι θα απογίνω?</div><div><br /></div><div>παρενέργειες των 20' λεπτών του <span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;">Into the Wild...<span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"></span></span><br /></span></div><div>Παροδικές ελπίζω.</div><div>και καληνυχτίζω.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-3873730655212437887?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-19252513631907235032008-02-02T18:11:00.001+02:002008-02-02T18:15:53.252+02:00νομίζουμε πως είμαστε αιώνιοι.<div>άφθαρτοι.</div><div>Μάλλον είμαστε απλά τυχεροί.</div><div>...ή μήπως περαστικοί;</div><div>Είμαστε -λέει- νέοι.</div><div>Όμως σήμερα είμαστε κατά έναν λιγότεροι...</div><div><br /></div><div>Να (μας) προσέχεις Αντώνη.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-1925251363190723503?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-56903299337967149032008-01-11T11:21:00.000+02:002008-11-13T11:31:34.073+02:00"don't cry because it's over, smile because you lived it"<br />φεύγοντας...<br />λίγο πριν κλείσει η πόρτα, λίγο πριν σβήσει η γεύση της chimay, λίγο πριν ξεχάσω τη διαδρομή από το downtown Palo Alto για τo σπίτι.<br />Το skouliki, το Caltrain, η βόλτα με τα ποδήλατα στη Bryant.<br />Τα burger...κ πόσα ακόμα που ζαλισμένη δεν μπορώ να θυμηθώ.<br />'it don't matter, no' μοναδικό τραγούδι στην playlist.<br />δολάρια στις τσέπες και οι τσάντες γεμάτα με quarters. Η Ελλάδα να κοιμάται και να ξυπνάει στο msn και στο wifi.<br />Τα ρολόγια μας να τρέχουν μπροστά.<br />Οι σκέψεις μας πότε μπροστά και πότε πίσω. Πότε στο μέλλον και στα απίστευτα σχέδια και πότε σε αυτά που έμειναν πίσω. Και σε όλα όσα θα μπορούσαμε να αφήσουμε πίσω.<br />Θα μπορούσαμε; Θα το κάνουμε;<br />Κι εμείς λοιπόν για το American Dream?<br /><br />written 11/1/2008 , @ CA<br />published 18/1/2008, in Greece<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/R5Fzq-q5iuI/AAAAAAAAAJg/Nrd40muYKX0/s1600-h/usflag.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/R5Fzq-q5iuI/AAAAAAAAAJg/Nrd40muYKX0/s320/usflag.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5157030230530558690" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-5690329933796714903?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-34119758595615910572007-12-27T08:56:00.000+02:002008-11-13T11:31:34.199+02:00mporoun oi anthrwpoi na zoun katw apo enan ololampro ilio 365 meres to xrono?<br />na odigoun se lewforous san tis dikes mas ethnikes odous apla gia na agorasoun efimerida?<br />na pernane ta xristougena kanontas surf?<br />na pswnizoun parea me tous star tou Hollywood?<br />na theoroun paidiki xara tin Disneyland?<br />na pswnizoun (aythentikous) Rembrandt k Dalli apo tin local art gallery?<br /><br />mporw na kopsw ena komati apo ton ilio pou louzei to Orange County?<br />na kleisw ta matia mou k na thymamai panta to iliovasilema stin paralia tou San Clementin?<br />na zw me moni egnoia to teleio kyma?<br /><br />mporw na meinw gia panta sto LA? <br /><br /><i>The waves obey His voice</i><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/R3NXPuq5itI/AAAAAAAAAJY/i5-D1Fmscsk/s1600-h/IMG_0265.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/R3NXPuq5itI/AAAAAAAAAJY/i5-D1Fmscsk/s320/IMG_0265.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5148554726752226002" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-3411975859561591057?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-20518460916829384232007-11-20T11:51:00.000+02:002008-11-13T11:31:34.457+02:00<span style="COLOR: rgb(255,102,102)">< ? php </span><br />Πανηγυρίζω<br />κάθε αύξηση των χρηστών μας κατά μια τάξη μεγέθους<span style="COLOR: rgb(255,102,102)"> < /br></span><br />Ισχυρίζομαι<br />ότι μπορώ να γράψω σε PHP και οτι ξέρω τι είναι SQL Query <span style="COLOR: rgb(255,102,102)">< /br></span><br />Χαζογελάω<br />όταν βλέπω το όνομα μου στη λίστα με τους TOP developers του Facebook (γιατί έχω επίγνωση!) <span style="COLOR: rgb(255,102,102)">< /br></span><br /><span style="COLOR: rgb(255,102,102)"></span>Ανυπομονώ<br />για την επόμενη φορά που θα βρεθώ στις εγκαταστάσεις της Google <span style="COLOR: rgb(255,102,102)">< /br></span><br /><span style="COLOR: rgb(204,204,204)">Ανα</span>γνωρίζω<br />τους ανθρώπους τα ονόματα των οποίων φιγουράρουν κάτω από τις εφαρμογές που χρησιμοποιώ <span style="COLOR: rgb(255,102,102)">< /br></span><br /><span style="COLOR: rgb(255,102,102)"></span>Ευχαριστώ<br />(το Θεό ?) που βρέθηκα εδώ, όπου όσα θα δούμε αύριο στις οθόνες των υπολογιστών μας προβάλλονται σήμερα στις γιγανοοθόνες ανά τη Silicon Valley<br /><span style="COLOR: rgb(255,102,102)">< /br></span><br /><span style="COLOR: rgb(255,102,102)">?><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/R0K3jwYJsnI/AAAAAAAAAJQ/T9OQK-4VnVI/s1600-h/WorldMatches2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5134868350065291890" style="WIDTH: 404px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 238px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/R0K3jwYJsnI/AAAAAAAAAJQ/T9OQK-4VnVI/s320/WorldMatches2.jpg" border="0" /></a><br /><span style="COLOR: rgb(255,102,102)"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-2051846091682938423?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-34184090924900039442007-11-11T10:41:00.000+02:002008-11-13T11:31:34.935+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RzbK_79r8-I/AAAAAAAAAJA/KKhH85jU9mg/s1600-h/207789928_86c26d0f76.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5131512025212253154" style="CURSOR: pointer" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RzbK_79r8-I/AAAAAAAAAJA/KKhH85jU9mg/s320/207789928_86c26d0f76.jpg" border="0" /></a><br /><br />Η California μας περίμενε επί μέρες πίσω από το φεγγίτη του living room, που έχει εξελιχθεί σε βασικό χώρο εργασίας. Η Silicon Valley μας συντόνισε πολύ γρήγορα σε ένα συνεχές ωράριο from dawn till dusk. Τα πρώτα 24ώρα του εγκλιματισμού ακολούθησε ένα ακατάληπτο brainstorming, για να οργανωθούμε τελικά χθες και να ξεκινήσουμε να δουλεύουμε ομαδικά. Με ρωτούσαν πώς μου φαίνεται η Αμερική και η μόνη Αμερική που είχα δει περνούσε στην οθόνη μου με streaming, από το FOX και το ABC που κατέχουν πια εξέχουσα θέση στη λίστα με τα Αγαπημένα.<br /><br />Στην κοιλάδα του πυριτίου.<br />Εδώ οι ιδέες γίνονται εφαρμογή σε 24ωρα. Οι εταιρίες γεννιούνται και γιγαντώνονται μέσα σε διάστημα λίγων μηνών. Μιλάμε για εκατομμύρια δολλάρια σαν συνήθη τάξη μεγέθους. Υπολογίζουμε τους χρήστες με νούμερα ίσα με τον πληθυσμό της Ελλάδας.<br />Εδώ έργο τέχνης αποτελεί μια σύνθεση από πλακέτες που κοσμεί την κεντρική πλατεία του Palo Alto, εμπορικό πόλο έλξης το κατάστημα της Apple και αξιοθέατο τα γραφεία της εταιρίας Facebook.<br />Εδώ χτυπάει η καρδία της Πληροφορικής. Κλισέ ατάκα στις στήλες των ελληνικών περιοδικών για υπολογιστές η καθημερινότητα όσων ζουν στη Βόρεια Καλιφόρνια.<br /><br />Τρέχουν. Οι εξελίξεις. Οι developpers για να προηγηθούν. Αλλοι για να τις προλάβουν και να προσαρμοστούν. Σήμερα σκέφτεσαι κάτι, την επόμενη διαβάζεις ότι ήδη υλοποιήθηκε. Σε έχουν προλάβει.<br />Η δεύτερη πιο τρομακτική ιδέα στην Αμερική μετά το μέγεθος είναι η ταχύτητα.<br /><br />Στην κάτω δεξιά γωνία της οθόνης σέρνω κάθε τόσο το ποντίκι για να φανερωθεί το πλαίσιο με την ώρα στην Ελλάδα. Εκεί η μέρα ξεκινά όταν εγώ πια ξαπλωμένη στο κρεβάτι χαζεύω την οθόνη του laptop χωρίς πλέον τα παράθυρα των application, λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου. Σκέφτομαι οτι η Κυριακή που ξημέρωσε θα βρει όλους με τις εφημερίδες αγκαλία να παραγγέλνουν καφέ. Λεω να μην χαραμίσω την αγαπημένη μου κυριακάτικη συνήθεια που θα εκφυλιστεί στην ανάγνωση των πρωτοσέλιδων στο in.gr για το περασμένο σαββατόβραδο. Ας κρατήσει τουλάχιστον τη γεύση του καφέ, αυτή τη φορά των starbucks.<br /><br />Καλημέρα Ελλάδα!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RzbKNr9r89I/AAAAAAAAAI4/pRzsp-2qaEc/s1600-h/local.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5131511161923826642" style="CURSOR: pointer" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RzbKNr9r89I/AAAAAAAAAI4/pRzsp-2qaEc/s320/local.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-3418409092490003944?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-3292514714013354552007-11-08T14:13:00.000+02:002008-11-13T11:31:35.059+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RzMJw79r88I/AAAAAAAAAIw/jTl0x5jGJTA/s1600-h/california2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130455136839922626" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RzMJw79r88I/AAAAAAAAAIw/jTl0x5jGJTA/s320/california2.jpg" border="0" /></a><br /><div>Ένα ταξίδι ατέλειωτο. Το ξημέρωμα της Τρίτης μας βρήκε στο check-in της Lufthansa στο Ε.Βενιζέλος. Μόλις 3 ώρες μετά τρώγαμε πρωινό χαζεύοντας τράπεζες και χρηματιστήρια στην εμπορική Φρανκφούρτη περιμένοντας τη μεσημερινή ανταπόκριση για San Francisco. 11 ώρες στο αεροπλάνο και ήταν ακόμα απόγευμα τρίτης όταν προσγειωθήκαμε, at US ground.<br /><br /></div><br /><div>Ό ένας έλεγχος διαβατηρίων διαδεχόταν τον προηγούμενο</div><br /><div>Το ίδιο και τα γεύματα εν πτήσει.</div><br /><div>Το ίδιο και η νύχτα τη μέρα.</div><br /><div>Βόρεια, προς Γροιλανδία, ο ήλιος χάθηκε για να ανατείλει και πάλι πάνω από τον Καναδά.<br /></div><div>Η μακρύτερη μέρα της ζωής μου. </div><br /><div></div><br /><div>Στην California λοιπόν. </div><br /><div>Είδαμε και πάθαμε να πείσουμε τους Αμερικάνους να μας δεχτούν στην πατρίδα τους. Από τον υπάλληλο στην Αμερικάνικη πρεσβεία που ενέκρινε τη βίσα, ως τον terminal inspector στο αεροδρόμιο που επέδειξε αξιοζήλευτη περιέργεια για το σκοπό του ταξιδιού μας, τη διάρκεια της διαμονής μας, το τόπο κατοικίας μας ως και για τις σπουδές μας.</div><br /><div>Να μαι λοιπόν, να σέρνω το trolley με τις αποσκευές στους διαδρόμους του SFO Airport, να δοκιμάζω τα μαξιλάρια στα ράφια του Walmart και να αναζητώ εις μάτην κρέμα γάλακτος στο αχανές Costco. </div><br /><div>Εδώ που όλα βγαίνουν σε size XL. Από τις family συσκευασίες μπισκότων oreo ως τα γαλόνια χυμών και από τις ατέλειωτες μερίδες buritos των Taco Bell ως τους αχανείς αυτοκινητοδρόμους των αριθμημένων US routes.</div><br /><div></div><br /><div>Το ρολόι μου δείχνει 4.30 a.m. </div><br /><div>Η ώρα προστάζει ύπνο, οι βιορυθμοί όμως αρνούνται να συντονιστούν στο GMT-8</div><br /><div>Οι φίλοι μου, ανθρωπάκια στις επαφές του msn, κάνουν sign out και sign in, ξυπνάνε και κοιμούνται, δουλεύουν και σχολάνε, βγαίνουν και επιστρέφουν. Χιλιάδες μίλια μακριά, στην Ελλάδα η ζωή τρέχει 10 ώρες μπροστά από εμάς και προσπαθούμε να την προλάβουμε με instant messages και online calls. </div><div></div><div>Ξημερώνει.</div><br /><div></div><br /><div>California, here we've come!</div><br /><div>:)</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-329251471401335455?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-34285808899563387212007-10-15T21:43:00.000+03:002008-11-13T11:31:35.378+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RxO-zVc7YlI/AAAAAAAAAIc/2ktuP7OvgbU/s1600-h/mind.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5121646990391468626" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RxO-zVc7YlI/AAAAAAAAAIc/2ktuP7OvgbU/s320/mind.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Πολυτεχνειούπολη ώρα 9.30</div><br /><div>Πασχίζω να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά. Αφίχθηκα στις 8, ήπια καφέ με τους πρωινότερους των υπαλλήλων της πρυτανείας, με το θυρωρό και έναν εργολάβο (!). Δεν έχω εν γένει πρόβλημα με το πρωινό ξύπνημα, τόσο και τόσα πρωινά με βρίσκουν αγουροξυπνημένη μεν, εν πλήρη λειτουργία δε στη δουλειά.</div><div>Το σημερινό πρωινό απαιτεί σύντομο και υπερ-αποδοτικό διάβασμα ως τις 3 που γράφω.</div><div>Ή έτσι πίστεψα την ώρα που πείστηκα να υπακούσω στο ξυπνητήρι στις 6.30.</div><div>Την τελευταία ώρα την πέρασα κοιτάζοντας τη σελίδα 165. Τα μάτια μου περνούν ξανά και ξανά από τις ίδιες γραμμές όμως κανένα νόημα δεν πιστεύω οτι φτάνει στο μυαλό μου. Υπολειτουργώ.</div><br /><div>Πώς μπορώ να γυρίσω το διακόπτη στο on?</div><br /><div>Το μυαλό μας είναι ένα σύστημα τόσο ασταθές και αναξιόπιστο. Άλλωτε μας καταπλήσσει με την ευστροφία του, με τις πληροφορίες που συχνά ακούσια έχει συγκρατήσει και άλλωτε μας εγκαταλείπει-συνήθως τις στιγμές που το χρειαζόμαστε πιο πολύ. Πώς μπορούμε να εξασφαλίσουμε ότι το σύστημα θα δουλεύει πάνω από μια στάθμη απόδοσης;</div><br /><div>Η σελίδα 165 μοιάζει εξαιρετικά με τη σελίδα 164 που χθες βράδυ ξεπέρασα με περισσή ευκολία. Πόσο διαφορετικά ανταποκρίνεται σε εντελώς παράμοια δεδομένα ο μηχανισμός αντίληψης. Μία ώρα-μία σελίδα. Απόδοση λιγότερο εγγυημένη και από αυτή της τελευταίας φούσκας του χρηματιστηρίου. Συλλογίζομαι -όσο μπορώ τις δύσκολες αυτές ώρες- ότι πάνω σε αυτό τον ασταθή μηχανισμό στηρίζουμε όλη μας την ύπαρξη. Όλη μας η αντίληψη επί της πραγματικότητας, η ανάλυση, η εκτίμηση, η κρίση βασίζεται στη νοητική λειτουργία. Πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε ότι ο μηχανισμός δούλεψε σωστά; Ή ..χειρότερα, πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε ότι όταν θα χρειαστεί θα είναι σε εγρήγορση, ικανός να ανταπεξέλθει μπροστά στα κρίσμα ερωτήματα ..της κόλλας!</div><br /><div>Αυτές τις μέρες νιώθω μετά από την παρατεταμένη εξεταστική περίοδο τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν. Και ως δυνάμεις εννοώ την εξής μια: το μυαλό μου. </div><br /><div>Αγοράζουμε κρέμες για το πρόσωπο, γραφόμαστε σε γυμναστήρια, ονειρευόμαστε θεραπευτικά spa και τι κάνουμε τελοσπάντων για να συντηρήσουμε τον πιο πολύτιμο από τους μυς μας; Αυτόν από τον οποίο εξαρτάται η επικοινωνία μας με το περιβάλλον, αυτόν που αν μας προδώσει χάνουμε την ίδια μας την ταυτότητα.</div><br /><div>Αύριο θα απευθυνθώ στο φαρμακοπoιό, θα του πω ότι ψάχνω τρόπο να ντοπάρω το μηχανισμό αντίληψής μου που είμαι σίγουρη οτι υπολειτουργεί και για το καλό του να μην μου αναφέρει τη λέξη sudoku!</div><br /><div>Σήμερα εύχομαι να μην..το είχα αντιληφθεί!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-3428580889956338721?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-63183429949566513592007-10-06T00:15:00.000+03:002008-11-13T11:31:35.636+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rwa4z1c7YjI/AAAAAAAAAIM/JkhH5j-yEl0/s1600-h/twist.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rwa4z1c7YjI/AAAAAAAAAIM/JkhH5j-yEl0/s320/twist.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5117981227214398002" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><br />600+ σελίδες </span><span style="font-family:arial;">συστημάτων διαμόρφωσης, τεχνικών εξάλειψης θορύβου, μετρήσεων παραμόρφωσης και άλλων τόσων που για να αναφέρω πρέπει να κοιτάξω τα περιεχόμενα ενός ασήκωτου, βαρετού, ασυγχώρητα αδιάβαστου βιβλίου.</span> <span style="font-family:arial;">Κι όμως, βρήκα μια λέξη ικανή να ξυπνήσει το ενδιαφέρον μου.<br />Δεν αφορούσε την πολυπλεξία, δεν αφορούσε καμία κωδικοποίηση.</span> <span style="font-family:arial;"><br /><span style="font-weight: bold;">"Εντροπία".</span><br />Αναφερόταν βεβαίως στη θεωρία της πληροφορίας και στις τυχαίες μεταβλητές του Shannon όμως δεν με πτωεί.<br /></span><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >Ενα "μέτρο αβεβαιότητας" που διακατέχει ένα σύστημα.<br /><br /></span></span><span style=";font-family:Arial,Helvetica,sans-serif;font-size:100%;" >Είναι το μέγεθος της τάξης-αταξίας της ύλης που παρατηρείται σε ένα σύστημα. Όσο μικρότερη εντροπία έχει ένα σώμα, τόσο πιο χρήσιμη ενέργεια διαθέτει και τόσο μεγαλύτερη είναι η τάξη που εμφανίζει μικροσκοπικά η ύλη του. Στη φύση επικρατεί η πορεία προς την αύξηση της εντροπίας του Σύμπαντος.<br /><br />Το σύμπαν λοιπόν ρέπει προς την αταξία; Όλες αυτές οι δυνάμεις που πάντα ανά ζεύγη δρούσαν μαγικά ώστε να αποκαθιστούν την ισορροπία που είναι; Η δράση που δεν έμενε στιγμή χωρίς την αντίδραση. Το ηλεκτρόνιο που πάντα βρίσκει στο δρόμο του το πρωτόνιο, μην μπορώντας να ξεφύγει. Οι μαγνητικές γραμμές που εξέρχονται από το Νότιο μαγνητικό πόλο για να βρούν το Βόρειο. Ένας κόσμος παγιδευμένος στην Αδράνεια. Στη διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης. Στις τέλειες αναλογίες.<br />Ήμουν πεπεισμένη πως ο κόσμος -στη σκοπιά της φυσικής του Berkley και του Young ή μήπως του Τράκα και του Ράπτη;- ζει την τέλεια αρμονία.<br /><br />Ο κόσμος φτιάχτηκε 'τέλειος' και θα συνέχιζε την πορεία του στο χρόνο, πίστευα ανέκαθεν,αν η παρέμβαση, του αμαρτωλού ξεπεσμένου - που προκαλεί σπαταλά, απομυζεί και καταστρέφει κάθε φυσικό πόρο- ανθρώπου δεν ερχόταν να ανατρέπει τις ισορροπίες.<br /><br />Κι όμως. Το σύμπαν τείνει προς την αταξία και χωρίς εμάς. Δεν μας έχει ανάγκη για να εμφανίσει παρεκκλίνουσα συμπεριφορά. Τα σωματίδια στο δοχείο θέλουν να απομακρυνθούν από το σημείο όπου τοποθετήθηκαν συγκεντρωμένα. Το ηλεκρόνιο θέλει να σπάσει τα δεσμά με τον πυρήνα. Πού και πού, το περιστρεφόμενο σωμάτιο καταφέρνει και ξεφεύγει από την ασφυκτική έλξη της κεντρομόλου.<br />Όλα γύρω μας ατακτούν.<br />Ατακτούν και φθείρουν. Τελικώς οι καταστάσεις όπου επικρατεί η τάξη είναι ελάχιστες. Και εμείς, οι ανθρώπινες ψυχές δεν αντικατοπτρίζουμε τελικά παρά αυτή την τάση.<br /><br />Η παρέκκλιση αυτή της Φύσης πόσο καλύτερα με κάνει να νιώθω.Η απειθαρχία της Φύσης μου χαρίζει την ίδια ανακούφιση με αυτή που νιώθω όταν και οι φίλοι μου χαζεύουν όταν δε διαβάζω, όταν και στον αδερφό μου δεν αρέσει το μεσημεριανό.<br /><br />Η εντροπία σήμερα με κάνει να νιώθω καλά. Πολύ καλά, που διερωτόμαι και ..νοερά διατυπώνω στο μυαλό μου όλες αυτές τις σκέψεις η ώρα 7 ενώ εξετάζομαι στη 'Διαμόρφωση, Φώραση και Εκτίμηση Σημάτων'.<br /><br />"Πόσο χρόνο έχουμε ακόμα;", θα ρωτήσω 1 λεπτό μετά και θα γυρίσω σελίδα..Ψάχνω το Θεώρημα Δειγματοληψείας. Το 3ο θέμα θα μείνει κενό, ο χρόνος λήγει. Ο νους μου έχει ξεφύγει από τα Σήματα. Who cares? Ποιά είμαι εγώ να τα βάλω με τους νόμους της φύσης;<br /></span><br /><span style=";font-family:Arial,Helvetica,sans-serif;font-size:100%;" >Τι κρίμα που ο κος Καζατζάκης δε διάλεξε σήμερα την Εντροπία και αναγκάστηκα να αυτοσχεδιάσω πάνω στην Παλμοκωδική Διαμόρφωση...<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rwa4_1c7YkI/AAAAAAAAAIU/Dkc4UQB69NY/s1600-h/378145756_21cbb9c662.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rwa4_1c7YkI/AAAAAAAAAIU/Dkc4UQB69NY/s320/378145756_21cbb9c662.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5117981433372828226" border="0" /></a><br /><span style=";font-family:Arial,Helvetica,sans-serif;font-size:100%;" ><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-6318342994956651359?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-34520371939105883712007-10-02T00:30:00.000+03:002008-11-13T11:31:35.778+02:00παράλογο είναι<br /><br />...να ξυπνάς στις 8 τις Κυριακές και με δυσκολία στις 9 τις καθημερινές;<br />...να λες 'εγώ' στο boss όταν ζητάει βοήθεια τη στιγμή που πήζεις και δε βλέπεις την ώρα να φύγεις;<br />...να σου λείπουν όλα εκείνα που σε εκνευρίζουν;<br />...να τα βάζεις με αυτούς που προσπαθούν να σε βοηθήσουν;<br />... 8 ώρες δουλειά και 8 ώρες διάβασμα (!) να μην αφήνουν 8 ώρες ύπνο;<br />...να γκρινιάζεις -συνεχώς,ξέρω!- για τα μικρά και να ξεχνάς τα μεγάλα (Περαστικά Κ.!) ;<br />...να μπλογκάρεις απλά για καλύψει ο Explorer τα pdf του εξεταζόμενου μαθήματος;<br /><br />Παράλογο;<br />Δεν απαντά.<br /><div></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RwFsNFc7YhI/AAAAAAAAAH4/XHSa6Zcrd7k/s1600-h/smile.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5116489623727202834" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RwFsNFc7YhI/AAAAAAAAAH4/XHSa6Zcrd7k/s320/smile.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-3452037193910588371?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-90586766896391509102007-09-18T23:58:00.000+03:002008-11-13T11:31:35.851+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RvBOrectRhI/AAAAAAAAAHw/grhHuFmjkE8/s1600-h/ostrich.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5111672085880325650" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RvBOrectRhI/AAAAAAAAAHw/grhHuFmjkE8/s320/ostrich.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div></div><br /><div>Η εξεταστική είναι πάντα εκεί. Παραμονεύει απειλητικά πίσω από τους δείκτες που θα σημάνουν Τετάρτη-σε 2' δηλαδή.</div><br /><div>Εκεί ήταν και το Σάββατο, που χαζογέλαγα. Εκεί ήταν και την Κυριακή που έτρεχα στην Καλαμάτα για το καθήκον της ψήφου. Εκεί ήταν χθες, που μαγείρευα για φίλους. </div><br /><div>Σήμερα όμως με διαλύει. Με αγχώνει. Με κάνει να αισθάνομαι ανεπαρκής.</div><div>Ένα βουνό μαθημάτων έχει προβάλει μπροστά μου και σήμερα περισσότερο από ποτέ μου φαίνεται ότι δεν πρόκειται να το ξεπεράσω. Πιο πολύ φοβάμαι τον εαυτό μου, που τα παρατάει στη μέση. Πόσα μαθήματα δεν εγκατέλειψα λιγο πριν τα δώσω (τα 'έκαψα' όπως λέγεται) μόνο και μόνο επειδή πίστευα ότι δεν θα τα κατάφερνα. Δεν θα κατάφερνα να τελειώσω την ύλη εγκαίρως κι αν τα κατάφερνα δεν θα μπορούσα να ανταπεξέλθω στο επίπεδο των θεμάτων. Δεν θα γραφα 'τέλεια'. Λες και έγραψα τελικά ποτέ! </div><div>Μπροστά στην ενδεχόμενη αποτυχία νιώθω πολύ καλύτερα αν δεν προσπαθήσω καν. Περιέργο. Δεν επιβραβεύω ουδόλως τον εαυτό μου για την προσπάθεια σε περίπτωση αποτυχίας. Ήμουν πάντα λιγάκι τελειομανής-αλλά και τεμπέλα. Τώρα πως συνδυάζονται τα δυο, θα το μάθω σε κάποια μελλοντική συνεδρία με.. αποφασισμένο ειδικό. Η αποτυχία είναι σίγουρα κάτι που δεν αντέχω. Και απαλλάσω τον ευατό μου από το να τη βιώσει -τουλάχιστον τη δεδομένη στιγμή- , ελπίζοντας απλά ότι την επόμενη φορά θα μαι καλύτερα προετοιμασμένη.</div><br /><div>'Η έτσι νομίζω...</div><br /><div></div><br /><div>Παράτησα το τέννις, μικρή. Δεν με βόλευαν οι ώρες μες στο μεσημέρι- είπα. Ήταν εριστικός ο προπονητής-επιπλέον. Στην πραγματικότητα, δεν μπορούσα να σταυρώσω σερβίς-λίγα χρόνια μετά θα αποδεικνύονταν ότι δεν θόλωναν τα μπαλάκια εξαιτίας της υπερβολικής ταχύτητα που τους έδινε ο κακός κος Αντώνης, αλλά εξαιτίας της μυωπίας που είχα και δεν το γνώριζα!</div><br /><div></div><br /><div>Δέκα χρόνια μετά εγκατέλειψα το πιάνο. Αποφάσισα ότι το φορτωμένο ωράριο της...3ης Γυμνασίου δεν επέτρεπε κενό στο πρόγραμμα για εξωσχολικές δραστηριότητες. Η αλήθεια; Οι μονότονες ασκήσεις του Hannon απαιτούσαν κοπιώδη μελέτη που φυγόπονη ούσα απέφευγα. Ποτέ άλλωστε δε διάβαζα πολύ, ήμουν εκείνο το παιδάκι που τα 'έπιανε'. Το πιάνο όμως επιβράβευε μόνο την πολύωρη μελέτη -ή το ταλέντο που κακά τα ψέματα δεν είχα!- κι εγώ δεν υπέφερα την ενασχόληση με κάτι στο οποίο δεν αρίστευα. </div><br /><div>Στις δικιολογίες πάντως, ανέκαθεν αρίστευα.</div><br /><div></div><br /><div>Ένα χρόνια πίσω, διάβαζα επί 5 μέρες Στοχαστικά συστήματα. Μάθημα το οποίο στην πορεία αποδείχτηκε ότι δεν χρειαζόταν καν ιδιαίτερο διάβασμα παρά...τύχη. Την Τρίτη εκείνη έφυγα από το σπίτι αργά, ένας φίλος θα μου κρατούσε θέση και δεν χρειαζόταν να είμαι ώρα πριν την εξέταση στη σχολή -ναι ναι, στο Πολυτεχνείο η θέση είναι όπως μαθαίνει κανείς από το 1ο έτος μεγάλη υπόθεση! Στρίβοντας στην πλατεία της Ηλιούπολης αντίκρυσα ένα ατέλειωτο πάρκιν αυτοκινήτων. Δεν κουνιόταν τίποτα. Κινήθηκα σημειωτόν για 1 ώρα επί της Κατεχάκη, για να βρίσκομαι τελικά μόλις στα μισά της διαδρομής την ώρα που στο αμφιθέατρο θαμοιράζονταν θέματα. Το ραδιόφωνο πληροφορούσε για την 'ταλαιπωρία' -έτσι το λέμε;- λόγω τροχαίου. Φανερά ανακουφισμένη έστριψα στον Καρέα. Δεν χρειαζόταν να πάω στη Σχολή. Δεν έφταιγα εγώ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ. Δεν χρειαζόταν να βρεθώ ενώπιον του μισοδιαβασμένου Κεφαλαίου 5, να παιδευτώ με ολοκληρώματα που δεν μπορώ να λύσω, να προβληματιστώ από στατιστικές κατανομές που δεν καταλαβαίνω. Ήμουν σχεδόν ευτυχισμένη.</div><br /><div>Φέτος έδωσα το μάθημα-πέρασα ναι, με ελάχιστο κόπο. Κατέλαβε όμως μια θέση στη δήλωση μαθημάτων και αναγκάστηκα να αφήσω εκτός ένα άλλο. Χρειάστηκα μια μέρα άδεια και έχασα μια μέρα μελέτης από σοβαρό μάθημα που ακολουθούσε αμέσως μετά. Εκείνη δε τη μέρα, που εγώ δεν πήγα ο καθηγητής μοίρασε θέματα με μισή ώρα καθυστέρηση και αν συνέχιζα ενδεχομένως θα προλάβαινα. Από όσους έδωσαν εκείνη τη μέρα δεν ξέρω κανέναν που να μην πέρασε.</div><br /><div></div><br /><div>Σαν άλλη..στρουθοκάμηλος, δεν αντιμετώπησα ποτέ την 'Ηλεκτρονική'. Στο 2ο μόλις post στο blog αυτό γκρίνιαζα για τις διόδους zeiner. Κάθε φορά, μία ή δύο μέρες πριν την εξέταση 'κάτι' προκύπτει και τελικά ποτέ δεν δίνω το μάθημα. Σε μερικές μέρες και πάλι τα ίδια θα γράφω για τα βαρετά γραμμικά κυκλώματα...γιατί από τότε τίποτα δεν άλλαξε στο σύγγραμα των Sedra Smith.</div><br /><div>Ελπίζω μόνο ότι άλλαξα λιγάκι εγώ. Βγάζοντας το κεφάλι από την άμμο και αντικρύζοντας το ...βουνό των μαθημάτων συνειδητοποιώ ότι έχει έρθει μάλλον ο καιρός να σταματήσω να ζω στη σκιά που δημιουργεί! Στη σκιά αυτών που αποφεύγω να αντιμετωπίσω...</div><br /><div></div><br /><div>Κλείνω την αναδρομή που ξεκίνησε από τα παιδικά μου χρόνια με μια σκέψη (μάλλον απορία) επίσης παιδική: </div><br /><div>Μας αρέσουν εκείνα στα οποία είμαστε καλοί ή είμαστε καλοί σε εκείνα που μας αρέσουν;</div><br /><div>Ες αύριον τα σπουδαία</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-9058676689639150910?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-7240520366242311952007-09-06T23:02:00.000+03:002008-11-13T11:31:35.985+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RuD6va5zZPI/AAAAAAAAAHo/hOo2KFRvGrE/s1600-h/413267973_eafbeaf342.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5107357670020703474" style="CURSOR: hand" height="236" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RuD6va5zZPI/AAAAAAAAAHo/hOo2KFRvGrE/s320/413267973_eafbeaf342.jpg" width="335" border="0" /></a><br /><div></div><div></div><div></div><br /><div>6 Σεπτεμβρίου</div><br /><div>6 πολιτικοί αρχηγοί</div><br /><div>6 δημοσιογράφοι</div></debate><br /></debate><div></div><br /><div>Οι προληπτικοί και οι ...ψηφοφόροι ενός υποψηφίου κόμματος έχουν ίσως ήδη εγκαταλείψει την ανάγνωση. Πονηρό το νουμεράκι που σχηματίζεται! (όχι, δεν θα πολιτικολογήσω, αυτά σε άλλα blog!).Δεν μπορώ βέβαια να υπερηφανευτώ ότι αποτελεί τεκμήριο της παρατηρητικότητάς μου, τα εύσημα ανοίκουν στον πρωινό Αnt1...</div><br /><br /><div>Από χθες έχω χαθεί στο παιχνίδι των αριθμών. Μισώ και τρέμω την πραγματικότητα όπως απεικονίζεται σε νούμερα. Πάντα.Προτιμώ την ποιοτική παρά την ποσοτική αντίληψη των πραγμάτων-μηχανικός σου λέει μετά!</div><div></div><br /><div>Αδυνάτησα ή πάχυνα, μετράω το βάρος με ..τα τζην και ουχί στο δείκτη της ζυγαριάς.</div><div>Μύωψ χρόνια, δεν συγκράτησα ποτέ την ακριβή τιμή της μυωπίας σε κάθε μάτι, παρά αρκέστηκα στην πληροφορία ότι δεν θα γίνω πιλότος και καλύτερα να αποφύγω τη σκοποβολή.</div><div>Φοιτήτρια αμελής, ξέρω ότι από το πτυχίο με χωρίζουν τα..μισά μαθήματα της σχολής αλλά αγνοώ τον αριθμό.</div><div>Δεν ξέρω πόσο ύψος έχω ακριβώς-βεβαίως αντιλαμβάνομαι ότι το κεφάλι μου δεν ακουμπά στην κάσα καμίας πόρτας (χμμ..ίσως υποβρυχίου!) και ότι ο λόγος που δεν έπαιζα σέντερ στην ομάδα μπάσκετ δεν ήταν η προσωπική εμπάθεια του προπονητή.</div><div>Δεν θα ξεχάσω ότι μια μέρα υπολόγισα με αφαίρεση 2006-1985 την ηλικία μου γιατί...δεν θυμόμουν αν ήμουν 20 ή 21-τόσες φορές που δήλωσα 19 τα..τελευταία χρόνια, κόντεψα να το πιστέψω!</div><div></div><br /><div>Χθες βράδυ η ζωή με έφερε αντιμέτωπη με έναν αριθμό αδυσώπητο: το μέσο όρο πτυχίου στη σχολή. Είχαμε ξανασυναντηθεί με τον αμείληκτο αριθμό πριν μήνες και τότε είχα επιβιώσει. Αυτή τη φορά δεν κατάφερα να σταθώ εξίσου δυνατή. </div><div>Λύγισα στη θέα του.Έπεσα σε κατάθλιψη, λίγο έλειψε να πέσω και..στον Τηλεμαραθώνιο για το Δάσος αλλά την τελευταία στιγμή το θέαμα Ελενίτσα-Γρηγόρης αγκαζέ ήταν αρκετό για να με επαναφέρει!</div><br /><div>Οι αριθμοί δεν σερβίρουν μια απάντηση με προλόγους, ντρίπλες, φραστικά τεχνάσματα. Για να τους αλλάξεις γνώμη θέλουν παζάρια και μαγειρέματα. Κόπο και προσπάθεια. Δεν τουμπάρονται, δεν μπερδεύονται. Οι ρητορίες μου, τα επιχειρήματα δεν περνούν στη γλώσσα των αριθμών.</div><br /><div></div><div>7,2<br />Πόση αλήθεια μπορεί τελοσπάντων να συνοψίσει ένας αριθμός; Μήπως είναι η αλήθεια τελικά που τρέμω;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-724052036624231195?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-87920247440818112532007-09-03T14:23:00.001+03:002008-11-13T11:31:36.238+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RtvwWa5zZOI/AAAAAAAAAHg/rAiOws7UCaU/s1600-h/1278877547_53d3a9b035.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105938870524142818" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RtvwWa5zZOI/AAAAAAAAAHg/rAiOws7UCaU/s320/1278877547_53d3a9b035.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="MARGIN-TOP: 0px"><span style="font-size:78%;">Originally uploaded by </span><a href="http://www.flickr.com/people/melomimo/"><span style="font-size:78%;">stephmel</span></a></span><br /><br /><p>Πίσω.<br />Από χθες το βράδυ, αποχαιρέτησα το καλοκαίρι. Το μαγιό βρήκε τη θέση του στο συρτάρι και το αντικατέστησε σε πρώτη ζήτηση η ομπρέλα.<br />Χθες βράδυ αναζήτησα κλειστά παπούτσια και έψαξα πίσω πίσω στη ντουλάπα,εκεί όπου ακόμα μυρίζει καμφορά, για μακρυμάνικη μπλούζα.<br /><br />Γύρισε και η κίνση, ο δακτύλιος και οι τελευταίοι Αθηναίοι παραθεριστές.<br /><br />Στα μάτια όλων, στις συζητήσεις διακρίνω την ανακούφιση που το καλοκαίρι τέλειωσε. Ένα καλοκαίρι τόσο περίεργο. Λες και ο Σεπτέμβρης θα διώξει τη στάχτη του Αυγούστου. Τον τρόμο, την οργή, την αποστροφή, την απόγνωση.<br /><br />Θα έπρεπε να γράψω για τις διακοπές μου, για τη Σίφνο, για την Αμοργό, όμως γύρω κανείς δε μιλά πια για διακοπές, για παραλίες και σφηνάκια. Εγκαταλέιψαμε τις συζητήσεις πρόωρα, σαν να μας κατέκλυζαν τύψεις. Βάλαμε στο καθημερινό μας λεξιλόγιο τα 'πύρινα μέτωπα' που πότε εξασθενούσαν και πότε αναζωπυρώνονταν, την 'ασύμετρη απειλή' που ακόμα αναζητείται, τα 'εναέρια μέσα' που συνεχώς επιχειρούσαν αλλά κανείς δεν έβλεπε.<br /><br />Η καταστροφή. Η καμμένη γη. Οι πληγέντες.<br />Νιώθω ανεπαρκής να μιλήσω για μέτρα αντιμετώπισης, για ευθύνες, για σχέδια αποκατάστασης-το κάνουν τόσο καλά άλλωστε επί καθημερινής βάσης όλα τα μέσα ενημέρωσης.<br />Προσπαθώ να φέρω στη μνήμη μου το γαλάζιο της Αμοργού και το πράσινο της Εύβοιας όμως είναι αδύνατο. Μάταια αναζητώ κάτω απο τις στάχτες τη μυρωδιά της αρμύρας και του πεύκου...<br />Πόσο φοβάμαι οτι μπορεί να συνηθίσω/ουμε το γκρι..</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-8792024744081811253?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-59910659084550627532007-07-28T09:44:00.000+03:002008-11-13T11:31:36.340+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rqr2DuvIY-I/AAAAAAAAAHY/14ci6ENN-mQ/s1600-h/telos3.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rqr2DuvIY-I/AAAAAAAAAHY/14ci6ENN-mQ/s320/telos3.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092152872641520610" /></a><br /><br />σαν ατάκα από φάρσα. <br />Εξεταστική τέλος.<br />Μια εξεταστική που διήρκησε βασανιστικά όλο τον Ιούλιο και μας καθήλωσε σε βιβλιοθήκες και γραφεία όταν ο υδράργυρος έδειχνε 44 βαθμούς, όταν όλοι έψαχναν την κοντινότερη παραλία, όταν τα λιμάνια γέμιζαν και τις ειδήσεις μονοπολούσε το Super Paradise και η Pounda Beach. Όταν όλα φώναζαν καλοκαίρι.<br />Την Τετάρτη ήταν το τελευταίο μάθημα, που ήθελα οπωσδήποτε να περάσω-ακολούθησαν αλλα δύο την Πέμπτη και την Παρασκευή, περισσότερο διαδικαστικού χαρακτήρα. Γυρίζοντας σπίτι την Πέμπτη το απόγευμα, δεν με βρήκε το αίσθημα ανακούφισης που περίμενα. Δεν ένιωσα ανάλαφρη, ελεύθερη. <br />Μπρούσα απλά να ανέβω στο δωμάτιο μου, να απλωθώ στη lazychair και να χαθώ στο ζάπινγκ. Χωρίς τύψεις. Για ώρες. Όμως..δεν μπορούσα. Λειτουργούσα για τόσο καιρό υπό στρες -αγγλικούρα! under stress?- που η υπερένταση με κρατούσε σε εγρήγορση. Για λίγο (OMG!) σκέφτηκα ότι θα μπορούσα έως και να διαβάσω κάτι τελοσπάντων-αν είναι ποτέ δυνατόν. Λες και κάποια κεκτιμένη ταχύτητα, κάποιος τρελός νόμος αδράνειας με κρατούσε στο ρυθμό της πίεσης, του διαβάσματος. Ελπίζω να ναι απλά η συσσωρευμένη καφεϊνη από τους freddo της Πρυτανείας, που αναμένεται να κυλάει για καιρό ακόμα στις φλέβες μου.<br />Παρασκευή πρωί τα μάτια μου άνοιξαν στισ 9.01, υπακούοντας σε ένα αδιόρατο ξυπνητήρι. Ανησυχώ! <br />Ψάχνω το κουμπί που θα βάλει τον οργανισμό μου σε mode διακοπών. <br /><br />Μήπως μου κάνουν πλάκα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-5991065908455062753?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-5399434956927461982007-07-22T13:08:00.001+03:002007-07-22T13:20:20.083+03:00<embed src="http://www.metrolyrics.com/scroller/scroller.swf?lyricid=2147430981&border=6&bordert=0&bgfont=0xEDEDED&bg=http://www.metrolyrics.com/scroller/bgs/SnowPatrol.jpg&filter=0x000000&filtert=35&txt=0xFF0010&fontname=arial&fontsize=11&speed=2" quality="high" bgcolor="#006666" width="180" height="210" name="scroll" align="middle" allowScriptAccess="sameDomain" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" /><br /> - <a href="http://www.metrolyrics.com/snow-patrol-lyrics.html" title="Snow Patrol Lyrics">Snow Patrol Lyrics</a></embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-539943495692746198?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-86435941413129510392007-07-09T22:45:00.003+03:002008-11-13T11:31:36.764+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RpMQ6hVJMUI/AAAAAAAAAHI/2pMhHUgNIwQ/s1600-h/time.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085427001796931906" style="" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RpMQ6hVJMUI/AAAAAAAAAHI/2pMhHUgNIwQ/s320/time.jpg" border="0" /></a><br /><div>Μετρώ σε χαρακτήρες την ανυπολόγιστη αξία να επιτρέπεις στον εαυτό σου να χαζέψει...<br />15 λεπτά. </div><div>ποτέ δεν μοίαζαν συντομότερα...<br />τρία τραγούδια.</div><div>Στα αυτιά μου,η φωνή του Αλκίνοοου ακούγεται σαν λύτρωση...<br />Απόψε, οι σελίδες γυρνάνε βασανιστικά αργά ...<br />το μυαλό κρατάει παγιδευμένο στην ίδια δυσνόητη σειρά το μάτι που βιάζεται...<br /><br />πίσω μου, ο αέρας από το παράθυρο βάζει το καλοκαίρι στο δωμάτιο. έχω γυρίσει την πλάτη στη θάλασσα των νοτίων προαστίων. Μάταια. Ο Ιούλιος είναι παντού. σε κάθε σελίδα, σε κάθε φορτωμένο τύπο...<br /><br />Απόψε,πασχίζω να φυλακίσω τη σκέψη στις Κεραίες. </div><div>Ασφυκτυώ,πνίγομαι σε ένα βιβλίο. </div><div>Απόψε,γράφω για να ξεσπάσω. Σε μια ανάσα δεν ξεχωρίζουν κεφαλαία και μικρά. </div><div>Νιώθω πως κρέμομαι κι εγώ, μαζί με τα νοήματα στις μισοτελειωμένες προτάσεις, στις τρεις τελείες στίξης...</div><br /><div>Λες και κάθε λογικός ειρμός που θα βάλει σε σωστή σειρά τις λέξεις εξαντλήθηκε κάπου ανάμεσα σε στοιχειοκεραίες, σε κάποια λήψη ή εκπομπή, σε κάποιον αδιάφορο συντελεστή...<br /><br />δυναμώνω την ένταση...</div><div>5 λέπτα ακόμα.<br /><span style="font-style: italic;">κι ας πας στο καλό...</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RpKVHhVJMTI/AAAAAAAAAG8/AlnL4hONaCc/s1600-h/time2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085290885693387058" style="cursor: pointer;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RpKVHhVJMTI/AAAAAAAAAG8/AlnL4hONaCc/s320/time2.jpg" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-8643594141312951039?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-21032963578355477802007-07-05T09:35:00.000+03:002008-11-13T11:31:37.070+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RoyfPxVJMRI/AAAAAAAAAGs/q50B4SdNVU4/s1600-h/sing1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083613172683321618" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RoyfPxVJMRI/AAAAAAAAAGs/q50B4SdNVU4/s320/sing1.JPG" border="0" /></a><br /><div>άκου τι έλεγα:<br /><br />20/06/05<br />"...Είναι λοιπόν ορισμένοι σε αυτόν τον πλανήτη so born for a reason και για καλή μας τύχη το συνειδητοποίησαν και οι ίδιοι κάποτε... Προφανώς υπάρχουν και άλλοι που ουδέποτε θα εκπληρώσουν τον προορισμό τους ..."</div><div></div><div><a href="http://el-ninio.blogspot.com/2005/06/blog-post_20.html">εδώ</a> όλο το κείμενο.</div><div></div><div>05/07/07</div><div></div><div>Πώς μπορείς να ξέρεις ότι κάνεις το σωστό; Οτι κάνεις αυτό για το οποίο ήρθες στον κόσμο; Ή τουλάχιστον για τους περισσότερους από μας, ότι αυτό που κάνεις, το κάνεις καλά;</div><div>Το προσδοκώμενο είναι σίγουρα η επιτυχία και αυτή αποτελεί την επιβεβαίωση. Τι γίνεται όμως μέχρι να έρθει; Στην πορεία προς αυτή, κρίνεις νομίζω από το feedback, για να το θέσω με όρους τεχνοκρατικούς. Από την ανάδραση. Βλέπεις το αποτέλεσμα, αποτιμάς και προχωράς προσαρμόζοντας την πορεία σου βάσει εκτιμίσεων επί του αποτελέσματος. Είναι απλά ένας μηχανισμός διαρκούς ανατροφοδότησης. </div><div>Όλα καλά μέχρι εδώ. Τι γίνεται όμως όταν το σύστημα δεν λειτουργεί ιδανικά; Ένα σύστημα όπου τον καθοριστικό ρόλο της ανάλυσης των δεδομένων παίζει ο ίδιος μας ο εαυτός. Η λανθασμένη αποτίμηση του αποτελέσματος έχει άμεσο επακόλουθο να αποφασίζεις λάθος. Μοιραία, θα "διορθώσεις" την πορεία σου, ίσως και να αλλάξεις δρόμο. Και τώρα;</div><div>Φαντάζομαι ενα ειρωνικό, χαιρέκακο γελάκι να σκάει στα χείλη Κάποιου εκεί ψηλά... καθώς αναφωνεί: "Λυπούμεθα. Μόλις χάσατε τον προορισμό σας..."</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-2103296357835547780?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-52376872801719031552007-06-28T01:21:00.000+03:002008-11-13T11:31:37.328+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RoNUahVJMQI/AAAAAAAAAGk/k1JvIxYyQ64/s1600-h/wine.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080997619204436226" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RoNUahVJMQI/AAAAAAAAAGk/k1JvIxYyQ64/s320/wine.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RoNT8RVJMPI/AAAAAAAAAGc/yBhZhQlFJiw/s1600-h/wine.JPG"></a><div><br /></div><div></div><div>Βούλα-Γκάζι. Έχω ξεκινήσει με "συμπαθητική" διάθεση, μετά από μια μετρίως κουραστική μέρα. Δεν βρίσκω τίποτα δελεαστικό στο ραδιόφωνο και αρκούμαι στον Δίεση που νωχελικά εναλλάσει τους πολυπαιγμένους "'εντεχνους" τον ένα μετά τον άλλο. Μερικά φανάρια μετά μοιραία έχω βυθιστεί στις σκέψεις...<br />Για το πτυχίο που σιγά σιγά χτυπάει την πόρτα των φίλων μου, αλλά θα συνεχίσει να προσπερνά τη δική μου για χρόνια (!), για τα μαθήματα που έχουν συσσωρευτεί στο buffer, για την εξεταστική που επείκεται οδυνηρή, για τα μπάνια που δεν κάνω, για την άδεια που δεν θα πάρω και κυρίως για το χρόνο που δεν έχω. Λίγο πριν την Ομόνοια, το ποτήρι είναι μισοάδειο και αναρωτίεμαι καθώς ανάβει πράσινο,τι στο καλό σκεφτόμουν όταν αποφάσισα να φύγω από το σπίτι. Γιατί είμαι έξω; Γιατί δε διαβάζω; Κάπως έτσι σκέφτηκα πρέπει να είναι οι κρίσεις πανικού. Θέλω απλά να γυρίσω σπίτι. </div><div><br />Καθημερινά διανύω αρκετά χιλιόμετρα, τουλάχιστον 50 πήγαινε-έλα, χωρίς να υπολογίζω όποια έξοδο το βράδυ. Τα πρωινά, τα αγουροξυπνημένα μάτια μου μπορεί να τιναχθούν στο άκουσμα κάποιου ξεχασμένου τραγουδιού, νωρίς το πρωί. Μια πετυχημένη επιλογή του πρωινού παραγωγού αρκεί για να μου φτιάξει τη μέρα: κολλημένη στην Κατεχάκη να αδιαφορώ για το φανάρι που μόλις άνοιξε, για τον πίσω που κορνάρει, για την ώρα που έχει περάσει, για το boss που θα με στραβοκοιτάξει. Θα τραγουδάω James, θα κοπανάω το τιμόνι και ο ..δίπλα οδηγός θα αναρωτιέται-αντί να με ευγνωμονεί που έχω πάντα σηκωμένα τζάμια! Η ίδια διαδρομή μπορεί να είναι μαρτύριο, ο συμπλέκτης αφόρητα βαρύς και ο δρόμος ατέλειωτος. Είναι τα όσα θα συμβούν στη διαδρομή που διαμορφώνουν τη διάθεσή μου ή η διάθεση που ήδη έχω μου επιτρέπει να ενθουσιάζομαι απλά με ένα τραγούδι και τελικά να απολαμβάνω τη διαδρομή;</div><div></div><div></div><div><br />Τετάρτη βράδυ και πάλι. 3 ώρες και ένα mojito αργότερα. Στο αντίθετο πια ρεύμα, έχω πάρει το δρόμο της επιστροφής. Χαλαρή, χαζεύω τα διπλανά αυτοκίνητα, σκέφτομαι πόσοι από αυτούς να ναι άραγε μεθυσμένοι, πόσων η νύχτα μόλις ξεκινά, πόσοι γυρνούν βεβιασμένα γιατι τους περιμένει πρωινό ξύπνημα, πόσοι θα ξυπνήσουν χωρίς βιασίνη, χωρίς έννοιες, μόλις χορτάσουν ύπνο. Ψάχνω στις μνήμες του ραδιοφώνου για το σωστό τραγούδι. Πόσο διαφορετικά μου φαίνονται όλα. Το ποτήρι είναι μισογεμάτο. Όλα θα πάνε καλά, κι αν δεν πάνε...και πάλι δεν τρέχει τίποτα.</div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div> </div><div>Τόσες γραμμές αιρούμαι μεταξύ αισιόδοξίας και απαισιοδοξίας. Είναι λοιπόν απλά ζήτημα οπτικής;</div><div>Εμείς διαλέγουμε ρεύμα κυκλοφορίας...αλλά τι απαιτείται τελικά για να κάνεις αναστροφή;</div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-5237687280171903155?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-86758109214330565012007-06-06T21:04:00.001+03:002008-11-13T11:31:37.485+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RmcIU02yojI/AAAAAAAAAGU/f8QYW5-IizU/s1600-h/44772384_08c7d1a803.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073032659135013426" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RmcIU02yojI/AAAAAAAAAGU/f8QYW5-IizU/s320/44772384_08c7d1a803.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div>"Θυμάσαι; πέρισυ περίπου τέτοια εποχή, καθόμασταν στο ίδιο ακριβώς σημείο". Μου έδειξε ένα παγκάκι. Bράδυ του Ιουνίου, χαζεύαμε την ίδια θέα, το φεγγάρι ήταν και τότε μισογεμάτο και τότε, υποθέτω, κρύωνα. </div><br /><div>Υποθέτω,γιατί δεν θυμάμαι τίποτα. Ένα σκηνικό που μου φέρνει στο μυαλό διάφορα και ταυτόχρονα τίποτα συγκεκριμένο. Το (ξανά)ζησα,λοιπόν χθες δίχως την παραμικρή αίσθηση dejavu. Ένα μάτσο νευρικά κύτταρα έχασαν την πληροφορία; Το ερέθισμα από τα αισθητικά νεύρα δεν βρήκε ποτέ την περιοχή του εγκεφάλου που φύλασε την πληροφορία 'βράδυ ιουνίου στο λυκαβηττό' για να συνδυαστεί και να...θυμηθώ, ή μήπως εκείνη η νύχτα δεν αποτυπώθηκε ποτέ;</div><br /><div>Όλη αυτή η ανεξερεύνητη πολυπλοκότητα με τρομάζει.</div><br /><div>Τι αποτύπωμα αφήνουν τελικά πάνω μας οι στιγμές, τα γεγονότα, τα όσα ζήσαμε; Κι όταν η εγκεφαλική δραστηριότητα αδυνατεί να τα επαναφέρει από τη μνήμη, ως μη γενόμενα, αυτά υπάρχουν κάπου μέσα μας; Έχουν αφήσει αναλείωτο στίγμα; Αυτός ο μυστηριώδης χώρος αποθήκευσης των στιγμών είναι τελικά η ψυχή; Η προσωπικότητα;</div><br /><div>Δεν μιλάω για γεγονότα συνταρακτικά που αποβλήθηκαν από τη μνήμη από έναν μηχανισμό αυτοπροστασίας. Μιλάω για στιγμές της καθημερινότητας, μιλάω για ένα βράδυ, ένα παγκάκι και μια αγκαλιά. Κι όταν ξαναζεις μια στιγμή -όταν ξανατρέχει το ίδιο loop θα έλεγαν οι πληροφορικάριοι- είναι το εξαγώμενο το ίδιο; Θα γεννηθούν και πάλι τα ίδια συναισθήματα ως τέλεια συνάρτηση; Η επίδραση εντελώς παρόμοιων ερεθισμάτων στο σύνολο των νευρώνων του εγκεφάλου θα επάγει τις ίδιες ώσεις, θα οδηγήσει στην έκκριση των ίδιων ορμονών που ονομάζουμε συναισθήματα; Μια στιγμή θα μπορούσε τότε να αναπαράχθεί και τίποτα δε θα ταν μοναδικό, θα μου απαντήσω. </div><br /><div>Αν μετά από ένα ατύχημα, η μνήμη μας χαθεί για πάντα, παύουμε να είμαστε αυτοί που είμασταν; Όλα όσα ζήσαμε έχουν αφήσει το στίγμα τους στη διάπλαση του 'εαυτού' ή μήπως είμαστε οι αναμνήσεις μας;</div><br /><div>Μάλλον αυτό το κείμενο θα έπρεπε να φέρει τίτλο 'Τέσσερις παράγραφοι που ρωτάνε". Πίσω στην Οργάνωση και Σχεδίαση Υπολογιστών: Αξιοποίηση και Ιεραρχία της Μνήμης, εκεί όπου μια αστοχία της μνήμης κοστίζει μόνο σε byte.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-8675810921433056501?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-47303800491659173812007-06-04T22:38:00.000+03:002008-11-13T11:31:37.641+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RmR3DYZP1VI/AAAAAAAAAGM/7YqgFl8CdEs/s1600-h/siren.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072309980297680210" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RmR3DYZP1VI/AAAAAAAAAGM/7YqgFl8CdEs/s320/siren.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Λίγο πριν αποκοιμηθώ, αν η νύστα δεν είναι αφόρητη, κάνω μια ανασκόπιση της μέρας που πέρασε. Σαν κινηματογραφική ταινία προσπαθώ να φέρω τη μέρα να περάσει μπροστά από τα μάτια μου-όχι δεν κάνω πρόβα επιθανάτιες εμπειρίες! Δίνω μια υπόσχεση για την επόμενη, γι αυτά που αμέλησα, για αυτά που ανέβαλα, γι αυτά που αγνόησα, γι αυτά που απέφυγα.</div><br /><div>"Σήμερα ήταν η τελευταία μέρα που χαζεύω. Από αύριο διάβασμα"-κάτι σαν το ..απο Δευτερά δίαιτα. Θα παρασυρθώ, θα μου δώσω ελαφρυντικά, θα βρω μια δικιολογία, θα το αναβάλω, θα υποβαθμίσω την προτεραιότητά του στόχου, θα γίνω ο ελαστικότερος κριτής του ευατού μου.</div><br /><div></div><div>Πόσο σταθεροί μπορεί να μείνουμε τελικά στους στόχους που θέτουμε; Πόσο επιτρέπουμε στον εαυτό μας να απομακρυνθεί από αυτούς, πόσο μπορούμε να αντισταθούμε στους καθημερινούς πειρασμούς; Μήπως μέτρο της επιτυχίας -ή της αποτυχίας- αποτελεί η παρέκκλιση από τον αρχικό στόχο; Τελικά, αυτός που πετυχαίνει δεν είναι ο πιο προσηλωμένος, που τον υπηρετεί αγόγυστα; Αυτός που τιθασεύει τα πάθη, που πεισμώνει, που δεν κάνει πίσω; Αυτός που μπορεί και απομονώνει το εξωτερικό περιβάλλον όταν νιώθει να τον παρασέρνει;</div><br /><div>Είναι αυτός που κλείνει τα αυτιά στις...σειρήνες της καθημερινότητας. Στον καφέ που μοιάζει λυτρωτικός όταν οι σελίδες Αρχιτεκτονικής Υπολογιστών γυρνάνε πλέον δύσκολα, στο notification 'download completed' του τελευταίου επεισοδίου του αγαπημένου tv-series όταν αυτό ξεπηδά πάνω από τις γραφικές παραστάσεις του Excel, στο πρωινό χουζούρεμα όταν το ξυπνητήρι χτυπά στο snooze για τρίτη φορά, στο πάρτυ και τις μπύρες όταν το επόμενο πρωί απαιτεί εγρήγορση, αντοχή και κυρίως νηφαλιότητα.</div><br /><div>Τρία όχι που δεν είπα, και ένα που είπαν και δεν κατάλαβα.</div><div>Εχω πλέον καταλάβει. Η επιτυχία μετράται από τις θυσίες.</div><br /><div></div><div>Δανειζόμενη τίτλο και...ποιήμα από φιλικό blog:</div><br /><div></div><br /><div><em>όσο δουλεύεις στον τροχό</em></div><div><em>πρόσεχε μην παρασυρθείς</em></div><div><em>μην ξιππαστείς</em></div><div><em>απ' τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.</em></div><div><em>Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι</em></div><br /><div></div><div>Άρης Αλεξάνδρου, Ποιήματα</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-4730380049165917381?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-55372260056865815232007-06-01T21:01:00.000+03:002008-11-13T11:31:37.860+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RmBfW4ZP1UI/AAAAAAAAAGE/KQGmHeSbei4/s1600-h/amalia_almpanides.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071158027119220034" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RmBfW4ZP1UI/AAAAAAAAAGE/KQGmHeSbei4/s320/amalia_almpanides.jpg" border="0" /></a><br /><br />Έχω διαβάσει αμέτρητα blog. ελαφρότητες, χυδαιότητες, φιλοσοφικές αναζητήσεις, φωτοblog, πολιτικά,επικαιρότητα,τεχνολογία.. Ποτέ πριν δεν παρουσιάστηκε ο ανθρώπινος πόνος οξύτερος στην οθόνη μου. Ποτέ πριν οι λέξεις δεν αποτύπωναν δρυμύτερο κατηγορώ σε ένα σύστημα σάπιο. Ποτέ πριν δεν είδα ηλεκτρονικά έναν άνθρωπο να φεύγει απ' τη ζωή.<br />Αντίο<br /><a href="http://fakellaki.blogspot.com">http://fakellaki.blogspot.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-5537226005686581523?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-607648294316908072007-05-31T21:26:00.000+03:002008-11-13T11:31:38.030+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rl8nmYZP1TI/AAAAAAAAAF8/zevlxA1sCFs/s1600-h/58642747_50b4acb89e.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070815245779326258" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rl8nmYZP1TI/AAAAAAAAAF8/zevlxA1sCFs/s320/58642747_50b4acb89e.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><div>Ψάχνομαι. Μονίμως. Για να χαλαστώ, να τσαντιστώ, να αγχωθώ. Τρώγομαι. Αναζητώ κάτι να ασχολούμαι ή είναι κοινός τόπος να βρίσκουμε πάντα κάτι στραβό, γιατί απλά η απόλυτη ευτυχία είναι άπιαστη; Μήνες τώρα τρωγόμουν με διάφορα..ψυχολογικά και θέματα σχέσεων. Όταν αυτά δρομολογήθηκαν (!), με απασχόλησαν -εμένα και τη Διεύθυνση , τώρα που το σκέφτομαι..και τον Τύπο :p- ζητήματα εργασιακά. Σειρά πήραν τα ζητήματα της σχολής και του σωρού των μαθημάτων που συσσωρεύονται στο buffer. Αφού αγχώθηκα, γκρίνιαξα, προγραμμάτισα...απλά συμβιβάστηκα με την απειλή της εξεταστικής. Πλέον την περιμένω με ψυχραιμία και νηφαλιότητα.</div><br /><div>Σήμερα το πρόβλημα μου αφορά τους φίλους.</div><br /><div>Θυμάμαι την πυραμίδα του Maslow. Κάθε φορά που μια ανάγκη ικανοποιείται στη θέση της ξεπηδά μια νέα, υψηλότερου επιπέδου. Ο άνθρωπος είναι τελικά μια μηχανή παραγωγής αναγκών. </div><br /><div>Θα προσθέσω το λιθαράκι μου στην ανθρωποκοινωνική έρευνα του Maslow, δίνοντάς της (φςςςς!) περαιτέρω υπαρξιακές προεκτάσεις . Τα προβλήματά μας επίσης ακολουθούν την οργάνωση πυραμίδας, στη βάση της οποίας μάλλον εντάσσω τα προβλήματα υγείας. Έχοντας αποκλείσει αυτά -ορθότερα, έχοντας την υγειά μας- σειρά στο μυαλό μας παίρνουν νομίζω τα οικονομικής φύσης προβλήματα. Με γεμάτες τσέπες, νιώθουμε την ανάγκη να καλύψουμε το συναισθηματικό κενό που καλύπτουν φίλοι, σχέσεις...Κάπου εκεί προβληματιζόμαστε κατά πόσον είμαστε ευτυχισμένοι, πόσο κοντά έχουμε φτάσει στην επιτυχία και ανακαλύπτουμε το...υπαρξιακό κενό! Έχω σκοπό να το προχωρήσω ως σκέψη, αλλά η κούραση της μέρας δεν μου αφήνει περιθώρια να προβληματίζομαι επί της ανθρωπιστικής ψυχολογίας, παρά μόνο για να αναρωτιέμαι καθώς χαζεύω την κορυφή της πυραμίδας, εκεί ψηλά, κατά πόσον είναι ποτέ δυνατόν να την αγγίξουμε. Εκεί αλήθεια μένει η ευτυχία;</div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-60764829431690807?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-63489938747568933302007-05-18T09:05:00.000+03:002008-11-13T11:31:38.222+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rk1TqZH5SjI/AAAAAAAAAF0/p5W5_4dCXgc/s1600-h/platinum6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5065797143625288242" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rk1TqZH5SjI/AAAAAAAAAF0/p5W5_4dCXgc/s320/platinum6.jpg" border="0" /></a><br /><div>Χθες βράδυ καθώς περιδιάβαινα με το αυτοκίνητο στους δρόμους του Γαλατσίου αναζητώντας την περίφημη Λεωφόρο Ομορφοκκλησιάς (που ο υπόλοιπος πλανήτης πλην εμού γνωρίζει ως Λεωφόρο Βεϊκου) βρέθηκα έξω από ένα σχολείο. Δυνατή μουσική και ένα τσούρμο emo παιδάκια -αυτά με το ασύμμετρα κομμένο μαλλί, τα χυμένα ρούχα και all star παπούτσια,ντε!- στέκονταν, άααραζαν όπως θα λεγαν, έξω από την είσοδό του. </div><br /><div>Αύριο Σάββατο ξεκινούν οι πανελλήνιες. Προφανώς ήμουν μάρτυρας του αποχαιρετιστήριου event της τρίτης λυκείου. Τα δυο λεπτά που περίμενα στο φανάρι ήταν αρκετά για να με γυρίσουν και μένα πίσω...</div><br /><div>Πίσω στην αίθουσα των εξετάσεων, στο θρανίο με το κολλημένο αυτοκόλλητο του αριθμού μητρώου. Πίσω στην εξαντλητική παπαγαλία της ιστορίας, πίσω στο άγχος του απρόβλεπτου 4ου θέματος των μαθηματικών, στα μεσημέρια μπροστά στην τηλεόραση για την ανάλυση των λύσεων...Αγχωμένη μαθήτρια της τρίτης λυκείου να προσπαθώ σε μια κόλλα να στριμώξω μια απόδειξη, όχι αλλή μια των Μαθηματικών Κατεύθυνσης, αλλά την απόδειξη οτι αξίζω. Και τους το απέδειξα.</div><br /><div>Μάζεψα τα μόρια, πανηγύρισα. Δέχτηκα συγχαρητήρια. Η γιαγιά ήταν περήφανη, το έλεγε με καμάρι στην γειτόνισσα. Εγώ ..ανακουφισμένη. Μετρούσα τις μέρες για την κατάθεση του μηχανογραφικού κι ύστερα τις διακοπές. Μισή ώρα μετά την ανακοίνωση των βαθμών ήμουν ήδη αλλού.</div><br /><div>Στις πρώτες διακοπές της ελευθερίας. Του υπέρτατου ξεσαλώματος. Ένιωθα τόσο ανάλαφρη, τόσο γαλήνια. Φανταζόμουν τον εαυτό μου σε έναν τεράστιο δρόμο που εκτεινόταν απέραντα ενώ αριστερά και δεξιά μου δεν υπήρχε παρά κάμπος, σαν αυτούς της Virginia ή του Connecticat -του Χόλλυγουντ ή των wallpaper των windows. Είχα τη ζωή μπροστά μου και μπορούσα να γίνω οτιδήποτε. </div><br /><div>Τέσσερα χρόνια μετά συνειδητοποίησα ότι δεν είχα παρά...19630 μόρια και μια αισιοδοξία υπέρμετρη.</div><br /><div>Τέσσερα χρόνια μετά δεν έχω καταφέρει να διαβάσω ξανά κείμενο που αναφέρεται στο Βενιζέλο, δοκίμιο του Παπανούτσου. Δεν έχω καταφέρει να διαβάσω ξανά σοβαρά, μεθοδικά και με σύστημα...τίποτα. Νομίζω οτι η μαθησιακή μου ικανότητα εξαντλήθηκε εκείνους τους 11 μήνες του ατέλειωτου διαβάσματος, μαζί εξαντλήθηκε και το άγχος που θα μπορούσε να μου προκαλέσει οποιαδήποτε εξέταση. Τις 10 εξεταστικές που έχω περάσει στο Πολυτεχνείο δεν τις αντιμετώπισα τόσο ως τεστ γνώσεων, όσο ως δοκιμασία νεύρων. Μου πήρε σίγουρα μήνες να εντρυφίσω στην τέχνη του πασαλείματος εκατοντάδων σελίδων σε λίγα 24ωρα, να μάθω οτι μπορώ να προσπερνάω απροβλημάτιστα παραγράφους, ενότητες, κεφάλαια ολόκληρα αν δεν αντιλαμβάνομα λέξη απ' όσα πραγματεύονται, να πιστέψω οτι μπορώ να γράψω (επιτυχώς!) ολόκληρο θέμα σε εξετάσεις όταν η εκφώνησή του περιέχει έννοιες που μου είναι παντελώς άγνωστες. Να παρακαλάω για ολιγοήμερη παράταση σε project που απαιτούσε μήνες προετοιμασίες, ελπίζοντας οτι σε 5 μέρες θα κάνω τη δουλειά μηνών. Και να μη με νοιάζει.</div><br /><div>Να γίνω από μαθήτρια του πρώτου θρανίου, φοιτήτρια του τελευταίου -εδράνου. </div><br /><div>Σήμερα, Παρασκευή 18/5 εκπνέει η προθεσμία του άνωθι project, σήμερα λήγει το χειμερινό εξάμηνο του ακαδημαϊκού έτους, ένα ακόμα εξάμηνο όπου δεν έμαθα -τουλάχιστον δεν διδάχτηκα- σχεδόν τίποτα. Αύριο, μερικές χιλιάδες παιδιά θα παλέψουν για να κατακτήσουν μια θέση στη σχολή αυτή. Θα γεμίσουν σελίδες, θα μουτζουρώσουν, θα αγχωθούν, θα κλάψουν, θα φωνάξουν. </div><br /><div>και αναρρωτιέμαι...θα αξίζει;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-6348993874756893330?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-25445393893516953532007-05-14T09:46:00.000+03:002008-11-13T11:31:38.334+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RkgTxaDFM7I/AAAAAAAAAFs/mMVM60nTFo8/s1600-h/birth3.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064319520504886194" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RkgTxaDFM7I/AAAAAAAAAFs/mMVM60nTFo8/s320/birth3.bmp" border="0" /></a><br /><div>Μετά τις πυρετώδεις προετοιμασίες με δόξα και τιμή γιόρτασα -επί τριημέρου- τη συμπλήρωση ενός ακόμα έτους παρουσίας μου στη γη (πωωωω!).<br />Στον κόσμο ήρθα 13 του μήνα, για φέτος ημέρα Κυριακή, αλλά εξαιτίας ανυπέρβλητων παραγόντων ο εορτασμός μετετέθει για την Παρασκευή...<br />Η κατάληξη ήταν να ακούσω 150 χρόνια πολλά την Παρασκευή ("παιδιά δεν είναι σήμερα,αλλά ευχαριστώ!"), μερικά ακόμα το Σάββατο από αυτούς που παρέκλιναν για λίγο και από τους καλούς φίλους που στις 12 το βράδυ όταν ξημέρωνε κυριακή με ξύπνησαν εν ώρα eurovision -τόσο χώμα ήμουν- με σαμπάνιες για το τραγουδάκι και τέλος τα τελευταία χρόνια πολλά την Κυριακή, από τους...συντηρητικούς και συνεπείς!<br />Σήμερα, οι συνάδελφοί μου με ασπάζονται για χρόνια πολλά! Αύριο Τρίτη, θα μου κακοφανεί αν κανείς δεν μου ευχηθεί! αλήθεια!<br />Άκουσα την ευχή τόσες φορές κι όμως δεν υπήρξε χρόνος να σκεφτώ ότι μεγάλωσα. Μόνο τώρα, νυσταγμένο πρωινό Δευτέρας μετά από ένα ακόμα "εορταστικό" ξενύχτι, είμαι σε θέση να κάνω έναν απολογισμό...<br />και απόφάσισα. </div><div>Χρόνια πολλά, ε;<br />Δεν θα σταθώ στα πολλά-υπερφύαλα θα τα σνομπάρω. Θα σταθώ στα καλά. Θα σταθώ στα ευτυχισμένα. Μακάρι του χρόνου τέτοια εποχή, να με βρούν τα 23 όσο ευτυχισμένη είμαι σήμερα, μαζί με ανθρώπους που αγαπάω και στους οποίους χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα όσα έκαναν για μένα όλες αυτές τις μέρες! Κι αν έκανα μια ευχή όταν φυσούσα τα κεράκια ήταν να κρατήσει η γλυκιά γεύση των τελευταίων 24ώρων μέχρι του χρόνου το Μάιο! Τουρτίτσα κανείς;<br />Χρόνια μου πολλά</div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-2544539389351695353?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-55581249767837453482007-05-09T10:06:00.000+03:002008-11-13T11:31:38.579+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RkJO6KDFM6I/AAAAAAAAAFk/NMvRmDO97F4/s1600-h/monaxo+vaso1+062.JPG"></a>ένα μήνα μετά το τελευταίο post..ακόμα ταξιδεύω! <div><br /><div>τελευταίος προορισμός το "τακτοποιημένο" Μόναχο<br />Dennis, λες να καταλήξω ταξιδιωτικός ρεπόρτερ? Ένα βιογραφικούλι για το Icons κ. Δούση;<br />Τι δουλειά έχει τελοσπάντων ένα τσούρμο ασυμμάζευτων φοιτητών στην ήσυχη βαυαρική πρωτεύσουσα;<br />Σίγουρα δεν αναζητούσαμε το Μόναχο του Λουδοβίκου, του Μαξιμιλιανού, των δυναστειών της Σαβοϊας. Δεν μπορώ να πω πως γνωρίσμε το Μόναχου του Λευκού Ρόδου του Χιτλερ -τεχνιέντως αποφύγαμε την επίσκεψη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου, δεν μας φανερώθηκε το Μόναχο του Θεάτρου και των Τέχνών, της Όπερας και των φιλοσόφων. Το Μόναχο του Βάγκνερ, του Στράους δεν το είδαμε ποτέ.<br /><br />Είδαμε όμως το Μόναχο των Ηofbrauhaus και Paulaner, εκεί όπου η μπύρα έρρεε άφθονη και συνδυαζόταν υπέροχα με τα "μεγάλα βαυαρικά κουλούρια" τα μεσημέρια στα beergarden. Ψάξαμε το Μόναχο by night (door nacht μήπως;) όταν οι Γερμανοί αφήνουν πίσω τα σκληρά ωράρια εργασίας της Siemens, της BMW, της Allianz. Με μισόλιτρο ποτήρι weissbier ανά χείρας, το συντηρητικό προφίλ τους προδίδουν τα αναψοκκινισμένα μάγουλα. Γυρίσαμε την πόλη απ'άκρη σ' άκρη στη σέλα νοικιασμένων ποδηλάτων για να χαζέψουμε τα αμέτρητα πάρκα, να ξαπλώσουμε σε κάθε εκτάριο γκαζόν, να στηθούμε για φωτογραφία σε κάθε γέφυρα του Ίζαρ. Στριφογυρίσαμε στην Marienplatz, τη διασημότερη πλατεία τόσες φορές ώστε να χάσω τον προσανατολισμό μου (δε θέλω σχόλια!). Περπατήσαμε την Theressien Straβe πάνω κάτω μετρώντας τόσα χλμ που πλέον φαντάζει οικεία όσο η Ερμού. Κεράσαμε και μεθύσαμε με ούζο τους Ευρωπαίους Ερασμίτες (~o,η φοιτητής αλλοδαπής συμμετέχων στο πρόγραμμα Erasmus-Η ορθότητα του όρου ελέγχεται, κι ας επιμένουν ορισμένοι!) . Απαρνηθήκαμε τα γερμανικά strudel για τα sandwitch μοτσαρέλας και τον γερμανικό καφέ για τα αμερικανόφερτα starbucks. Τραβήξαμε gigabyte φωτογραφιών που δεν απεικονίζουν ούτε μισό μνημείο παρά μόνο (χαζο)χαρούμενα πρόσωπα! Σνομπάραμε τις προθήκες των τεχνουργημάτων του Deutches Museum για το παγκάκι της ψυχανάλυσης.Σταματήσαμε να ψωνίζουμε -και να αλλάζουμε τα αγορασμένα μην σου πω!- μόνο όταν η ταμείας ανακοίνωνε κατάκοπη σε σπαστά αγγλικά "i'm sorry we 're closed", για να σπαταλήσουμε τελικά στο γερμανικό έδαφος και το τελευταίο cent των πορτοφολιών μας, σε μπαλίτσες της Bayern και σοκολάτες, λίγα λεπτά πριν την απογείωση...</div><br /><br /><div>Danke Δ. για όλα!</div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RkJOBqDFM5I/AAAAAAAAAFc/hZ2X0BzSd0A/s1600-h/monaxo+vaso1+062.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5062694721491907474" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RkJOBqDFM5I/AAAAAAAAAFc/hZ2X0BzSd0A/s320/monaxo+vaso1+062.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><br /><br /><div>Υ.Γ. (κλασικόν): δεν τολμώ να βάλω soundtrack το καθ'όλα γερμανικό vas vas!ναι ντε, ο Παρασκευάς που συνόδευε τις περιπλανίσεις μας στο U-ban! </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-5558124976783745348?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-85073853599600757102007-04-10T01:06:00.000+03:002008-11-13T11:31:38.991+02:00Ταξιδεύω. Με τη Σαντορίνη στις αποσκευές, αλλά και στις οθόνες του Blue Star. Ένα ναυάγιο και μια παρολίγον τραγωδία έκαναν τη Σαντορίνη πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων και τους δημοσιογράφους στο νησί περισσότερους από τους τουρίστες.<br />Έξι ώρες μετά τον απόπλου χαζεύω..(Ναι, έχω λαπτοπ μαζί. Ποιός δεν ξέρει οτι είμαι computer freak, να κερδίσει μια τοστιέρα που λέει και μια φίλη!). Στο σαλόνι της πρώτης θέσης -μια ευγενική προσφορά του μπαμπά- τα γύρω τραπέζια έχουν γεμίσει μετά και την Πάρο. Μακράν το καλύτερο..θέαμα βρίσκεται στα αριστερά μου.<br /><br />Η νέα πυρηνική οικογένεια<br />Η μαμά. Γύρω στα πενήντα μάλλον, παχουλή σίγουρα. Έριξε στο λαιμό της κάτι πρόχειρο από το...Λαλαούνη για το ταξίδι, αλλά στη βιασύνη της δεν παρέλειψε να συνδυάσει χαριτωμένα τη μαύρη μπλούζα με καφέ παλτό και τσάντα. Μπροστά της έχει απλώσει τον περιοδικό τύπο του μήνα Απριλίου, από το Hello ως το Celebrity. Εδώ και ώρα έχει ξαπλώσει αναπαυτικά απλώνοντας τις -χωρίς τις καλόγουστες μπότες πια- πατούσες της πάνω -ναι πάνω- στον τοίχο. Τελευταία άκουσα τη φωνή της όταν απευθύνθηκε πριν λίγο στον υιό,<br />απορώντας για το ποιά είναι τελοσπάντων αυτή η 'Μπιγιονσσσέ'...<br />Ο υιός. Η μαμά τον φωνάζει ΄μπέιμπι΄. Εμφανίστηκε μια ώρα μετά την αναχώριση από το λιμάνι της Πάρου. Κρατούσε τον διεθνή τύπο του Απριλίου στο αριστερό χέρι -μάλλον επειδή τον εγχώριο τον είχε ήδη έξαντλήσει η μαμά του- και ένα παραφορτωμένο δίσκο από τα Goodys στο δεξί. Όχι πάνω από δεκαοκτώ, με κοντό ξυρισμένο μαλλί και γένια τύπου όταν_ο_Τζάστιν_Τίμπερλέικ_συνάντησε_το_Γιώργο_Χρήστου. Στο αυτί του ένα σκουλαρίκι με διαμάντι σε μέγεθος νομίσματος του ευρώ, στη μύτη του ένα ακόμα -σημαντικά μικρότερο- διαμαντάκι. Στο χέρι του ένα ρολόι που το καντράν στόλιζαν μερικές δεκάδες από τα αυτά τα ίδια 'σημαντικά μικρότερα' διαμαντάκια, εκτυφλωτικά σε βαθμό που χρειάστηκα τα ρέιμπαν γυαλιά μου για την απευθείας έκθεση σ'αυτό για χάρη της περιγραφής. Ξαπλώθηκε, αρχικά στην καρέκλα, για να ανακοινώσει στους συνταξιδιώτες -πιστεύω σ' αυτούς απευθυνόταν, κρίνοντας από την ένταση της φωνής του- πως δεν θα φάει πολύ γιατί αύριο έχει φωτογράφιση. Έφαγε 2 μπέργκερ και ένα κλαμπ σάντουιτς και ήπιε μισό λίτρο κοκακόλα. Ευτυχώς που είχε φωτογράφιση, γιατί διαφορετικά εκτός απο περιοδικά θα μας άφηνε και χωρίς φαγητό.<br />''Ασε το παιδί να κοιμηθεί, αύριο έχει φωτογράφιση", πρόσταξε η μαμά στον μπαμπά που έκανε το λάθος να αναρωτηθεί φωναχτά εάν είναι ταινία ή σήριαλ αυτό που προβάλλει η τηλεόραση.<br />Ο μπαμπάς. Μια λεπτή φιγούρα με ψαρά μαλλιά και γυαλάκια, πουκάμισο burberry και κοτλέ παντελόνι. Ευγενική φυσιογνωμία. Κοιτάζει τη μαμά μέσα από τα γυαλιά του με τα κουρασμένα -στοίχημα, όχι από το ταξίδι- μάτια του, όλο απόγνωση. Ψελίζει ένα 'καλά' και επιστρέφει στην εφημερίδα του.<br />Ο υιός δεν ξύπνησε, ο μπαμπάς δεν ξαναμίλησε, η μαμά δεν ξεκόλλησε από τα περιοδικά μέχρι τον Πειραιά και εγώ δεν σταμάτησα να διερωτόμαι ποιός είναι τελοσπάντων το Θείο Βρέφος σ'αυτό το πλοίο!<br /><br />Το κείμενο δημοσιεύεται πλέον από το σπίτι μου. Το internet του πλοίου χτυπήθηκε λίγα λεπτά μετά από βλάβη-σκέτη καταστροφή είμαι. 'Χάσαμε το δορυφόρο', με πληροφόρησε ο Λογιστής, 'δεν βγάζει ο σέρβερ (!) κωδικούς πρόσβασης' απολογήθηκε ο αξιωματικός στη Ρεσεψιόν.<br />Μιάμιση ώρα μετά την άφιξη στο λιμάνι ταξί-δεψα στην Αθήνα, αυτή τη φορά. Ο ευγενικός κύριος ταξιτζής που μας ρώτησε όλο ενδιαφέρον που πάμε ένα βήμα μετά την αποβίβαση από το πλοίο μας προσέφερε μια αξέχαστη διαδρομή με δύο ενδιάμεσους σταθμούς και αρκετούς κύκλους σε περιοχές που έκρινε ως γειτονικές και 'στο δρόμο μας' για να εισπράξει τελικά διπλή ταρίφα, δώρο χριστουγέννων...εε...Πάσχα (μα αυτό δεν πέρασε;), έξοδα λιμανιού, έξοδα αποσκευών και τελικώς (άνευ αποδείξεως) ποσό ίσο με τη μισή αξία του εισιτηρίου του πλοίου. Α' Θέσης παρακαλώ.<br /><br />Καλώς σας βρήκα. Χριστός ανέστη -λένε!<br /><br />...και επειδή γενικά δεν έχω το Θεό μου (!) στη φωτό inverted παραθέτω ένα στιγμιότυπο μιας παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή περιστατικά που περιγράφονται παραπάνω είναι συμπτωματική και ουδεμία ευθύνη φέρουμε.<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RhrEFpgfvaI/AAAAAAAAAFU/RAFdkox1yo8/s1600-h/plio2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051565533369974178" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RhrEFpgfvaI/AAAAAAAAAFU/RAFdkox1yo8/s320/plio2.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-8507385359960075710?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-67576490392954375422007-04-05T23:22:00.000+03:002008-11-13T11:31:39.105+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RhVbX5gfvYI/AAAAAAAAAFE/Y92eCT5NacM/s1600-h/%CF%80%CE%BB%CE%BF%CE%B9%CE%BF.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RhVbX5gfvYI/AAAAAAAAAFE/Y92eCT5NacM/s320/%CF%80%CE%BB%CE%BF%CE%B9%CE%BF.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050043023298116994" /></a><br /><br />Starlight-Muse<br /><br />Far away<br />This ship is taking me far away<br />Far away from the memories<br />Of the people who care if I live or die<br /><br />Starlight<br />I will be chasing the starlight<br />Until the end of my life<br />I don’t know if it’s worth it anymore<br /><br />Hold you in my arms<br />I just wanted to hold<br />You in my arms<br /><br />My life<br />You electrify my life<br />Let’s conspire to re-ignite<br />All the souls that would die just to feel alive<br /><br />But I’ll never let you go<br />If you promised not to fade away<br />Never fade away<br /><br />Our hopes and expectations<br />Black holes and revelations<br />Our hopes and expectations<br />Black holes and revelations<br /><br /><br />...καλό ταξίδι σε όλους όσους θα ταξιδεύψουν.Το δικό μου πλοίο φεύγει σε λίγες ώρες. Καλο ταξίδι και σε όσους θα ταξιδέψουν με τα...εναέρια μέσα μεταφοράς στο άμεσο μέλλον ;) !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-6757649039295437542?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-14856238995043676532007-04-01T15:56:00.000+03:002008-11-13T11:31:39.210+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rg-tnN20d5I/AAAAAAAAAE8/jRziDLvDzHU/s1600-h/hell.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048444596551710610" style="cursor: pointer;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rg-tnN20d5I/AAAAAAAAAE8/jRziDLvDzHU/s320/hell.jpg" border="0" /></a><br /><br /><p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-size:14;" >Δεν νηστεύω, δεν πηγαίνω στην εκκλησία, δεν κάνω την προσευχή μου το βράδυ. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-size:14;" >Σήμερα, Κυριακή των Βαϊων φαίνεται πως ο ερχομός της Μεγάλης Βδομάδας ξύπνησε μέσα μου το από χρόνια κοιμισμένο αίσθημα θρησκευτικής και πνευματικής αναζήτησης. Στο </span><span style="line-height: 115%;font-size:14;" lang="EN-US" >Mega</span><span style="line-height: 115%;font-size:14;" > μια μοναχή εκμυστηρεύεται στους Πρωταγωνιστές πώς αφιέρωσε τη ζωή της στο Θεό. Πώς δεν της λείπουν τα εγκόσμια, πόσο πλήρης νιώθει, πώς αντιστέκεται στους πειρασμούς. Γελάω ειρωνικά, υπερφίαλα. Γελάω, με πράγματα που προφανώς δεν κατέχω-σε πρόλαβα! Ένας φίλος ταξιδεύει στο Άγιο Όρος, ίσως αυτός βίωσε την επαφή με το θείο, θα περιμένω και μια τρίτη γνώμη…. Ώς τότε θα αναρωτιέμαι για αυτήν.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-size:14;" ><span style="font-size:0;"></span>Τι γνώρισε από τη ζωή; Έζησε, αν δεν ονειρεύτηκε χαζεύοντας την πανσέληνο κουλουριασμένη σε μια απέραντη αγκαλία; Αν δεν έπεσε στο βαθύτερο ύπνο μεθυσμένη από γλυκό κρασί δίπλα σ’ ένα τζάκι ένα κρύο βράδυ του χειμώνα; Αν δεν βούτηξε στο απέραντο γαλάζιο από το βαρκάκι που κάνει το γύρο του νησιού με μάγουλα και μύτη τσουρουφλισμένα από τον ήλιο και τις αισθήσεις παραδομένες στην γεύση της αρμύρας, την μυρωδιά του αντηλιακού, το άγγιγμα της άμμου...<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-size:14;" >Εδώ και μιας παράγραφο προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου αυτά που αγαπάω περισσότερο στη ζωή, αυτά που σαν φίλμ θα θελα να περάσουν μπροστά από τα μάτια μου όταν θα βλέπω τη σφαίρα να αφήνει το όπλο με κατεύθυνση το κεφάλι μου, όταν παγιδευμένη σε <span style="font-size:0;"></span>ένα αυτοκίνητο πέφτω από ψηλά στη θάλασσα... όταν εν πάσει περιπτώσει αντικρύσω...χολλυγουντιανά το τέλος! Το </span><span style="line-height: 115%;font-size:14;" lang="EN-US" >soundtrack</span><span style="line-height: 115%;font-size:14;" lang="EN-US" > </span><span style="line-height: 115%;font-size:14;" >το χω βρεί...<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-size:14;" lang="EN-US" >No, rien de rien..Je ne regrette rien <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-size:14;" >Ήταν πιο εύκολο απ’ ότι πίστευα, μου πήρε μόνο δυόμιση ώρες σε μια σκοτεινή αίθουσα και κόστισε μόλις 7.50 ευρώ. Η </span><span style="line-height: 115%;font-size:14;" lang="EN-US" >Edith</span><span style="line-height: 115%;font-size:14;" lang="EN-US" > </span><span style="line-height: 115%;font-size:14;" lang="EN-US" >Piaf</span><span style="line-height: 115%;font-size:14;" lang="EN-US" > </span><span style="line-height: 115%;font-size:14;" >χαμογελά πονηρά.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-size:14;" >Επίσης πονηρά μου χαμογελούν εδώ και ώρες το σωστό και το λάθος.<span style="font-size:0;"> </span>Ειδικά το λάθος μου κλείνει το μάτι τόσο γοητευτικά που είναι πάνω από τις δυνάμεις μου να αρνηθώ, και να... (μην) μετανιώσω. Άλλωστε, μέχρι το Μ.Σάββατο έχω χρόνο για μετάνοιες...Για την ώρα θα παραδοθώ στις αμαρτίες και θα σκεφτώ σοβάρα τη μετονομασία του </span><span style="line-height: 115%;font-size:14;" lang="EN-US" >blog</span><span style="line-height: 115%;font-size:14;" lang="EN-US" > </span><span style="line-height: 115%;font-size:14;" >σε "Βλάσφημο" Βρέφος-αν η Εκκλησία δεν με αναγκάσει να βάλω λουκέτο ως τότε!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-size:14;" >Αμήν</span></p><p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-size:14;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:7;"></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:7;">ααα..και να μην ξεχάσω:</span></p><p class="MsoNormal"><em>Ιδού τι λέει ο τρελός: «Η συναναστροφή με τους ανθρώπους χαλάει τον χαρακτήρα, ιδιαίτερα όταν δεν έχει κανείς χαρακτήρα». Friedrich Nitzsche, «Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα»</em></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:7;">Σημ:"Εκεί,εκεί στην κόλαση", παραπέμπουν οι Ab Οvo σε μιαν ανατρεπτικά προκλητική παράσταση διαβολεμένου...χιούμορ.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-1485623899504367653?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-65538543004304809242007-03-26T15:32:00.000+03:002008-11-13T11:31:39.437+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rgg6ZemD59I/AAAAAAAAAEw/RmySSmTs3yg/s1600-h/98213611_3241853c63.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5046347591852484562" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rgg6ZemD59I/AAAAAAAAAEw/RmySSmTs3yg/s320/98213611_3241853c63.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Πώς τα φέρνει η ζωή και συμβαίνει να απομακρυνόμαστε από άτομα που κατά διαστήματα μικρά ή μεγάλα έχουμε μοιραστεί πολλά. Απομακρυνόμαστε θελημένα ή αθέλητα. Χωρίζουμε, χανόμαστε, μετακομίζουμε, αλλάζουμε και τελικά χάνουμε επαφή...Όταν όμως τύχει μετά από καιρό και ξαναβρεθούμε, λίγο αφού έχει σπάσει ο πάγος, όταν πια η έκπληξη έχει δώσει τη θέση της στην αμηχανία, αυτή με τη σειρά της στην οικειότητα, φαίνεται σαν να μην πέρασε μια μέρα...<br /></div><br /><br /><div>Comfortably numb<br />Δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι αυτό είχαν στο μυαλό τους οι Pink Floyd. Για μένα αυτός ο στίχος δηλώνει -σήμερα- ένα μούδιασμα γλυκό, αυτό του γνώριμου κ όμως για τόσο καιρό ξένου...<br /><br />Ήμουν μικρή, κατασκηνώτρια στα χρόνια του Δημοτικού. Αρχές Αυγούστου αποχαιρετούσα τις καλοκαιρινές φιλίες με την υπόσχεση να κρατήσουμε επαφή, να ανταλλάσουμε γράμματα το χειμώνα -που email τότε...Χριστέ μου! γέρασα! - για να ανταμώσουμε τελικά τον επόμενο Ιούλη. Οι πρώτες ώρες της ...επανασύνδεσης κάθε χρονιά ήταν γεμάτες αμηχανία, άβολες. Έψαχνα το ρολόι μου, ανακάτευα τη βαλίτσα μου, τακτοποιούσα δήθεν. Σε λίγο, θα έδειχνα το καινούργιο tetris, θα μου δείχνε τα βιβλία που κουβάλησε και θα μασταν και πάλι καλύτερες φίλες! Σαν να είχε παγώσει ο χρόνος, όλες οι κουβέντες θα συνέχιζαν από εκεί που τις είχαμε αφήσει...Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, ή ορθότερα της κατασκηνωτικής περιόδου, να μας χωρίσει.<br /><br />Πρέπει να μουν πάλι στη ίδια πάνω κάτω ηλικία, ίσως και λίγο μικρότερη όταν βίωνα το ίδιο...μούδιασμα στις οικογενειακές επισκέψεις. Ήταν τότε που οι γονείς μάς έπαιρναν παραμάσχαλα, αφού πρώτα μας έντυναν και μας στόλιζαν για να επισκεφτούμε οικογενειακούς φίλους ή ακόμα χειρότερα..συγγενείς. Όλοι τους είχαν παιδιά στην ηλικία μας, ή σχεδόν στην ηλικία μας. Όσο οι γονείς μας εκπλήρωναν τις κοινωνικές τους υποχρεώσεις, εμείς τα παιδιά μοιραζόμασταν παιχνίδια, επιδεικνύαμε τα καινούργια μας αποκτήματα, μαλώναμε, κυνηγιόμασταν και γυρίζαμε τελικά αναμαλλιασμένα, με γρατζουνισμένα γόνατα και έχοντας πάντα χάσει κάποια στοιχεία της...εξάρτυσης που μας είχαν φορέσει- για μένα πρώτη απώλεια θα ήταν το κοκαλάκι στα μαλλιά. Όταν έφτανε η ώρα της αποχώρισης από το φιλικό σπίτι πόσο στενοχωριόμασταν, γκρινιάζαμε, μπορεί και να κλαίγαμε, και ανανεώναμε το ραντεβού μας με τις...σκανταλιές για την επόμενη συνάντηση των γονιών μας! Και θα 'ταν τότε, όταν θα ξαναβρισκόμασταν μετά από μήνες, εκείνα τα πρώτα λεπτά που θα 'νιωθα το...μούδιασμα της αμηχανίας και ταυτόχρονα οικειότητας.<br /><br />Σήμερα συνομίλησα με ένα...φίλο μετά από καιρό. Ήταν περίεργα. Η επιφυλακτικότητα, η προσποιητή άνεση μετατράπηκαν πολύ γρήγορα σε αυτό το μούδιασμα που προσπαθούσα μάταια να του περιγράψω. Οι κουβέντες κυλούσαν εκνευριστικά αβίαστα, τρομακτικά άνετα. Κάποτε του έλεγα, "can you read my mind?" Ελπίζω πλέον απλά να διαβάζει αυτές τις γραμμές μήπως και καταλάβει τι εννοούσα τελοσπάντων, γιατί τη σκέψη μου τουλάχιστον έχει σταματήσει να διαβάζει!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-6553854300430480924?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-23222890677341144822007-03-23T20:39:00.000+02:002008-11-13T11:31:39.531+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RgQrkemD57I/AAAAAAAAAEg/WlOThyNcAxk/s1600-h/ptoseis.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045205388249786290" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RgQrkemD57I/AAAAAAAAAEg/WlOThyNcAxk/s320/ptoseis.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />...ή όταν σε αναγκάζουν να δείς με..άλλο μάτι!<br /><br /><br />Ιστορία No1<br />Το κινητό: ΠΤΩΣΕΙΣ<br />Το κινητό μου είναι περίπτωση.Κάποτε άλλαζα συσκευές κάθε τρεις μήνες, μέχρι που ήρθε αυτό. Πάνε δυο χρόνια που μπήκε στη ζωή μου.Έκανε τα πάντα για μένα. Τραβούσε βίντεο,έπαιζε τα αγαπημένα μου mp3,μου θύμιζε τις υποχρεώσεις μου.Έκανε μέχρι τους δυαδικούς δεκαδικούς, τους δύσκολους αλγορίθμους σκονάκια,τις συναρτήσεις γραφικές παραστάσεις. Κι εγώ,το εμπιστευόμουν τυφλά,με τη ζωή μου. Με τον αριθμό του νεαρού στο μπαράκι που θα ήταν αδύνατο να ξαναβρώ, με τις φωτογραφίες από την παραλία του Σαρακίνικου που θα κάνω χρόνια να ξαναπερπατήσω, με τα μεθυσμένα μηνύματα που είχα ανταλλάξει μια Αυγουστιάτικη νύχτα στο νησί. Ένα log της ζωής μου σε 400 MHz και 512 ΜΒ. Πάει μια βδομάδα από το βράδυ του Σαββάτου που αποφάσισε να διαγράψει τους τελευταίους μήνες της ζωής μου.Είχα δεθεί μαζί του, κι αυτό με ταινία για να συγκρατείται το καπάκι της μπαταρία που από τις πτώσεις είχε αρχίζει να εμφανίζει τάσεις φυγής. Μια μοιραία πτώση και έχασε τα πάντα από τη μνήμη του: 3500 μηνύματα -τα εισερχόμενα από το τελευταίο reset το Μάιο,όλες τις επαφές του καταλόγου,όλα τα ραντεβού. Ένα τεράστιο Χ. Δεν είναι η πρώτη φορά, το κινητό με προσωπικότητα είχε ξαναχτυπήσει πριν 9 μήνες διαγράφοντας το παρελθόν μου και βυθίζοντάς με στη λήθη, συπτωματικά αμέσως μετά από ένα τεράστιο χωρισμό, που έκλεινε ουσιαστικά ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου. Για μια στιγμή σκέφτηκα να θρηνήσω τα χαμένα Μbyte και να κλάψω τη...μνήμη του! Καθώς προσπαθούσε να φέρω στο μυαλό μου τα μηνύματα των τελευταίων μηνών που τόσα σήμαιναν, ξαφνικά δεν ένιωθα θλίψη, αλλά ανακούφιση. Erase and rewind, θα διάβαζα την επόμενη στο messenger, δίπλα στο όνομα ενός...φίλου, χωρίς να έχει ιδέα. ΣυμΠΤΩΣΗ. A clean start. Δεν είναι τόσο άσχημη η ζωή με λευκό ποινικό μητρώο!<br /><br /><br /><br />Ιστορία No2<br />Οι φακοί:ΕπιΠΤΩΣΕΙΣ<br />Φοράω φακούς επαφής εδώ και 8 περίπου χρόνια. Δεν είχα πάθει ποτέ την καμία μόλυνση,σπάνια ένωθα την παραμικρή ενόχληση. Χρόνια ολόκληρα περνούσαν 24ωρα χωρίς να τους βγάλω. Κοιμόμουν τις νύχτες με τους φακούς,φορούσα τους φακούς αφού είχα βαφτεί,μέχρι και στη θήκη με νερό αντί για το ειδικό υγρό τους είχα κάποτε εγκαταλείψει.Μου χάριζαν την αίσθηση της τέλειας όρασης τα πρωινά που άνοιγα τα μάτια μου και έβλεπα άψογα χωρίς γυαλιά και πάντα ξεχνούσα οτι βρίσκονταν εκεί. Όλες οι δύσκολες ιστορίες με τα πρησμένα απο επιπεφυκίτιδα μάτια, τα κολλήρια, τις εγχειρίσεις laser δεν με αφορούσαν.Οι δικοί μου φακοί ήταν μια ευκολία δεδομένη και ρουτίνα απαρατήρητη.<br />Η καλή μου φίλη στο Παρίσι είχε λυσάξει: "Τίιιιι? Με τους φακούς θα κοιμηθείς? Βγάλτους παιδί μου θα πάθεις τίποτα!", φώναζε καθώς εγώ γυρνούσα πλευρό για να μην την ακούω! Παρασκευή βράδυ στο θέατρο. Έκλαιγα κυριολεκτικά από τα γέλια και η αδιάβροχη κατά τ' άλλα μάσκαρα υποψιάζομαι ότι κύλαγε στο μάγουλό μου. Σπεύδω στην τουαλέτα να σκουπίσω τα μάτια μου και να αφαιρέσω και ξανατοποθετήσω τον αριστερό φακό. Αυτή τη φορά δεν έλεγε να βολευτεί με τίποτα στο μάτι μου. Την ίδια ώρα ένα άλλο μάτι, αυτό της φίλης μου με κάρφωνε: "Πόσες μέρες τους φοράς;Ναι,κάνε βλακείες και θα σε δω μετά που θα γυρνάς με τα γυαλιά για μήνες!".Γυαλιά; Που τα θυμήθηκε αυτά. Μήνες είχα να τα δω αλήθεια.Ένας μεταλλικός σκελετός με φακούς χωρίς περίγραμμα.Άχρωμος και άοσμος, που δε φορούσα ούτε για να πάω μέχρι το περίπτερο. Παπαπάααα.Το επόμενο πρωί με μόλις δυο ώρες ύπνο σηκώθηκα τρέχοντας για τη δουλειά,είχα ήδη αργήσει 20' και το κεφάλι μου γύριζε από τα χθεσινοβραδυνά σφηνάκια. Δύο ώρες και μιάμιση κούπα καφέ αργότερα, με ένα διάχυτο πόνο το στομάχι μου μου υπενθύμιζε πως εδώ και ώρες δεν είχε δεχτεί τίποτα άλλο παρά ανεξέλεγχτες ποσότητες οινοπνεύματος. Λίγα βήματα μετά την έξοδο του κτιρίου συνειδητοποίησα ότι το αριστερό μου μάτι απλά...δεν βλέπει παρά μια θολούρα. Ήταν γεγονός, οι φακοί είχαν πάρει την εκδίκησή τους και εγώ το δρόμο για το εφημερεύον Οφθαλμολογικό αναζητώντας στην τσάντα μου τον ξεχασμένο σκελετό γυαλιών...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-2322289067734114482?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-75033674715732377082007-03-22T00:37:00.000+02:002007-04-04T21:30:13.416+03:00...στα αναπάντεχα<br />...στα ωραία αναπάντεχα<br />...στις παρεξηγήσεις<br />....στις αποκαλύψεις<br />...στην αλήθεια<br />...στους φίλους<br /><br />1+2 ώρες ύπνου, 4 καφέδες, 3 depon, 2 ευχαριστώ, 2 συγγνώμες-καμία εκ των οποίων δεν θυμάμαι να έιπα!- και αρκετά...παραλειπόμενα (σούτ!) είναι ο απολογισμός της μέρας που έφυγε. Ήσυχα τελικά, με ένα βίντεο...:)<br /><br /><br /><object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/FINiH1XyleM"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/FINiH1XyleM" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-7503367471573237708?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-18403221527859281302007-03-16T02:12:00.000+02:002008-11-13T11:31:39.733+02:00Σάββατο βράδυ στη Μονμάρτη, καθισμένοι στα σκαλιά μπροστά από το Sacre Coeur αγναντεύουμε το Παρίσι που απλώνεται στα πόδια μας. Μια παρέα βραζιλιάνοι επιμένουν να τους κεράσουμε Beaujolais από το μπουκάλι κρασί που κρατάμε. Μια ώρα μετά, σκουπίζω τη σοκολάτα στο πρόσωπό μου πασχίζοντας να κουμαντάρω την τεράστια κρέπα από το κιόσκι μπροστά από το Μουλεν Ρουζ. Mεσάνυχτα και βάλε, η δροσιά στο Παρίσι σηκώνει κασκόλ, καθώς βολτάρουμε αναζητώντας το καφέ της Αμελί. Είναι μόλις το πρώτο μας βράδυ, και τα ποτήρια της μπύρας τσουγκρίζουν στο καλωσήρθαμε.<br /><br />Με κρουασάν στο χέρι το επόμενο πρωί, καθισμένοι στους κήπους του Λουξεμβούργου δε χορταίνουμε φωτογραφίες-εγώ δηλαδή! Οι παριζιάνοι έχουν ξεχυθεί με τα καλάθια του πικνικ παραμάσχαλα και χαίρονται την ανεμελιά της Κυριακής. Πόσο αθώο μου φάνηκε και υγιές όταν έφερα στο μυαλό μου την εικόνα των γεμάτων trendy cafe στη Γλυφάδα, την ίδια ώρα. Φραπές,γυαλιά και τσιγάρο, άντε κ εφημερίδα. Πασαρέλα και ύφος μπλαζέ, βλέμμα κρυμμένο πίσω από γυαλί πιλότου....Αχ,Ελλάδα! Όμως έιμαστε στο Παρίσι και ανηφορίζουμε στο Πάνθεον, χαζεύουμε τη Σορβόνη, προσπερνάμε το Saint Germain, διακρίνουμε την Notre Dame στο βάθος καθώς τραβάμε φωτογραφίες στις γέφυρες του Σικουάνα, του Seine των γάλλων. Χαζογελάμε στο φολκλόρ Quartier Latin των Sandwicherie και της Μικρής Ιταλίας. Είμαστε στο Beaubour, Centre George Pompidou: ιδιόμορφη αρχιτεκτονική, μοντέρνα τέχνη, design, ο Vincent Cassel, η θέα της πόλης από ψηλά και ένας υπαίθριος entertainer αρκούν για να μην το ξεχάσω! Κατάκοπες, αρνούμαστε τα falafels στα όρθια στο σοφιστικέ Μαρέ για να καταλήξουμε για φαστ φούντ στην πολυτραγουδισμένη Βαστίλη. Φαγώθκε η φιλενάδα, και στηθήκαμε για ένα τραπέζι στο διάσημο Marriage Frere στην rue de Bourg-Tibourg -λες θα το ξέχναγα;- μόλις μισή ώρα πριν κλείσει. Βραδάκι Κυριακής, επωφελούμαστε από τη happy hour ενός γωνιακού καφέ για να διαπιστώσουμε μισή ώρα μετά ότι πρόκειται για...γκέι μπάρ! Τα πονηρά γελάκια δίνουν και πέρνουν καθώς το ντάικιρι αδειάζει στα ποτήρια. Ο δρόμος της επιστροφής περνά από τον Πύργο του Άιφελ. Όι τόνοι σίδηρου φωτισμένοι τόσο, μα τόσο μεγαλόπρεπα προκαλούν δέος αλλά ξυπνούν τον τουρίστα μέσα μας! Φλας και πόζες στο κλασικότερο σύμβολο του Παρισίου...<br /><br />Δευτέρα πρωί ξημερώνει ο πιο ολόλαμπρος ήλιος, μόλις στις 11-μη γελάς,είναι πρωτοφανές για τα δεδομένα μας- είμαστε στο μετρό με κατεύθυνση την Όπερα του Παρισίου με τη ελπίδα το ...φάντασμα να είναι εκεί για να μας καλημερίσει. Το μάτι μας πιάνει το πράσινο λόγκο των starbucks και είναι θέμα λεπτών πρωτού ενδώσουμε στον Αμερικανικό πειρασμό και στογγυλοκαθίσουμε στους καναπέδες με late ανά χείρας. Ποτέ ο καφές δεν ήταν γευστικότερος, τα starbucks πιο γαλλικά και η ζωή ωραιότερη! Γαργαλιστικές σκέψεις προϊόντα καταναλωτικής μανίας οδηγούν τα βήγματά μας στη γκαλερί Λαφαγιέτ- όχι δεν είναι γκαλερί τέχνης, αλλά...ναός μόδας! Μαγαζιών συνέχεια στα Ηλίσια Πεδία με φόντο -των φωτό- την Αψίδα του Θριάμβου αν και ομολογώ ότι για μια στιγμή μου πέρασε η σκέψη να απαθανατίσω τον ευατό μου μπροστά από το έταιρο κλασικό σύμβολο της Γαλλίας, το μέγαρο Louis Vuiton. Η κλασική παιδεία μας επιτάσσει πέρασμα από το Λούβρο για ένα εν τροχάδι glimpse της Μόνα Λίζα και των all time famous ελληνικών αρχαιοτήτων-τι έπαθα πάλι με τα αγγλικά το αμερικανάκι! Ο ήλιος δύει, χαρίζοντας τα ωραιότερα χρώματα στο Τροκαντερό. Τα κουρασμένα πόδια δεν έχουν παρά να υπακούσουν στο νου που διατάζει περπάτημα ως το Σαν Ζερμαιν, τη λεωφόρο των cafe Des mageaux, cafe de Flor. άλλωτε στέκια των διασημότερων διανοούμεων, συγγραφέων και καλλιτεχνών. Δυσκολέυομαι να φανταστώ τον Όσκαρ Ουάλντ να συνομιλεί με τον Βικτώρ Ουγκό στην ίδια θέση που ο Γιαπωνέζος τουρίστας απλώνει το σωρό από σακούλες. Το μετρό μας βγάζει στο σταθμό του Λε Αλ. Διστάζουμε για μια στιγμή μπροστά στους νυχτερινούς θαμώνες της πλατείας που μας περιεργάζονται, αλλά προχωρούμε ακάθεκτοι προς το ρεστοράν Louchebeme, για δείπνο με εγγυημένη επιλογή το κρέας και το κρασί Chardonnay. Οι bonviveurs έχοντας απολαύσει τη γαλλική κουζίνα δηλώνουν αντοχές για μπύρες μέχρι τελικής πτώσης. Γαλλικό πανκ και το αμφισβητούμενο ποτό aimorragie, ένα κοκτέιλ μπύρας, μας βγάζουν off τις πρώτες πρωινές ώρες.<br /><br />Το ατέλειωτο hangover καθυστερεί την αναχώρισή μας για το απόγευμα της Τρίτης, οπότε και ξεκινά το roadtrip με τελικό προορισμό την Ελλάδα. Η διαδρομή Παρίσι-Λυόν-Γενεύη-Μιλάνο-Μπολόνια-Ανκόνα είναι πολλά υποσχόμενη αλλά ο ύπνος και η κούραση μας (με ορθότερα!) νικά.<br />Η δύση του ήλιου την Τετάρτη μας βρίσκει στο πλοίο να κουνάμε το μαντίλι αποχαιρετώντας την Ιταλία και...το ωραιότερο ταξίδι που έκανα!<br /><br />Μια βδομάδα μετά δεν μπορώ να αποφασίσω τι ήταν αυτό που με μάγεψε τελικά. Ήταν το Paris in the springtime -που λέεες ; Ήταν η γαλλική φινέτσα που συναντούσα στο δρόμο, στα μουσεία, στα καφέ, στις βιτρίνες; Ήταν τα γέλια, οι -ατέλειωτες- γκάφες, τα τόσα τόσα ευτράπελα που έχουμε να διηγούμαστε; Τελικά τι ήταν; Το ταξίδι ή ο προορισμός...;<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rf_ln-mD56I/AAAAAAAAAEY/o3hRxYN2Qfg/s1600-h/paris+104.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5044002582658541474" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rf_ln-mD56I/AAAAAAAAAEY/o3hRxYN2Qfg/s320/paris+104.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Σημ: La tour Eiffel. Φωτό τραβηγμένη από την ηλιοροφή του αυτοκινήτου εν κινήσει στην Quai d' Orsay<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-1840322152785928130?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-53334659448927574572007-03-09T04:50:00.000+02:002008-11-13T11:31:39.877+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RfDcDamzvyI/AAAAAAAAAEI/YOLgf7imX04/s1600-h/smile.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5039769934267399970" style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RfDcDamzvyI/AAAAAAAAAEI/YOLgf7imX04/s320/smile.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Κάπως έτσι, γύρισα. Πίσω σε μένα και σ' αυτά που με κάνουν να νιώθω καλά. Σήμερα, ξημερώνοντας Παρασκευή είναι ο Eric Clapton, ένας φαντάρος, τα γέλια με φίλες πίνοντας μπύρες. Αύριο...ελπίζω να 'ναι η θέα από τα Hλίσια Πεδία!<br /><br />Και μια μικρή -ανέκδοτη;- ιστορία bonus επιστροφής...<br />Αγχωμένο μεσημέρι Πέμπτης, οδηγώ σαν την τρελή (γκουχ) για τη δουλειά. Η λεοφώρος Καρέα συναντά την Κατεχάκη λίγο πριν το κοντέρ στο βολάν συναντήσει τα..120. Έχω αργήσει και εξαντλήσει τα περιθώρια κατανόησης. Ακούστηκε σαν κουτάκι αναψυκτικού που συνθλίβεται από τους τροχούς του αυτοκινήτου μου και αρκετά δυνατά για να με πείσεε οτι σε λίγα δευτερόλεπτα ο αέρας από ένα τουλάχιστον λάστιχο θα με έχει εγκαταλείψει. Παραδόξως, το αυτοκίνητο δεν παρέκλινε καθόλου από την πορεία και λίγα λεπτά μετά συνέχισα, υποψιασμένη όμως, να τραγουδάω Χατζηγιάννη (γκουχ #2). Ελάχιστα πιο κάτω, η μυρωδιά καμένου λάστιχου με επανέφερε στο ζοφερό σενάριο σκασμένου λάστιχου καταμεσίς της Κατεχάκη. Καθώς το δεξί μου χέρι αναζητούσε το κουμπί του alarm μια φωνή-πςςς σασπένς!- υπερκάλυψε το Μιχαλάκη που ακόμα τραγουδούσε 'χέρια ψηλά'-μόνο ψηλά;παραδοθήκαμε κανονονικά.<br />'Κοπελιάααα'.<br />Να τη, η επιβεβαίωση. Γυρίζω το βλέμμα ενώ ταυτόχρονα στο μυαλό μου σκανάρω τον τηλεφωνικό κατάλογο αναζητώντας τον φίλο που πληρεί ιδανικά τη συνθήκη απόσταση-ικανότητα αλλαγής ελαστικού. Αριστερά μου, σταματημένος στην κίνηση ενας φαντάρος στη θέση του συνοδηγού ενός στρατιωτικού οχήματος μου χαμογελά. 'Χρόνια πολλά' μου πετάει...και μόνο που δεν έσπευσα να τον φιλήσω.Δεν είχα λάστιχο, και μπορούσα να.. γιορτάσω τη μέρα της Γυναίκας!<br />Αρκετές ώρες μετά, αποφάσισα να χαμογελάσω εγώ στον ευατό μου :) . Χαμογέλα βλάκα, η ζωή είναι πλάκα! Θα προσπαθήσω να το θυμάμαι.<br /><br />Καλημέρα<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RfDWsKmzvxI/AAAAAAAAAEA/drdfTPjaIzw/s1600-h/414484339_aff0f511c6.jpg"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-5333465944892757457?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-76505006067625279432007-02-18T16:55:00.000+02:002008-11-13T11:31:39.969+02:00Kάπου, κάποια στιγμή εκεί έξω θα ξανασυναντηθούμε.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RdhpIMZ-XDI/AAAAAAAAAD0/vpI9hw1sKd0/s1600-h/120760484_7cd8eafba7.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5032888173076569138" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RdhpIMZ-XDI/AAAAAAAAAD0/vpI9hw1sKd0/s320/120760484_7cd8eafba7.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />18/2/07<br />19 μήνες μετά το πρώτο μου post, χθες βράδυ ένιωσα οτι έκλεισε ένας κύκλος σ'αυτό εδώ το blog. Δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα κολάζ στιγμών που προσπαθούσα να αποτυπώνω με κείμενα, στίχους, φωτογραφίες και βίντεο. Πέρασα περιόδους αδράνειας και περιόδους έξαρσης post. Highs and lows που λέει και ένας...φίλος. Δεν με φόβησαν οι ψυχολογικές μου διακυμάνσεις, τουλάχιστον πολύ λιγότερο απ' ότι φόβησαν τους φίλους μου. Θεωρώ πάντα πιο τρομακτική την απουσία αισθημάτων, πιο τρομακτικό το συναισθηματικό κενό από τα έντονα συναισθήματα και τις εξάρσεις -άλλωστε μόνο τότε νιώθουμε ζωντανοί.<br />Τον τελευταίο καιρό όμως νομίζω οτι έχω πέσει σε ένα συναισθηματικό πηγάδι, τόσο βαθύ που ούτε κi εγώ δεν ξέρω πώς θα βγω ξανά στην επιφάνεια. Όμως θέλω να βγω. Κι αυτό είναι μια υπόσχεση στον ευατό μου. Αυτά που βλέπω να αποτυπώνονται στα τελευταία κείμενα δεν είναι ο εαυτός μου που θέλω να αντικρύζω γυρνώντας πίσω. Το blog αυτό λειτουργούσε πάντα σαν ένας καθρέφτης για μένα, αλλά πλεον το είδωλο με τρομάζει και δεν είμαι σίγουρη οτι είναι απόλυτα ακριβές. Δημοσιεύοντας τις εξάρσεις και μόνο η απεικόνιση της ζωής παύει να είναι αντιπροσωπευτική της καθημερινότητας, με αποτέλεσμα όσοι με γνωρίζουν να έχουν μπει σε σκέψεις. Όσο για μένα, κάθε κλικ, κάθε edit, κάθε new post μετά από άλλο ένα κείμενο απόγνωσης, θλίψης, απογοήτευσης, ανεκπλήρωτης ελπίδας μοιάζει να μου υπενθυμίζει ότι τίποτα δεν άλλαξε από το τελευταίο login μου. Κάθε νέο post αυτές τις μέρες φαίνεται να απομακρύνει τις καλές μέρες, τις καλές στιγμές ακόμα πιο κάτω στη λίστα των δημοσιεύσεων. Φοβάμαι πλέον ότι αν συνεχίσω να γράφω οι καλές μέρες θα χαθούν στα έγκατα ενός archive. Κοιτώντας τη σελίδα αυτή, κοιτώντας τον εαυτό μου στην ουσία, βλέπω έναν απολογισμό που μόνο με πληγώνει. Καιρός να πάμε παρακάτω.<br />Ευχαριστώ τους διαδικτυακούς -και κυρίως όχι μόνο- φίλους που έκαναν τον κόπο να πατήσουν τους 25 χαρακτήρες asci που οδηγούν σ'αυτή εδώ τη σελίδα. Θα μείνει το<br /><a href="http://www.el-ninio.blogspot.com/">http://www.el-ninio.blogspot.com/</a> διαθέσιμο στο διαδίκτυο, πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μου που θα περιπλανιέται στον ιστό. Ελπίζω να ξανασυναντηθούμε και τότε να τον έχω βρει. Till then, ευχαριστώ για την ανοχή και...εις το επανιδείν._<br /><br />ΣΚ<br /><br /><strong>Εις το επανιδείν</strong>: Το επανιδείν είναι απαρέμφατο αορίστου του ρήματος επανορώ που σημαίνει επαναβλέπω, ξαναβλέπω. Το ρήμα <strong>ορώ</strong> (η όραση) στην αρχαία ελληνική έχει αόριστο <strong>είδον</strong> και το απαρέμφατο του αορίστου, αφού φύγει η αύξηση ε, είναι <strong>ιδείν</strong>. Τη φράση <strong>εις το επανιδείν</strong> χρησιμοποιούμε, όταν αποχωριζόμαστε από κάποιον και τον αποχαιρετούμε: πχ. Άντε, γειά σου και εις το επανιδείν (και καλή αντάμωση). Έχει την ίδια σημασία με τον γαλλικό χαιρετισμό "ο-ρεβουάρ".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-7650500606762527943?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-15963009724978073112007-02-16T09:40:00.000+02:002008-11-13T11:31:40.497+02:00<div><em>H στιγμή δεν είναι μονάδα χρόνου, αλλά η ώρα που φλερτάρουμε με τη ζωή</em></div><br /><div>Κάπου το άκουσα, πού δεν θυμάμαι. Ελπίζω να μην κοσμεί booklet της Heaven, έχουμε και ένα προφίλ να προστατεύσουμε! </div><br /><div></div><div>p.s. Η Φυσική ΔΕΝ είναι πάντα μια βαρετή επιστήμη doc. Just, Great Expectations ;-)</div><div> </div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RdVgjsZ-W-I/AAAAAAAAAC8/g7VfBFYhzEQ/s1600-h/roloi.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5032034324988189666" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RdVgjsZ-W-I/AAAAAAAAAC8/g7VfBFYhzEQ/s320/roloi.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-1596300972497807311?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-3511340896314820482007-02-15T10:06:00.000+02:002008-11-13T11:31:40.610+02:00<div>Ταξιδιάρα ψυχή<br />κι αν θέλω δίπλα σου είναι δύσκολο να μένω<br />Καιρός να δω τη δικιά μου ζωή<br />σ' αυτό το ταξίδι δε θα σε περιμένω<br />...<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RdQjGMZ-W8I/AAAAAAAAACk/GY1IoJS3JJI/s1600-h/taxidi1.JPG"></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RdQjyMZ-W9I/AAAAAAAAACw/MmCdoqJ8NZM/s1600-h/taxidi1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5031686028910287826" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RdQjyMZ-W9I/AAAAAAAAACw/MmCdoqJ8NZM/s320/taxidi1.JPG" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RdQiDcZ-W7I/AAAAAAAAACY/N1cS1_05YkY/s1600-h/taxidi1.JPG"></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RdQiDcZ-W7I/AAAAAAAAACY/N1cS1_05YkY/s1600-h/taxidi1.JPG"></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-351134089631482048?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-55276075380074397052007-02-14T19:40:00.000+02:002008-11-13T11:31:40.846+02:00<span style="font-style: italic;">Never look what you left behind,</span> έλεγε στο προηγούμενο μάθημα ο Coelho, αλλά δεν τον πρόσεχα. Δε φταίω εγώ, άλλοι μου μιλούσαν....<br /><br />Looking back over my shoulder<br />I can see that look in your eye<br />I never dreamed it could be over<br />I never wanted to say goodbye<br /><br />Looking back over my shoulder<br />With an aching deep in my heart<br />...<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RdNSI8Z-W6I/AAAAAAAAACM/Ub2Fr8V0WhY/s1600-h/shh.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RdNSI8Z-W6I/AAAAAAAAACM/Ub2Fr8V0WhY/s320/shh.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5031455522310478754" border="0" /></a>shhhh!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RdNQkMZ-W5I/AAAAAAAAACA/2v8p8niYZ2M/s1600-h/back.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RdNQkMZ-W5I/AAAAAAAAACA/2v8p8niYZ2M/s320/back.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5031453791438658450" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-5527607538007439705?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-67230640108533943472007-02-13T22:51:00.000+02:002008-11-13T11:31:41.131+02:00-Μη σκέφτεσαι αυτά που άφησες πίσω σου, είπε ο Αλχημιστής όταν άρχισαν να καλπάζουν πάνω στην άμμο της ερήμου. Τα πάντα είναι χαραγμένα στην ψυχή του κόσμου και θα παραμείνουν εκεί για πάντα.<br />-Οι άνθρωποι ονειρεύονται πιο πολύ την επιστροφή παρά το χωρισμό, είπε το αγόρι που σιγά σιγά εξοικειωνόταν με τη σιωπή της ερήμου.<br />-Αν αυτό που βρήκες αποτελείται από ύλη στην καθαρή μορφή της, ποτέ δε θα σαπίσει και θα μπορέσεις μια μέρα να επιστρέψεις, αν επρόκειτο μόνο για μια στιγμιαία λάμψη φωτός, σαν την έκρηξη ενός αστεριού τότε δεν θα βρεις τίποτε όταν επιστρέψεις. Θα έχεις δει όμως μια έκρηξη φωτός και μόνο αυτό άξιζε τον κόπο.<br /> Paulo Coelho, Αλχημιστής<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RdI1MsZ-W4I/AAAAAAAAAB0/e9vioBQkZJo/s1600-h/293918387_03563ee850.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RdI1MsZ-W4I/AAAAAAAAAB0/e9vioBQkZJo/s320/293918387_03563ee850.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5031142225921072002" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-6723064010853394347?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-652488138974121952007-02-12T00:55:00.000+02:002008-11-13T11:31:41.318+02:00Αν η ζωή μας είναι μια σειρά φωτογραφίες στο album του χρόνου,πώς είμαστε σίγουροι ότι οι καλύτερες στιγμές δεν έχουν ήδη τραβηχτεί;<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rc-vCMZ-W1I/AAAAAAAAABM/-lS7MFJCMaM/s1600-h/photocollage.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5030431761020902226" style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rc-vCMZ-W1I/AAAAAAAAABM/-lS7MFJCMaM/s320/photocollage.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-65248813897412195?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-50467682009763853272007-02-10T22:02:00.000+02:002008-11-13T11:31:41.445+02:00Honey let's go<br />Feels like you never have to<br />Honey let's go<br />Come down you don't really want to<br />Honey let's go<br />Stay out is all you need to<br />Honey let's go<br />Go to sleep you don't really want to<br /><br />So come along and pay the price<br />This ain't New York this tasty slice<br />Whoa ho ho ho<br /><br />Take a minute listen to this town<br />Don't you ever feel you have to come<br />Take a minute she won't let you down<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rc4nKsZ-WzI/AAAAAAAAAA4/xjaAkhx5H-w/s1600-h/saturday-night-fever.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/Rc4nKsZ-WzI/AAAAAAAAAA4/xjaAkhx5H-w/s320/saturday-night-fever.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5030000898491702066" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-5046768200976385327?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-51566621103959413062007-02-09T13:28:00.000+02:002008-11-13T11:31:41.581+02:00<em></em><em></em>Η ζωή είναι γεμάτη δίκτυα.Κι αν σ΄ένα από αυτά πιαστείς;<br />Υπάρχει πάντα τρόπος να ξεφύγεις;<br />Πιστεύεις ότι αξίζει να ρισκάρεις παίζοντας ένα ακόμα παιχνίδι;Ή προτιμάς να τραβάς τις μάρκες σου όταν ακόμα κερδίζεις;<br />Καλωσήρθα(τε) στον κόσμο των singles!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RczkZcZ-WyI/AAAAAAAAAAs/LEpjN1pPRGU/s1600-h/single.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5029646009639000866" style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RczkZcZ-WyI/AAAAAAAAAAs/LEpjN1pPRGU/s320/single.JPG" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-5156662110395941306?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-27798845157882392622007-02-07T20:08:00.000+02:002007-02-07T20:13:19.687+02:00Breeze driftin' on by<br />You know how I feel<br />It's a new dawn<br />It's a new day<br />It's a new life<br />For me<br />And I'm feeling good<br /><br /><br />am I?<br /><br />to Σ. είμαι όντως κυκλοθυμική ;) Σωστά διαγνώσατε γιατρέ μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-2779884515788239262?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-30719757591143882172007-02-06T21:49:00.000+02:002008-11-13T11:31:41.715+02:00Διαβάζοντας ένα βιβλίο πόσες φορές δεν πιάνω τον εαυτό μου να έχει φύγει μακριά.Να περιπλανιέται με χαρακτήρες που έχουν αποκτήσει σάρκα και οστά, να ταξιδεύει, να τρυπώνει σε εποχές και χώρες μακρινές ή κοντινές.Να ζει για λεπτά,ώρες,μέρες-αλλού.Οι λέξεις γενούν εικόνες και οι σελίδες κόσμους που αιχμαλωτίζουν στην αγωνία,τη θλίψη,τη χαρά,τον πόνο,το γέλιο που έχτισε μια γραμματοσειρά.Κι ύστερα το βιβλίο γίνεται ταινία κι είναι όλα τόσο γνώριμα μα τόσο αλλαγμένα.Περιέργο συναίσθημα.<br /><br />Σήμερα έζησα κάτι άλλο: είδα τις μελωδίες να γίνονται εικόνα. Τα κομμάτια του παζλ ενώθηκαν και το πολυακουσμένο soundtrack συνδέθηκε με τα κινηματογραφικά καρέ...Και θα μου πεις,μα καλά το ίδιο δεν είναι ένα video clip. Καμία σχέση.Μόνο μη με ρωτήσεις γιατί.Μήπως τελικά προτιμούσα η μουσική αυτή να παίζει background της δικής μου ζωής, soundtrack δεμένο με βράδια που δεν ξέρω πότε τελοσπάντων θα ξεχάσω....<br /><br /><br /><br /><a href="http://www.imdb.com/name/nm0000235/">Mia</a>: Don't you hate that?<br /><a href="http://www.imdb.com/name/nm0000237/">Vincent</a>: What?<br /><a href="http://www.imdb.com/name/nm0000235/">Mia</a>: Uncomfortable silences. Why do we feel it's necessary to yak about bullshit in order to be comfortable?<br /><a href="http://www.imdb.com/name/nm0000237/">Vincent</a>: I don't know. That's a good question.<br /><a href="http://www.imdb.com/name/nm0000235/">Mia</a>: That's when you know you've found somebody special. When you can just shut the fuck up for a minute and comfortably enjoy the silence.<br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RcjotQnWFjI/AAAAAAAAAAM/rjpPD3SnoWk/s1600-h/Pulp-Fiction-Mia.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5028524848210908722" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_A5N8HRLxaiU/RcjotQnWFjI/AAAAAAAAAAM/rjpPD3SnoWk/s320/Pulp-Fiction-Mia.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-3071975759114388217?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-1170626372775132902007-02-04T23:49:00.000+02:002007-02-05T00:05:19.443+02:00And so it is<br />Just like you said it would be<br />Life goes easy on me<br />Most of the time<br />And so it is<br />The shorter story<br />No love, no glory<br />No hero in her sky<br /><br />'til... ;-)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2825/1230/1600/490454/closer.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2825/1230/320/293907/closer.jpg" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-117062637277513290?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-1170461667926213272007-02-03T02:00:00.000+02:002007-02-03T12:56:25.583+02:00όλα εκείνα τα μικρά που απέκτησαν νόημα κάποτε..ξαφνικά τα κοιτώ και σκέφτομαι πως σε λίγο θα μοιάζουν τίποτα.Πως στα μάτια των άλλων ήταν πάντα τίποτα.MB σ'ενα mp3 χωρίς νόημα,στίχοι αδιάφοροι σ'ένα τραγούδι που ξέμεινε σε κάποια playlist,ένα ακόμα jpeg στο αχανές διαδίκτυο...Κάποτε μια κουβέντα, ένα βλέμμα φαίνεται άρκησε για να τους χαρίσει πνοή, μια σύντομη ύπαρξη.Ύπαρξη υπό προϋποθέσεις,ύπαρξη για μας και μόνο.Μας περίμεναν άραγε για να τα ανακαλύψουμε,να αποκτήσουν υπόσταση για μας;Έπαψαν να υπάρχουν μαζι μας ή είναι ακόμα μια εγωκεντρική ιδέα μου;Ένα σύμπαν άυλων πραγμάτων που περιστράφηκε για λίγο γύρω μας.Μικροπράγματα στα οποία χαρίσαμε για λίγο "ένα κομμάτι ζωή", για να γίνουν τελικά για μας όλος ο κόσμος μας.<br />For your eyes only<br />For your ears only<br /><span style="font-style:italic;"><br /><br />I live among the creatures of the night<br />I haven't got the will to try and fight<br />Against a new tomorrow<br />So I guess I'll just believe it<br />That tomorrow never knows</span><br /><br /><object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NtUpvJa9FmY"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/NtUpvJa9FmY" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-117046166792621327?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-1170436359000788782007-02-02T19:08:00.000+02:002007-02-02T19:28:19.393+02:00...and carry it away<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2825/1230/1600/885828/hug...gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2825/1230/320/886932/hug...png" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-117043635900078878?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-1170259117417267462007-01-31T17:47:00.000+02:002007-02-02T19:48:17.903+02:00...ή μήπως κάθε αρχή ένα τέλος;<br /><br /><span style="font-style:italic;">I wear this crown of thorns<br />Upon my liar's chair<br />Full of broken thoughts<br />I cannot repair<br />Beneath the stains of time<br />The feelings disappear<br />You are someone else<br /> ...<br /><br />If I could start again<br />A million miles away<br />I would keep myself<br />I would find a way</span><br /><br /><object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/SmVAWKfJ4Go"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/SmVAWKfJ4Go" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-117025911741726746?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-1169718055577610682007-01-25T11:24:00.001+02:002007-01-26T10:25:39.466+02:00....προς την επιτυχία<br />....προς την καταστροφή<br /><br />Το σκέφτεσαι καλά,ώρες.τα ζυγίζεις όλα.Φτιάχνεις μια λίστα pros and cons (τι αγγλομανία είναι η σημερινή?ακούς;Αμερικανάκι έγινα!)<br /><br />Δεν σκέφτεσαι τίποτα.Λες ναι κι όπου μας βγάλει.Οι ευκαιρίες δεν σου χτυπούν συχνά την πόρτα.Θα την αρπάξεις και...ο χρόνος θα δείξει.<br />Και θα ρισκάρεις.<br /><br />Ένα overdose ρεαλισμού, πρώιμο.<br />Εκείνα που ονειρευόσουν,εκείνα τα μακρινά.Είναι εδώ.Στα δίνουν, ή πιο σωστά στα υπόσχονται. Για να ανακαλύψεις ότι <span style="font-style: italic;">τίποτα δεν είναι χωρίς όρους</span>. Όρος πρώτος. Αποχαιρετάς το σήμερα... Δεν αντέχω να κοιτάξω τους υπόλοιπους. Λέω ναι. Κι ότι γίνει.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Παίρνω απόσταση απ' το χθες.Να ρθουνε (κι) άλλες εποχές<br /><br /></span>Ξέρεις όμως ένα πράγμα.Σ΄αυτή τη στιγμή θα γυρίσει σίγουρα πίσω ο νους σου μετά από χρόνια.Μετανιώνοντας; Ευγνωμονώντας;<br />Δύο όψεις του ιδίου νομίσματος<br /><br /><object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lXBmgmytFVU"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/lXBmgmytFVU" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><br />αφιερωμένο σ'έναν Dr. Jekyl and Mr. Hyde<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-116971805557761068?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-1156018502780382792006-08-19T23:09:00.000+03:002006-10-04T14:08:31.130+03:00<a title="photo sharing" href="http://www.flickr.com/photos/33582287@N00/212994224/"><img style="BORDER-RIGHT: #000000 2px solid; BORDER-TOP: #000000 2px solid; BORDER-LEFT: #000000 2px solid; BORDER-BOTTOM: #000000 2px solid" alt="" src="http://static.flickr.com/94/212994224_43bf3e8ec7_m.jpg" /></a><br />Γκρίνιαζα σήμερα.Πρέπει να ήμουν απίστευτα κουραστική για τους γύρω μου.Με ενοχλεί η ζέστη,οι διακοπές που τέλειωσαν,οι αθηναίοι που επέστρεψαν,το παράθυρο του αυτοκινήτου μου που αρνείται πεισματικά να κατέβει.Κυρίως όμως με ενοχλεί που με περιμένει ένα Σαββατοκύριακο δουλειάς.Όσο για την εξεταστική που επίκειται,ούτε λόγος.<br />Σε αυτό το κλίμα...δυσφορίας κινιόμουν όλη μέρα.Μέχρι που ένα κακό νέο με ταρακούνησε (σαν στο πλοίο που έλεγα πρόσφατα ένα πραμα!),έτσι απλά για να συνειδητοποιήσω πόσο μικρά είναι τα δικά μου,σε σχέση με άλλα...πιο σοβαρά και πιο μεγάλα. Είμαι 21 έτους.Μικρή.Μ'αρέσει η ηλικία μου,πάντα μου άρεσε. Όταν ήμουν 12,ξυπόλητη κατασκηνώτρια με καταγρατζουνισμένα και σκονισμένα γόνατα.Στα 16,έφηβη επαναστάτρια με t-shirt των Metallica,αμέτρητα σκουλαρίκια και πέτσινα βραχιόλια με απόλυτο θεό τον Βασίλη-όλων!τον Παπακωνσταντίνου. Σήμερα. Μ'αρέσει να ξυπνάω το πρωί και η μόνη μου έγνοια να είναι τι ρούχα θα φορέσω το βράδυ,μ'αρέσει η αιτία της κακής μου διάθεσης να είναι απλά το μαλλί που δεν στρώνει,μ'αρέσει να είναι 20 του μήνα και να έχω ήδη ξοδέψει και το τελευταίο ευρώ αλλά who cares?,μ'αρέσει η μόνη μου υποχρέωση να είναι να βγάλω τα σκουπίδια,μ'αρέσει μόνο μου άγχος να έιναι τα...διψήφια μαθήματα της εξεταστικής.Μ'αρέσει να είμαι μικρή και...ανεύθυνη.Με το μυαλό πάνω από το κεφάλι.<br /><br />Ταρακουνήθηκα.Δεν έχασα κάποιον δικό μου.Καν κοντινό μου.Η απώλεια όμως που είχε κάποιος από το περιβάλλον μου αρκούσε για να μου κρούσει ένα καμπανάκι.Αυτό της ματαιότητας.Τα 'χουν πει άλλοι πολύ καλύτερα και πολύ πιο...σοβαρά από μένα.Δεν αμφιβάλλω.Είναι όμως που σήμερα νιώθω λες και ζω σε ένα συννεφάκι και φοβάμαι οτι θα έρθει κι εμένα κάποιος να μου το τρυπήσει και πουφ!θα σκάσω στο έδαφος...και θα πονέσω...<br /><br /><em>Δε φτάνει τ' όνειρο να ζείς όπως σ' αρέσει </em><br /><em>και η ψευδαίσθηση μπορεί να στη βαρέσει...</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-115601850278038279?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-1155810086418772132006-08-17T12:49:00.000+03:002006-08-17T19:49:08.880+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2825/1230/1600/ikaria2.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2825/1230/320/ikaria2.0.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ένα τηλέφωνο που κουδουνίζει αλύπητα,ένα παράθυρο με θέα την ήμι-άδεια Κηφισίας...Κι όμως τα τεκμήρια είναι εκεί.Μια χούφτα άμμος στον πάτο της τσάντας προδίδει τι μεσολάβησε από χθες μέχρι σήμερα.<br />Διακοπές τέλος<br />(τα κεφάλια μέσα?)<br />Αδυνατώ να συμμορφωθώ στη σκέψη του τέλους.Αυτού και κάθε τέλους.Πόσο μα πόσο με εκφράζουν τα μη πεπερασμένα όρια της μαθηματικής ανάλυσης.Το εισιτήριο της επιστροφής να είναι ανοιχτό....<br />Στην πρύμνη του Μαρίνα Εξπρές αγνάντευα στις 10 χθές βράδυ το λιμάνι του Αγίου Κηρύκου που χανόταν στον ορίζοντα.Το άτιμο σαπιοκάραβο με έπαιρνε μακριά από την ξεννοιασία,τον ήλιο,τη θάλασσα...τις διακοπές,αφήνοντάς μου σε αντάλλαγμα αναμνήσεις στριμωγμένες στα 1.3 Μpixel ενός κινητού,μια πρόσκαιρη ζαλάδα από το Αυγουστιάτικο μελτέμι του Αιγαίου και...μια χούφτα άμμο.<br />Μεταξύ κλήσεων ανοίγω κρυφά την τσάντα μου παλεύοντας να μυρίσω την Ικαρία που αποχαιρέτισα.Κάθε αποχαιρετισμός κι ένας μικρός θάνατος.Θεέ μου πόσο κλισέ και πόσο μελό γίνεται κανείς μετά απο 12 ώρες εξαντλητικό ταξίδι.Κάθε τράνταγμα του πλοίου έμοιαζε χθες βράδυ να θέλει όχι απλά να με βγάλει από τον ύπνο,αλλά να με επαναφέρει στην πραγματικότητα...Μακριά απο τη μαγευτική παραλία της Μεσακτής με τη λευκή άμμο και τα καταγάλανα (σε στυλ Καραϊβική) νερά, από τα ξέφρενα (!) ικαριώτικα πανηγύρια που κάποτε ξεκινούν το μεσημέρι και κάποτε το βράδυ,αλλά πάντα τελειώνουν μετά την αυγή, από το τρελά ικαριώτικα ωράρια-όπου η μέρα αρχίζει μετά τις 3 το μεσημέρι,από τις νύχτες στο Θερινό-άλλοτε σινεμά και σήμερα καταπληκτικό μπαράκι,από τα βράδια με ούζακι στον Καφενέ της Πλαγιάς...<br />Σήμερα είμαι εδώ.Πίσω στη ρουτίνα.Ο Ικαριώτικος σιγοπαίζει στο πίσω μέρος του μυαλού μου και ο Πράμνιος οίνος,το κρασί του Ομήρου, ζεσταίνει τον ουρανίσκο.Πίσω,με τόσο,μα τόσο πρόδηλες τάσεις φυγής...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-115581008641877213?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-1149602617130581302006-06-06T16:19:00.000+03:002006-08-17T19:28:32.320+03:00<object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/L_l2puz_0dE"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/L_l2puz_0dE" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="350"></embed></object><br />Διανύοντας την πέμπτη κατά σειρά εβδομάδα κατάληψης στο ΕΜΠ, μετρώντας από τις 9/5, προβληματίζομαι σαν παιδί κι εγώ-ή μάλλον βρέφος. Τις πρώτες μέρες του Μαϊου ομολογώ οτι η υπόθεση κατάληψη, κατ'ακολουθία της υπόθεσης Γενική Συνέλευση, δεν μου προκάλεσε ρίγος συγκίνησης, πέρα ίσως από ένα ελαφρό μειδίαμα για τις λίγες μέρες εαρινών διακοπών προσφορά του Φοιτητικό Κίνημα. Ούτε από Νόμο-Πλαίσιο ήξερα τότε, ούτε από ν+ν/2 και λοιπούς αλγορίθμους (πέραν των λατρεμένων του Κου Ζάχου). Μια βδομάδα αργότερα η ψήφος 213 φοιτητών της σχολής μου υπέρ της δεύτερης συνεχόμενης εβδομάδας κατάληψης ήταν αρκετή για να κινήσει το ενδιαφέρον των περισσότερων από εμάς, πυροδοτώντας τους πρώτους ψίθυρους πως κάτι συμβαίνει αυτό το εξάμηνο.<br /><br />Τι θέλουν τελοσπάντων αυτά τα παιδιά με το μακρύ μαλλί και τα σαλβάρια και φωνάζουν;<br /><br />Πάντοτε τους τοίχους της σχολής "κοσμούσαν" αφίσες -χειροποίητες και μη- με αναφορές σε διατάξεις-νομοσχέδια-αποφάσεις-καταγγελίες που το εκάστοτε κόμμα έκρινε πως θίγουν (συχνά) τις ιδεολογικές του απόψεις, ή (λιγότερο συχνά) τα συμφέροντα των φοιτητών. Νομίζω πως οι περισσότεροι από εμάς τις προσπερνούσαμε αδιάφορα, θεωρόντας τες σημεία μικροκομματικών καυγάδων. Κανά δυο φορές το βλέμμα μου είχε κερδίσει η επιγραφή Ιδιωτικά Πενεπιστήμια, κλασικό πεδίο τριβής μεταξύ των παρατάξεων των σχολών,χωρίς όμως εμένα προσωπικά να με πολυαπασχολήσει.Όλα αυτά φαινόντουσαν μακρινά, ενώ η εργασία των Ψηφιακών Συστημάτων ιδιαιτέρως κοντινή. Όλα αυτά μέχρι που η λέξη κατάληψη μπήκε στο καθημερινό μας λεξιλόγιο και στις-διαδυκτιακές και μη- συζητήσεις μας.<br /><br />Η Γενική Συνέλευση της Σχολής μου προσελκύει συνήθως 300-350 φοιτητές, φανατικούς των παρατάξεων ή της φασαρίας. Διεξέγονται σε κλίμα έντονης αντιπαράθεσης, αλλά δεν είναι μόνο το πολιτικό θερμόμετρο που χτυπάει κόκκινο, αφού η ζέστη είναι απαραίτητο συστατικό μιας Γενικής Συνέλευσης στο ΕΜΠ. Ο καπνός από τα τσιγάρα έρχεται να συμπληρώσει τη χαύρα που δημιουργούν ζέστη και φωνασκίες-στις οποίες συνέτινε μέχρι πρότινως και η απουσία μικροφωνικής εγκατάστασης-, καθιστώντας αδύνατη την παραμονή στο ασφυκτικό αμφιθέατρο επί 5 ωρών που μπορεί να διαρκέσει η συνέλευση πρωτού καταλήξει στην ψηφοφορία. Η ψηφοφορία διεξάγεται δια της ανάτασης του χεριού, ενώ οι κακές γλώσσες-παλιόπαιδα!;-) - λένε πως καταμετρώνται και ψήφοι ατόμων που δεν ανήκουν στη Σχολή. Ποιός θα μπορούσε άλλωστε να εγγυηθεί για τη φοιτητική ιδιότητα του κάθε ψηφοφόρου;<br /><br />Tη Δευτέρα 15/5 η δεύτερη στη σειρά γενική συνέλευση με θέμα το νέο Νόμο-Πλαίσιο κέρδισε το ενδιαφέρον 470 φοιτητών, αύξηση στην προσέλευση που αγγίζει το 35% σε σχέση με την προηγούμενη συνέλευση. Η μαζικότερη προσέλευση των φοιτητών είναι ενδεικτική του κλίματος που αρχίζει να διαμορφώνεται.Την Τρίτη κατέβασα το περιβόητο <a href="http://www.tanea.gr/docs/paid010506.doc">νόμο-πλαίσιο.</a><br /><br />Ομολογουμένως οι αλλαγές φαίνονται συνταρακτικές,όπως και οι ασάφιες ακόμα και σε ένα απαίδευτο-σαν το δικό μου- στα πολιτικά μάτι. Φαίνεται πως αταργείται η αιώνια φοίτηση-καλώς κατά τη γνώμη μου, (ίσως?) τα δωρεάν συγγράματα,(ίσως?) το πανεπιστημιακό άσυλο.<br />Το παιδί με το μακρύ μαλλί έχει ήδη εξαγριωθεί.Το πρόσωπό του είναι κιόλας κατακόκκινο.<br /><br />Ολες οι πολιτικές παρατάξεις πλην της ΔΑΠ αντιδρούν κάθετα στην εφαρμογή του πλαισίου της Επιτροπής Σοφών, που μεταξύ άλλων μιλά για ολιγομελή τμήματα των 80 φοιτητών (εμείς υπήρξαμε και 250), εργαστήρια των 15, κατάργηση των μεταγγραφών,Συνήγορο της Πανεπιστημιακής Κοινότητας,επιτροπή εξέτασης μετά από τις 3 αποτυχημένες προσπάθειες σε ένα μάθημα.Η δική μας τουλάχιστον Γενική Συνέλευση δεν ασχολήθηκε με τα παραπάνω.<br /><br />4 βδομάδες, 4 πορείες και αρκετές συζητήσεις αργότερα δηλώνω θυμωμένη:<br />Με τους συναδέλφους μου που απαγορεύουν την είσοδο στη σχολή σε μεταπτυχιακούς φοιτητές που έχουν ανάγκη να δουλέψουν, με τους φοιτητές που ψηφίζουν υπέρ της κατάληψης σχεδιάζοντας εκδρομή σε νησάκια του Αιγαίου αντί για συμμετοχή στις εκδηλώσεις, χωρίς καν να γνωρίζουν γιατί ψηφίζουν ή έχοντας επίγνωση του κινδύνου να χαθεί το εξάμηνο ή η εξεταστική, με τους φοιτητές που απέχουν από τις Συνελεύσεις δηλώνοντας πλήρη απάθεια για όσα συμβαίνουν στο χώρο μας αφήνοντας ουσιαστικά 400 να αποφασίζουν για 3000, με τους φοιτητές που ανήκουν στην Παράταξη που στηρίζει την κατάληψη και αντιδρούν (με πορείες και διαδηλώσεις και όχι πια εκτονώσεις όπως λένε οι ίδιοι) αποκλείοντας όποιο διάλογο πάνω στο πλαίσιο, δίχως να έχουν αντιπρόταση και ζητώντας να μη γίνει καμία αλλαγή λες και έχουμε μια παιδεία ονειρεμένη!<br />Συνάδελφοι,είμαστε όλοι τόσο, μα τόσο παιδιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-114960261713058130?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-1132254811129002632005-11-17T16:59:00.000+02:002005-11-17T23:46:34.083+02:00"τα πολυβόλα σιωπάσαν"...και σήμερα όλο και περισσότερο πείθομαι οτι πολλοί γύρω μου σιώπησαν. Με έπεισαν με το που άνοιξα τα μάτια μου οι πρωινές εκπομπές που ανέφεραν "παρεπιπτώντος" οτι σήμερα είναι 17 Νοέμβρη. Μια ώρα μετά η Ελενίτσα, η Ελεονώρα και τα υπόλοιπα πρωινά παρεάκια επιδίδονταν στις καθιερωμένες πρωινές τους συνήθειες: κουτσομπολίο,τσιφτετέλι,πασαρέλα και φυσικά αποκλειστικά ρεπορτάζ από το πρώτο τραπέζι πίστα...<br />Ξυπνήστε!!!<br />Σαν σήμερα, 32 χρόνια πριν γραφόταν ιστορία. Δεν είναι ιστορία των βιβλίων, δεν είναι είναι ιστορία του περασμένου αιώνα, είναι η ιστορία τόσο ζωντανή που διασχίζοντας την Πατησίων σήμερα μυρίζεις το μπαρούτι. Είναι ιστορία τόσο πρόσφατη που απαντάται καθημερινά στα μάτια των πρωταγωνιστών της που περπατάνε ανάμεσά μας. Δεν αναφέρομαι στη Δαμανάκη, τον Ανδρουλάκη, το Λαλιώτη, το Τζουμάκα. Αναφέρομαι στα τόσες χιλιάδες παιδιά τότε-αν με ρωτήσεις κ σήμερα παιδιά είναι στο νου μου- που αγωνίστηκαν 32 χρόνια πριν για κάτι τόσο τετριμένα δεδομένο: την ελευθερία.<br />Ψάχνω ανάμεσα στα κανάλια για κάποιο αφιέρωμα στη 17η Νοέμβρη, όχι στα επεισόδια της πορείας, αλλά σε οτιδήποτε που θυμίζει εκείνα τα παιδιά μόνο και μόνο γιατί νιώθω οτι το χρωστάω (στον εαυτό μου άραγε?πάντως σε κάποιον το χρωστάω σίγουρα...) να συλλογιστώ έστω κ για λίγα λεπτά κάθε χρόνο τι συνέβει σαν σήμερα...<br />Καμιά γιορτή δεν με αγγίζει. Οι ήρωες του 40 μου παραπέφτουν ηρωικοί ίσως κι όσο κι αν νιώθω ευγνωμοσύνη για τα ακρωτηριασμένα χέρια τους και για τα χαμένα στα βουνά της Αλβανίας νιάτα τους, ο φαντάρος της Πίνδου με όλο του το μεγαλείο μου προκάλει δέος όπως με κοιτάζει βλοσυρός, μέσα από τα μπαρουτοκαπνισμένα γένια του.<br />Η επανάσταση του '21 πιο εύκολα μου φέρνει στο μυαλό την Ντενίση ντυμένη Λασκαρίνα-Μπουμπουλίνα παρά οποιασδήποτε μορφής επανάσταση...Η δε σχολική γιορτή και η παρέλαση περισσότερο καλύπτονται από τη λέξη ανέκδοτο..<br /><br />όμως το Πολυτεχνείο δεν έχει καμία σχέση με οτιδήποτε κιτρινισμένο, με οτιδήποτε μυρίζει μούχλα...Οι φοιητές, ο κόσμος δεν σε κοιτούν αγέροχα ποζάροντας σε κάποια φωτογραφία, αλλά γεμάτοι τρόμο, σαστισμένοι, σαν να μην ξέρουν κι οι ίδιοι τι έχουν βαλθεί να κάνουν.<br />ήρωες, που περπατούν γύρω μας. Είναι οι γονείς, οι θείοι, οι συνέδελφοι,ο περιπτεράς, ο γείτονας. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που φώναζαν σκαρφαλωμένοι σε ένα κάγκελο, οι ίδιοι άνθρωποι που εκείνη τη νύχτα του Νοέμβρη ονειρεύτηκαν κι είχαν το θάρρος να απαιτήσουν ένα καλύτερο κόσμο. Σήμερα τους βρίσκεις καθισμένους πίσω από ένα γραφείο τους περισσότερους, βολεμένους στα έδρανα της Βουλής, κι ίσως, ίσως λέω...μερακλωμένους στην Πέγκυ Ζήνα..Κουράστηκαν, απογοητεύτηκαν, συμβιβάστηκαν. Είναι άραγε η σημερινή τους εικόνα που συντελεί στο μαρασμό της εορτής;<br /><br />Τι να σκέφτονται αναρωτιέμαι εκείνα τα -τότε- παιδιά όταν σήμερα οι γιορτές στα σχολεία έχουν πάρει διαδικαστικό χαρακτήρα, όταν ο υπεύθυνος καθηγητής μόλις πλησιάζει 13-14 Νοέμβρη ανασκαλίζει τα συρτάρια για βρει το περσινό πρόγραμμα της γιορτής το οποίο είναι φυσικά όμοιο με το προπέρσινο κ.ο.κ. Βαριεστημένα κάποιος θα εκφωνίσει τον πανηγυρικό της ημέρας -ναι,καλά κατάλαβες- όμοιο με τον περσινό κα τον προπέρσινο. τέλος, όλοι μαζί βαριεστημένοι-λες κ δεν πληρώνονται γι αυτό- καθηγητές και αδιάφοροι μαθητές θα παρακολουθήσουν το προσκλητήριο νεκρών του πλυτεχνείου.Παρών...παρών... θα αναφωνούν κάθε τόσο στο άκουσμα των ονομάτων των νεκρών τότε συνομήλικών τους..είναι παρόντες άραγε εκείνη την ώρα οι ήρωες, τα παιδιά που σε μια στιγμή χάθηκαν για μια ιδέα, ένα όνειρο...;Κι αν πράγματι είναι, πόσο μα πόσο προδωμένοι θα αισθάνονται από το θέαμα της οικτρής με χαρακτήρα ρουτίνας γιορτής;<br /><br />Κοιτάζω φωτογραφίες από τα γεγονότα της εποχής. Ο μακρυμάλλης νέος κρεμασμένος σε ένα λεωφορείο χαμογελά, γύρω του παλικάρια με υψωμένες γροθιές κραυγάζουν. Πόση αθωότητα στα βλέμματά τους και πόση αλήθεια, πόση δίψα για ένα καλύτερο μέλλον και πόση πίστη. κι ύστερα...κι ύστερα ήρθε το σήμερα. το ελεύθερο, το δημοκρατικό. κι ο Μαντούβαλος, κι Γιοσάκης, κι ο Βαβύλης, και για τους μαθητές:μια ακόμα αργία... Είμαι περίεργη τώρα που θα γυρίσω σπίτι να δω τι θα παίζουν τα κανάλια. κι ακόμα κι αν έπαιζα κάτι σχετικό με την εξέγερση των φοιτητών πόσο γραφικό θα το θεωρούσαν όλοι, ποιός άραγε θα το παρακολουθούσε με ενδιαφέρον; ίσως ο μικρός της φωτογραφίας κύριοι..δώστε του τουλάχιστον την ευκαιρία να γνωρίζει τι έγινε. Χμμμ, Στην καλύτερη των περιπτώσεων να έγινε κάποιο επεισόδιο στην πορεία ώστε να καταλάβει η σημερινή γιορτή λίγο από τον πολύτιμο τηλεοπτικό χρόνο, δίπλα στην πρεμιέρα της Κοκκίνου...κρίμα, πόσο κρίμα...<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2825/1230/1600/664059_b.jpg"></a><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2825/1230/1600/664059_b.0.jpg"><img style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2825/1230/320/664059_b.0.jpg" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2825/1230/1600/664059_b.jpg"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-113225481112900263?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-1126216755321986932005-09-09T00:24:00.000+03:002005-09-09T18:08:56.380+03:00Κάθε φορά που ανοίγω τον firefox (είμεθα advanced user, γιατί να το κρύψομεν...) τρέχω να προφτάσω να πληκτρολογήσω μια οποιαδήποτε διεύθυνση στη μπάρα προτού προλάβει να φορτώσει το homepage. Καλά υποθέτεις φίλε αναγνώστη, homepage αποτελεί η παρούσα πολύπαθη σελίδα. Λες κι αν προλάβει να εμφανιστεί το μαύρο φόντο του blog αμέσως νιώθω τύψεις να με κατακλύζουν για την εγκατάλειψη που έχω απλόχερα χαρίσει στη σελιδούλα μου...<br />Είναι λες και η Βαμπούλη, η ελαφρώς-χοντρή, ελαφρώς-άσχημη,ελαφρώς-τρομαχτική μαθηματικός μου στο Γυμνάσιο είναι ξανά μπροστά μου με σάρκα και οστά έτοιμη να με κατακρεουργίσει που παρουσιάζομαι "άγραφτη" και "αδιάβαστη" , τείνοντάς μου απειλητικά το τρίγωνο γίγα που χρησιμοποιεί για να χαράσει σχήματα στον πίνακα. Η αμελής. Μυαλό δε βάζω. απλά αγνοώ το πρόβλημα. έσφαλα, το ξέρω.(παύση). Δεν θα ξαναγίνει. (γελάκι)<br />τα κριτήρια ομοιότητας τριγώνων δέκα φορές και καθάρισα?<br /><br />Κατα τ' άλλα αεροπλάνα πέφτουν πόλεις εξαφανίζονται από το χάρτη και εγώ ακλόνιτα i do need vacations (ναι κι άλλες, υπάρχει πρόβλημα?) , όλα είναι ακριβώς όπως τα άφησες. Ο τραπεζικός μου λογαρισμός μόνο είναι ελαφρότερος κατά μια τάξη ψηφίων. Προειδοποίηση: αν έχεις πάρει την απόφαση (no kiding?) να διαβάζεις το πόνημα μου get used στην ιδέα της ανελέητης γκρίνιας, του συνεχούς παράπονου και της αδιάκοπης κούρασης. Γκρινιάρα είμαι και φαίνομαι! κι ονειρεύομαι...<br />Πηγμένη στην κηφισίας, αφού έχω κιόλας βαρεθεί να περιεργάζομαι την καράφλα του κυρίου στο μπλέ νισάν, έχοντας μετρήσει με χαιρεκακία όλες τις γρατζουνιές στο φρεσκοπλυμμένο τζίπ του εκνευριστικά πλούσιου-εκνευριστικά γοητευτικού γιάπη, ονειρεύομαι αστακομακαρονάδες στης Κούλας στην Απολλωνία, τσαλαβουτάω στα κρυστάλλινα νερά του Τσιγκράδου και τρέχω αλαφιασμένη να προλάβω το καϊκι του Καπετάν Γιάγκου για το γύρο του νησιού....πάντα μα πάντα χάνω το πλοίο της επιστροφής ορκιζόμενη αιώνιες διακοπές υπό τον καυτό ήλιο της Μύλου.<br />το φανάρι θα ανάψει, το καναρινί κεφάλι που φωσφορίζει μέσα απ' το παρπρίζ θα πατήσει το συμπλέκτη και στη συνέχεια το γκάζι και ο γιάπης θα κορνάρει νευρικά...<br /><br />έγραψα έγραψα και τίποτα δεν είπα<br />τίποτα για τη νέα μου δουλίτσα<br />τίποτα για την εξεταστική που απειλεί να με ισοπεδώσει<br />και ολίγα από διακοπές<br /><br />απαράδεκτη. μυαλό δεν βάζω. τελεία. και παύλα ._<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2825/1230/1600/sarakiniko002.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2825/1230/320/sarakiniko002.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2825/1230/1600/santorini.jpg"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-112621675532198693?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-1121764109602960042005-07-19T11:44:00.000+03:002005-07-19T12:13:40.390+03:00<span style="font-weight: bold;"></span><span style="font-weight: bold;"></span><span style="font-weight: bold;">Ζήτημα 1ον</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">περί χρόνου</span><br />είναι απίστευτο το πως ορισμένες φορές με πιάνω να τρέχω πίσω από το χρόνο, να τον κυνηγώ κι αυτός...άπιαστος!Όσο νωχελικά κυλούσε ο άτιμος κατά τη διάρκεια της εξεταστικής τόσο γρήγορα περνά τώρα που το ημερολόγιο προστάζει διακοπές!Σκανδαλώδες!Τέλοσπάντων, το σκέφτηκα και αποφάσισα ότι συμφέρον μου είναι να πάω με τα νερά του και να προσπαθήσω να χωρέσω στο sprint του όσο πιο πολλά μπορώ, όχι παίζουμε!<br /><span style="font-weight: bold;">Ζήτημα 2ον<br /><span style="font-style: italic;">περί τάξης</span><br /></span>Πόσο ανοργάνωτος και "της τελευταίας στιγμής" μπορεί να είναι ένας άνθρωπος?Έχω αρχίσει και αγγίζω εξωφρενικά όρια μου φαίνεται. Έχω στο μυαλό μου να φύγω για τις ευλογημένες διακοπες <<κάποτε>> μέσα στην επόμενη εβδομάδα. Σκοπεύω να πάω σε <<κάποιο>> νησί, να μείνω <<κάπου>> φτηνά και να κλείσω εισιτήρια με <<κάποιο>> γρήγορο πλοίο γιατί τα βαριέμαι τα ταξίδια με πλοίο και οι γύρω μου δεν εκτιμούν τη νευρικότητα μου μέχρι την άφιξη στον προορισμό μας. Ελπίζω το σύμπαν να συνωμοτίσει (στα γρήγορα γιατί δεν υπάρχει χρόνος) και να κλέισουν αυτές οι...μια-δύο εκκρεμότητες των διακοπών μου! Α, επιπλέον ΔΕΝ έχω ζητήσει άδεια από τη summer job μου και συγκεκριμένα από τον summer-εργοδότη μου!Αν με ακούει (διαβάζει) κάποιος εκεί ψηλά παρακαλώ να το λάβει κι αυτό υπόψη του στη διεκπεραίωση της υπόθεσης Διακοπές.<br /><span style="font-weight: bold;">Ζήτημα 3ον<br /><span style="font-style: italic;">περί κακοδαιμονίας</span><br /></span>el-ninio sets γκρίνια mode=on<br />Μέσα σε 2ο μέρες προσπάθησαν μία φορά να μου πάρουν την τσάντα (δεν ήξερε που έμπλεκε όμως ο έρμος), μου πήραν τις πινακίδες και ,μόλις πλήρωσα για την ανάκτησή τους, μου έσπασαν το τζάμι του αυτοκινήτου αποσπώντας ένα τσαντάκι που περιήχε κάρτες, διπλώματα,ταυτότητες. Είναι μετά να μη νιώθεις πως περπατάς και ένα μαύρο συννεφάκι σε ακολουθεί?<br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Χρόνος 2 ώρες. Καλείστε να απαντήσετε και τα 3 Ζητήματα.Εξωτερικά βοηθήματα δεν επιτρέπονται.Καλή επιτυχία<br /><br /></span><a href="http://www.flickr.com/photos/candlemomo/25350451/" title="photo sharing"><img src="http://photos23.flickr.com/25350451_76384d7b77_m.jpg" alt="" style="border: 2px solid rgb(0, 0, 0);" /></a><br /><span style="font-style: italic;">save yourself out of this situation</span><br /><span style="font-weight: bold;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-112176410960296004?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-1119799320604050322005-06-26T17:36:00.000+03:002005-06-26T19:54:33.506+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/img/75/6496/320/math002.jpg"><img style="border: 1px solid rgb(170, 170, 170); margin: 2px; width: 272px; height: 182px;" src="http://photos1.blogger.com/img/75/6496/400/math002.jpg" border="0" /></a><br /><br />Δίνεις μάθημα Δευτέρα πρωί,έχοντας δώσει το προηγούμενο (με ομολογουμένως τεράστια επιτυχία!) την Παρασκευή πρωί.Έχεις γυρίσει σπίτι Παρασκευή μεσημέρι όλο αισιοδοξία (παραδόξως,λαμβάνοντας υπόψιν τι έχει προηγηθεί!) ότι για το επόμενο μάθημα θα οργανωθείς,θα κατανείμεις το χρόνο και προπάντων ΔΕΝ θα τα αφήσεις όλα την για την τελευταία στιγμή!<br />πες πως δεν το 'πα...<br />Κατανέμω λοιπόν κι εγώ ύλη 2 βιβλίων σε ίσες "ποσότητες" ανούσιων γεμάτων ολοκληρώματα σελίδων.Η μοιρασιά κλείνει στις 120 σελίδες ημερησίως (!) για τρεις μέρες (πρίν ή μετά το φαγητό γιατρέ?)...<br />Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι Κυριακή απόγευμα, 18 ώρες πρό της εξέτασης, έχω αισίως καλύψει μόλις τα μισά της ύλης!Κι όσο κι αν με αγχώνει η σκέψη του να μην προλάβω, κάτι μου λέει πως για άλλη μια φορά θα εφαρμοστεί Ο Νόμος.<br />Ο Νόμος που διατυπώνει το εξής παράδοξο:μια εργασία που θα μπορούσε άνετα να ολοκληρωθεί τηρώντας συνεπώς (σε μένα μιλάτε?) ένα χρονοδιάγραμμα που κι αυτό φαντάζει αρκετά εντατικό και σφιχτό, καταφέρνει τελικά κανείς να την ολοκληρώσει λόγω αναβλητικότητας και αμέλειας στο μισό -και πολύ λέω- χρόνο, άν αγχωθεί την τελευταία στιγμή!Κι όταν πια εξαντηλεμένος τελειώνει στο παραπέντε πάντα,μα πάντα, αναφωνεί: μια μερούλα/βδομάδα/μήνα/έτος ακόμα να ΄χα, δεν ήθελα παραπάνω, και θα 'χα κάνει θαύματα!<br />Τρανταχτή εφαρμογή Του Νόμου το καμάρι μας η Ολυμπιάδα!Ποιός δε θυμάται τους κηπουρούς την παραμονή να φυτεύουν δέντρα στην φρεσκο-παραδοθείσα Παραλιακή λεωφόρο!Κι όμως,ακόμα και στο χείλος της καταστροφής επρολάβαμε!<br />και τώρα σκέφτομαι και παρηγοριέμαι η αφελής ηλεκτρολόγα,εδώ φέραμε εις πέρας ολόκληρη ολυμπιάδα τελειώνοντας πλειάδα έργων στο παραπέντε, σε 223 σελίδες εντός 18 ωρών θα κολλήσω εγώ???<br />είναι μαθηματικά βέβαιο πως αύριο στις 11.10 που θα φτάσει η ώρα να αναχωρήσω για το λατρεμένο Ίδρυμα για να δώσω το περί ου ο λόγος μάθημα, θα έχω μόλις τελειώσει την τελευταία σελίδα της ύλης λαχανιασμένη, για να εφαρμοστεί Ο Νόμος-όχι του Μέρφι,αλλά του τσαπατσούλη της τελευταίας στιγμής!) "γαμώτο,μια μέρα να είχα ακόμα,δέκα θα 'γραφα"!<br />γέλασε κανείς?μα καλά?έχω δώσει εγώ τέτοια εντύπωση?Τι φανταστήκατε δηλαδή?Οτι απλά αύριο (δηλαδή ακριβώς μια μέρα μετά) θα ήμουν και πάλι στο μισό της ύλης????<br />για σας παρακαλώ,που διαβάσατε 3 Post και νομίζετε οτι με μάθατε κιόλας...<br />Φεύγω,με περιμένουν τα παιδιά...έχουμε στήσει πάρτυ στο κεφάλαιο 2, ο Gauss,o Green,o Stokes και οι λοιποί...τη βρίσκουν κυριώς με το να γελούν εις βάρος μου που αδυνατώ η έρμη να συλλάβω τις ευρηματικότατες μαθηματικές τους παρατηρήσεις...Μου φαίνεται θα ανταποδώσω αναγκάζοντάς τους να αναγνώσουν όλο το διαδικυακό μου ημερολόγιο (το blog ντε!).ειδικά αυτόν τον αχόνευτο το Gauss.Θα τους πω μάλιστα οτι θα ακολουθήσει εξέταση.Εκεί να δεις σχολοστικότητα που θα επιδείξουν οι παλιο-σπασίκλες,δεν τους ξέρω νομίζεις!Θα τους δείξω εγώ τι εστί συλλογιστική πορεία!όχι παίζουμε...<br /><br />Υ.Γ.Παρακαλείται ο μελλοντικός αναγνώστης να αγνοήσει όποια ανακολουθία στις σκέψεις,ασυνταξία και παντώς είδους ασυναρτησία...Το παρών γράφηκε κατόπιν εκτεταμένης έκθεσης σε επιφανειακά, διπλά και τριπλά ολοκληρώματα...<br />Για του λόγου το αληθές, βρείτε ακολούθως επισυμασμένο πανεπιστημιακό έγγραφο-τεκμήριο της επίδραση των άνωθι παρατεθέντων στη διάνοια του φοιτητή.<br /><br />Υ.Γ.2 Βιβλιογραφία:Ώς τίμια blogger παραπέμπω για το Νόμο της τελευταίας στιγμής στο RAM του μήνα.<br /><br />Τις επικαμπύλιες καλησπέρες μου<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2825/1230/1600/mathtest2.jpeg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2825/1230/320/mathtest2.jpeg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-111979932060405032?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-1119431190202303712005-06-22T12:06:00.000+03:002005-06-23T01:16:11.926+03:00και μετά μου λές κάτσε διάβασε.ε,λοιπόν αρνούμαι(ξανά...πώπω μια άρνηση έχω καταντήσει!).Και τώρα που γράφω βλέπω με την άκρη του ματιού μου την απίστευτα βαρετή σελίδα 206 να με κοιτά απειλητικά σαν να μου λέει "τεμπέλα,πάλι χαζεύεις!Γι'αυτό οι άλλοι αύριο θα γράφουν κι εσύ θα κοιτάς την οροφή του αμφιθεάτρου(αν είναι στη θέση της!)".Κι όλα γύρω μου μυρίζουν τόσο μα τόσο έντονα καλοκαίρι που έχουν αρχίσει και μου τη δίνουν στα νεύρα:ο υδράργυρος που με μικρά μικρά βηματάκια ξεπήδησε σήμερα στους 30 C,το εξώφυλλο του Ε,η εκδρομή του αγαπημένου μου ραδιοσταθμού στη Σαντορίνη,η φίλη που ανακάλυψε το σούπερ- ένα βήμα από την παραλία και άλλο μισό από το πιο must κλαμπάκι του νησιού- δωμάτιο...ακόμα και τα πρωινάδικα εκδράμουν!έτσι μου ρχεται να τα παρατήσω όλα και να την κάνω για το κοντυνότερο (που λέει ο λόγος!) νησάκι...Ρε συ?και ποιός με κρατάει εδώ που τα λέμε?Σαντορίνη σου 'ρχομαι!<br /><br />Ένα σακβουαγιάζ θα πάρω.Δεν χρειάζομαι και πολλά.Ένα μαγιό,κλασικά ένα τζην.Να πάρω και μπουφάν για το πλοίο(έλεος με τα κλιματιστικά ρε παιδιά!).Το βράδυ στα σοκάκια των Φηρών έχει ψύχρα,ένα σακάκι χρειάζεται!Το άσπρο που θα τονίζει το μαύρισμά μου (τι λέω η soon-to-be ηλιοκαμμένη ψωνάρα!).ένα καπέλο,θα με τρελάνει ο ήλιος καταμεσήμερο στο καραβάκι για Καμμένη,πηγαίνωντας για μπάνιο στο ηφαίστειο.Φωτογραφική μηχανή για τη στάνταρ φωτό με θέα την Καλντέρα μπροστά στο franco,απογευματάκι μετά τον καφέ στο Clasico.Κι ύστερα με την ψυχή στο στόμα να τρέχεις για Οία,να προλάβεις στο τσακ το ηλιοβασίλεμα (είπαμε,έχω κόλλημα) κι οι touristas να χειροκροτούν άμα τη δύσει του ηλ...<br /><br />"στον ανορθωτή πλήρους κύματος πόσο ήταν το PIV?", με πιάνω να τεστάρω τον εαυτο μου καθώς το πλοίο για Σαντορίνη απομακρύνεται, με μένα να του γνέφω από την καρέκλα του γραφείου μου...<br /><br />Η σελίδα 206 έχει πια γεμίσει άμμο, οι δίοδοι ξεθώριασαν από την αρμύρα...<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/img/75/6496/320/beach.jpg"><img style="border: 1px solid rgb(170, 170, 170); margin: 2px;" src="http://photos1.blogger.com/img/75/6496/400/beach.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-111943119020230371?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-1119287981428828582005-06-20T19:46:00.000+03:002005-06-21T00:15:12.596+03:00Δευτέρα απόγευμα...δύση και τα παλιοσύνεφα κρύβουν τον κίτρινο δίσκο που ανυπομονεί να χυθεί στη θάλλασα παρασύροντας τη ζέστη της μέρας.Τσαντίζομαι για κάθε ηλιοβασίλεμα που χάνω.Ας είναι.Η μελωδική φωνή της Νταϊάνας Ρος-που τη θυμήθηκαν θεέ μου?- συντροφεύει τη ν πιο μίζερη και αντιπαραγωγική ώρα της μέρας.ώρα ελλάδος 8 παρά δέκα.Δεν είναι μέρα,δεν είναι νύχτα...στις 8 παρά δέκα ωφείλεις να είσαι χωμένος σε μια ανοιγμένη ντουλάπα διαλέγοντας την τέλεια μπλούζα για το μαύρο παντελόνι, να αρωματίζεσαι μπροστά στον καθρέφτη, να κοιτάς αγχωμένα την ώρα-προλαβαίνω?, να ρίχνεις μια τελευταία ματιά στο πρόγραμμα των σινεμά.έξοδος προ των πυλών.Στις 8 παρά δέκα η μουσική παίζει απλά για να παίζει και εσύ δεν της χαρίζεις την παραμικρή προσοχή....Εκτός...<br /><br />Εκτός αν την Τετάρτη σε περιμένει ένα σφραγισμένο δίφυλλο που θα κρίνει αν οι φρεσκοαποκτημένες γνώσεις σου από το ψευτο-διάβασμα τετρακοσίων σελίδων σε τρείς μέρες αρκεί για να σου χαρίσει την παγκόσμια φοιτητική σταθέρα,το πολυπόθητο πενταράκι ή θεού θέλοντος και επιτηρητή επιτρέποντως κάτι περισσότερο...<br /><br />Αφόρητα βαρετές σελίδες μικροηλεκτρονικών κυκλωμάτων...Αφορμή ζητά το μυαλό για να ξεφύγει.Στις 8 παρά δέκα του τη δίνει η Νταϊάνα Ρος που ταξίδεψε στα FM για να γαργαλίσει το αυτί μου και να με απαλλάξ... ε... αποσπάσει από την ανάλυση των κυκλωματικών διόδων.<br /><br />Η Νταϊάνα Ρος ήρθε σ'αυτόν τον κόσμο καλούμενη να επιτελέσει ένα και μοναδικό σκοπό.Είναι λοιπόν ορισμένοι σε αυτόν τον πλανήτη so born for a reason και για καλή μας τύχη το συνειδητοποίησαν και οι ίδιοι κάποτε... Προφανώς θα υπήρχαν και άλλοι που ουδέποτε θα εκπληρώσουν τον προορισμό τους και που στερούν την ανθρωπότητα από τις υπηρεσίες τους. τι θα συνέβαινε -προφανώς θα αναρωτήθηκαν και άλλοι εξυπνότεροι από μένα νωρίτερα- αν ο Γκράχαμ Μπελ βοσκούσε πρόβατα ή ο Παστέρ ζωγράφιζε ηλιοβασιλέματα, ο Φλέμινγκ ήταν κουρέας και ο Έντισον ψαράς; Το μόνο σίγουρο ότι εγώ θα διατύπωνα τους ημι-βλακώδεις προβλιματισμούς μου σε χαρτιά υπό το φως των κεριών...<br /><br />Και καλά για εμάς τους υπόλοιπους θνητούς δεν προβλέπει τίποτα ο Μεγαλοδύναμος; Εμείς δηλαδή γεννιόμαστε, ταλαιπωρούμε τους έρμους που μας αναθρέφουν,σκιζόμαστε στη ρουτίνα της καθημερινότητας, σιχτιρίζουμε για το φουσκωμένο λογαριασμό του ΟΤΕ (no offence Mr. Bell) απλά και μόνο για να γίνουμε αστρική σκόνη χωρίς να έχουμε καταφέρει να αλλάξουμε ούτε λίγο το ρούν των πραγμάτων ...?<br /><br />...αν είναι το σύμπαν να αγνοήσει παντελώς το πέρασμα μου από τη γήινη πραγματικότητα τουλάχιστον χωρίς να με αφήσει να το αλλάξω ούτε λιγουλάκι, τουλάχιστον ας με αφήσει να το κατανοήσω όσο μπορώ με το φτωχό μου το μυαλό που ούτε τις διόδους Zener δεν μπορεί να συλλάβει, ας μου ξεδιπλώσει το μεγαλείο του...Στην τελική τι ζήτησα?Ένα ηλιοβασίλεμα,διάολε!<br /><a href="http://photos1.blogger.com/img/75/6496/640/6440087_9761d9d75c_m.jpg"><img style="border: 1px solid rgb(170, 170, 170); margin: 2px;" src="http://photos1.blogger.com/img/75/6496/400/6440087_9761d9d75c_m.jpg" border="0" /></a><a href="http://photos1.blogger.com/img/75/6496/640/England_London_ThamesSunset.jpg"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-111928798142882858?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13818408.post-1119284466322588192005-06-20T19:11:00.000+03:002005-06-21T00:58:10.633+03:00<span style="font-family:verdana;">χαιρετίζω τη διαδικτυακή ομήγυρη...μέσα στο internετικό μπάχαλο, είπα να αφήσω κι εγώ το στίγμα μου και να τσουβαλιάσω στη σελίδα αυτή τις σκέψεις που με κατατρέχουν-με κυνηγούν και σε ησυχία δεν με αφήνουν- εξερευνώντας τα όρια της ανοχής των περιηγητών του κυβερνοχώρου,if any,πίσω από τη μάσκα ενός μπέμπη.Ελ νίνιο.Τα σέβη μου<br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/img/75/6496/640/CaptureWiz.jpg"><img style="border: 1px solid rgb(170, 170, 170); margin: 2px;" src="http://photos1.blogger.com/img/75/6496/400/CaptureWiz.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13818408-111928446632258819?l=el-ninio.blogspot.com' alt='' /></div>el-niniohttp://www.blogger.com/profile/13537871081614089783noreply@blogger.com1